ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ, ΑΝΤΩΝΑΚΗ!!!

x

Μας τάισαν ψέματα και μας χάιδεψαν τ' αυτιά.

Μας πέταξαν ψίχουλα την ώρα που ξεκοκάλιζαν τα σφαχτά.

Μας δάνεισαν μουχλιασμένα ξεροκόμματα, ενώ μας χρέωσαν πανάκριβο παντεσπάνι.

Μας χαλάρωσαν το ζωνάρι για να μας αρπάξουν τα σώβρακα.

Μας πούλησαν ξεδιάντροπα απατηλή εθνικοφροσύνη με το καντάρι για να σφαχτούμε μεταξύ μας και να βγάλουν στο σφυρί ανενόχλητοι τον εθνικό μας πλούτο.

Μας εξαγόρασαν τη συνείδηση με μια θεσούλα στο δημόσιο με αντάλλαγμα δεκάδες ψήφους διά βίου για να μας φορτώσουν στην πλάτη όλα τους τα εγκλήματα.

Μας πούλησαν πλαστικό χρήμα για να φουσκώνουν μουλωχτά τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς μέσα και, κατά προτίμηση, έξω από τη χώρα.

Μας έπεισαν οι άεργοι χαραμοφάηδες πως είμαστε τεμπέληδες, πως καλά πάθαμε και χάσαμε τις δουλειές μας και μας οδήγησαν στην εξαθλίωση και τα παιδιά μας με σκυμμένο κεφάλι στο δρόμο της προσφυγιάς.

Μας επέβαλαν να εισφέρουμε κάθε μήνα στον κρατικό κορβανά για να χαρίζουν άτοκα τη δούλεψή μας στους τραπεζίτες και στα ρουσφέτια τους, για να έχουν το θράσος να μας λένε μετά από δεκαετίες δουλειάς πως δεν έχουν λεφτά - τα λεφτά μας - για τις συντάξεις πείνας.

Μας χώσανε νύχτα στο μπουντρούμι του ευρώ για να ξεκινήσουν το επόμενο πρωί να αισχροκερδούν χώνοντας όλο και πιο βαθιά το βρομόχερό τους στην τσέπη μας.

Μας πέταξαν στα μούτρα πως "μαζί τα φάγαμε", για να μας γεμίσουν με τύψεις και ενοχές, να μας οδηγήσουν ανάλγητα μέχρι την αυτοκτονία, όταν οι κοιλιές τους δε χωράνε πια να περάσουν από καμιά πόρτα. 

Μας έσπειραν την απελπισία και τον φόβο πως αν τους χάσουμε χαθήκαμε, για να μας εξουσιάζουν και να μας ξεζουμίζουν μέχρι και τα δισέγγονά τους.

Μας έδειξαν το μυρωδάτο κομματάκι τυρί κι έστησαν στα σκοτεινά την τεράστια ανθρώπινη φάκα τους.

Ε, λοιπόν, ως εδώ, γιατί

Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη!!!

Κι αν νομίζεις πως θα ξεφύγεις με μια ψωροδιατροφή, σε γελάσανε. Μας χρωστάς τους κλεμμένους κόπους, τις αιματηρές θυσίες και τα ανεκπλήρωτα όνειρα μιας ολόκληρης ζωής!!!

© Δημήτρης Φιλελές

ΟΙ ΑΚΡΙΔΕΣ

Να το ξέρουν ότι τους ξέρουμε. Τους έχουμε καταλάβει. Δεν τους φοβόμαστε και δεν τους λογαριάζουμε. Είμαστε αποφασισμένοι να μείνουμε, να παλέψουμε και να τους διώξουμε. Αν κάποιος πρέπει να εγκαταλείψει αυτόν τον τόπο, είναι εκείνοι που δεν αγωνίστηκαν ποτέ γι' αυτόν. Είναι εκείνοι που οι παππούδες τους, συνεργάτες όποιων και όσων βάρβαρων κατακτητών πέρασαν απ' την Ελλάδα, φρόντισαν να έχουν να τρώνε και τα δισέγγονά τους. Φτάνει πια. Αρκετά έφαγαν, ήπιαν, χόρεψαν, ρήμαξαν πάνω στην καμπούρα του φιλότιμου και μωροπίστευτου "καραγκιόζη". Επιτέλους, ας θυμούνται ότι "όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος". Τους αφιερώνω τις "Ακρίδες" :

Πρώτες ήρθαν οι ακρίδες και ρημάξαν τη σοδειά

κι από πίσω τους οι μύγες που γουστάρουν τα σ@@τά.

Το 'ριξαν στο φαγοπότι να γεμίσει η κοιλιά

με τα κοφτερά τους δόντια μες στη σάρκα μας βαθιά.

Κλέψαν των παιδιών τον ύπνο άγρια χαράματα

φάγαν του φτωχού το δίκιο, όνειρα κι οράματα.

Φόρο βάλαν στον αέρα, να μας κόψουν τη μιλιά

να 'ναι η ζωή φοβέρα, τ’ αύριο χωρίς δουλειά.

Δεν τους μάθαν στα σχολειά τους, τα μεγάλα και τρανά

πόσα χρόνια ιστορία γράφει η φούστα τους τσολιά.

Δεν διαβάσαν Μακρυγιάννη απομνημονεύματα :

« ‘Οσο να μας τρώνε όλοι, μένει πάντοτε μαγιά. »

Τόπος όλος από πέτρα, δεν κολλάει η σκουριά

ήλιος, μαρμαροκολόνες και πανιά ορθάνοιχτα.

© Δημήτρης Φιλελές

ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΚΑΗΜΟΥ

Δεκαετίες ολόκληρες οι καρεκλοκένταυροι κυβερνήτες και κομματάρχες οδηγούν τα νιάτα του τόπου στην ξενιτιά, μακριά από τις ρίζες τους. Κοάζουν σαν κοιλαράδες βάτραχοι για να αρπάξουν τις ψήφους των φοβισμένων ανόητων γερόντων, την ίδια στιγμή που ευθύνονται για την αιμορραγία της πατρίδας μας. Πατριδοκάπηλοι που σπέρνουν την ξενοφοβία, την ίδια στιγμή που σπρώχνουν τα παιδιά μας στον ξεριζωμό. Απάτριδες που θυσιάζουν στον βωμό της εξουσίας και του οικογενειακού τους πλουτισμού εκατόμβες Ελλήνων οικονομικών προσφύγων. Φτάνει πια!!!

Πηγή φωτο : ereportaz.gr

Πού πάνε τούτα τα παιδιά

μέσα στις ξένες στράτες

μέσα στην κοσμοχαλασιά

χωρίς της μάνας αγκαλιά

εργάτες μετανάστες.

Πού πάνε τούτα τα παιδιά

να βρουν αλλού πατρίδες

κομμένα απ' τον κορμό κλαδιά

πουλιά χαμένα στον βοριά

χωρίς φτερά κι ελπίδες.

Ελλάδα, μάνα του καημού

της προσφυγιάς και του ξεριζωμού

Ελλάδα, μάνα του λυγμού

της ξενιτιάς, του μαύρου μισεμού.

Στίχοι : © Δημήτρης Φιλελές

ΜΙΑ ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ

Αφιερωμένο στους θαρραλέους

Μια ανθισμένη αμυγδαλιά

στα μέσα του Γενάρη

κάνει φωλιά για τα πουλιά

το κάθε της κλωνάρι.

Μέσα στη βαρυχειμωνιά

άνθη λευκά πετάει

δεν τη φοβίζει η παγωνιά

και γλυκοτραγουδάει.

Νυφούλα στην κακοκαιριά

τρελά στριφογυρνάει

μπλέκουν νιφάδες στα μαλλιά

και σαν παιδί γελάει.

Όπου φυσήξει ο βοριάς

γέρνει κι αναστενάζει

όσο κι αν τρέμουν τα κλαδιά

δε βάζουνε μαράζι.

Είν' η αμυγδαλιά τρελή

που στο βοριά αρμενίζει

μα η φύση που 'ναι πιο σοφή

δύναμη της χαρίζει.

Είν' η αμυγδαλιά τρελή

μα στη ζωή κερδίζει

όποιος χωρίς να φοβηθεί

τη μοίρα του ορίζει.

© Δημήτρης Φιλελές

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

Αφιερωμένο

στους νικητές του φόβου

Πηγή φωτο : www.ramnousia.com

Ώρες μας λέει ο παππούς ωραία παραμύθια

και μεις ακούμε σιωπηλοί, τα παίρνουμε γι' αλήθεια.

Έχουνε δράκους φτερωτούς, καλόκαρδες νεράιδες

μάγισσες φαρμακόγλωσσες, γενναίους βασιλιάδες.

Του δάσους έχουν ξωτικά, βατράχια μαγεμένα

πριγκιποπούλες λυγερές, μήλα φαρμακωμένα.

Άλογα φτεροπόδαρα, ολόχρυσα παλάτια

γίγαντες μ' εκατό σπαθιά και με πενήντα μάτια.

Πουλιά μ' ανθρώπινη λαλιά και ράμφη σιδερένια

σεντούκια με νομίσματα χρυσά και ασημένια.

Γυάλινες πόλεις του βυθού που κατοικούν γοργόνες

με μυστικά περάσματα κι απίθανες κρυψώνες.

Τα παραμύθια τέλειωσαν, ώρα για ύπνο τώρα

ταξιδευτές στο όνειρο, στη μαγική τη χώρα.

Κι όταν ο ήλιος το πρωί χτυπά στο παραθύρι

ώρα να πιάσουμε δουλειά, σχολάει το πανηγύρι.

© Δημήτρης Φιλελές, 2015

ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Αφιερωμένο στον γιο

του Πάνου και της Εύης

που γεννήθηκε σήμερα!

Κόκκινα τριαντάφυλλα

για τα γενέθλιά σου

κι όλης της γης τ' αρώματα

σήμερα στην ποδιά σου.

Χαλί με ροδοπέταλα

στρώνω για να περάσεις

στα γαλανά τα σύννεφα

κρεβάτι να πλαγιάσεις.

Το περιβόλι τ' ουρανού

μπρος στο παράθυρό σου

τα χρώματα του δειλινού

να 'χεις προσκέφαλό σου.

Της θάλασσας τα κύματα

φέρνω στα δυο σου χέρια

καθρέφτης με μαλάματα

το φως από τ' αστέρια.

Χρόνια Πολλά, σαν πασχαλιά

ν' ανθίζεις στη ζωή σου.

Χρόνια Πολλά, μια αγκαλιά

τραγούδια στη γιορτή σου.

Χρόνια Πολλά, σαν τη δροσιά

στον κόσμο να σκορπίζεις.

Χρόνια Πολλά, χίλια φιλιά

να 'χεις για να χαρίζεις.

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

ΕΝ ΜΕΣΩ ΘΥΕΛΛΗΣ

Εν μέσω καταγγελιών εκατέρωθεν περί χρηματιζόντων και χρηματιζομένων βουλευτών στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας (κάτι μας είπες τώρα!!!), δηλώσεων του "επιτίμου" περί εκλογικής μάχης σε συνθήκες ζούγκλας (μίλησε πάλι ο δεινόσαυρος), βολών Στουρνάρα για νέο πακέτο στήριξης των πτωχευμένων τραπεζιτών (έχουν φάει το καταπέτασμα), πρότασης του πρωθυπουργού για εκλογές στο εγγύς κάποτε (παλιά του τέχνη, κόσκινο), απαίτησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης για εκλογές ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ (να δεις που κάτι μου θυμίζει αυτό), απελπισμένης αναζήτησης του μαγικού αριθμού 180 για ανάδειξη νέου προέδρου "δημοκρατίας" (πόσες φορές θα δούμε το ίδιο έργο;;;), τροπολογιών που ψηφίζονται στο ελληνικό κοινοβούλιο σωρηδόν (εκλογές μυρίζει το σκηνικό), ανεργίας που πλήττει αδιακρίτως τον μισό πληθυσμό της χώρας (κι εμείς πέρα βρέχει)... τα καταστήματα παρέμειναν ανοιχτά ΚΑΙ αυτή την Κυριακή!!!

Οι μισθωτοί σκλάβοι, με το κεφάλι σκυφτό (ενίοτε και τη μέση), φόρεσαν το πλατύ τους χαμόγελο (κάτι σαν αποτυχημένη πλαστική προσώπου) και πήγαν Κυριακάτικα στις δουλειές τους για να εξυπηρετήσουν το καταναλωτικό κοινό. Γεμάτη η οδός Ερμού και οι γύρω δρόμοι από διαγκωνιζόμενους περαστικούς, που απόλαυσαν τη βόλτα στη χειμωνιάτικη λιακάδα και έκαναν το καθιερωμένο window shopping - επί το ελληνικότερο, χάζευαν τις βιτρίνες. Τώρα, γιατί πρέπει να είναι ανοιχτά τα εμπορικά καταστήματα, για να χαζέψει κάποιος τις βιτρίνες, δεν μπορώ να πω ότι το καταλαβαίνω. Πού και πού, βέβαια, ξέπεφτε και καμιά κοπελίτσα που θυμόταν πως της είχε σωθεί το κόκκινο μανό και έμπαινε και ψώνιζε. Και οι καταστηματάρχες περιχαρείς να δηλώνουν σε όλους τους τόνους πως, σε σχέση με πέρσι, ο τζίρος αυξήθηκε. 'Η στραβός είν' ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε, χρονιάρες μέρες.

Κι έτσι όπως έκανα την Κυριακάτικη βόλτα στην αγαπημένη μου Αθήνα, ήρθαν στο νου μου οι προφητικοί στίχοι του Λουκιανού Κηλαηδόνη από ένα τραγούδι γραμμένο το 1979 αλλά διαχρονικό και πάντα επίκαιρο  :

Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα,

δε μας τρομάζει εμάς πληθωρισμός,

δε μας τρομάξανε τόσα και τόσα,

θα μας τρομάξει τώρα ο καπιταλισμός;

Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα,

δε μας τρομάζει εμάς το ενεργειακό,

δε μας τρομάξανε τόσα και τόσα,

θα μας τρομάξει τώρα το κυκλοφοριακό;

Εδώ μας κλείνουν τώρα μέσα από τις δύο

και το δεχτήκαμε στα σιωπηλά,

τι κι αν μας βάλουν και στα καύσιμα δελτίο,

δε μας φοβίζουν και το ξέρουνε καλά!

Δε μας τρομάζουνε τα νέα μέτρα,

τα συνηθίζουμε σιγά σιγά,

εδώ δεχτήκαμε τόσα και τόσα,

θα φοβηθούμε τώρα τα μονά ζυγά;

Αν όμως κάτι με χαροποίησε, ήταν τα νεαρά παιδιά που συχνάζουν στην πλατεία στο Μοναστηράκι και δεν χάνουν ούτε στιγμή το κέφι και τον ενθουσιασμό της ηλικίας τους, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται (κι όσοι τους θεωρούν απολιτίκ, πλανώνται πλάνην οικτράν), και διοχετεύουν όλη τους την ενέργεια στην Τέχνη του χορού, που ζεσταίνει τις καρδιές των περαστικών, που μαζί με το αβίαστο χειροκρότημα (η δεύτερη φύση κάθε σωστού Έλληνα), τους προσφέρουν και τον οβολό για τον επιούσιο.

Αν σας φέρει ο δρόμος τούτες τις γιορτινές μέρες ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή, μη διστάσετε να ανακόψετε την ταχύρρυθμη καθημερινότητά σας. Δεν θα χάσετε!!!

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΣΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ

Στα κορίτσια μου,

την Ιωάννα και τη Νικολέτα

Πηγή φωτο : antikleidi.com

Πάνω στα σύννεφα κρεβάτι θα στολίσω

να 'χεις τ' αστέρια της νυχτιάς για συντροφιά

με το φεγγάρι να φωτίζει τα μαλλιά σου

κι όλα τα όνειρα να μοιάζουν πυρκαγιά

κι όλα τ' αστέρια να χορεύουν στη φωτιά.

Πάνω στα σύννεφα νεράιδες τραγουδάνε

μόνο για σένα ένα νανούρισμα κρυφό

κι είναι τα χέρια τους σαν δίχτυα απλωμένα

και το μαντίλι τους στο στήθος φυλαχτό

να σε φυλάει από το μάτι το κακό.

Κοιμήσου στα μεταξωτά

στα πούπουλα κοιμήσου

να έρθουνε οι άγγελοι

να ονειρευτούν μαζί σου.

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ

Πηγή φωτο : kulturosupa.gr

Στη μέσα τσέπη στο σακάκι

είχε κρυμμένη  φυσαρμόνικα

κι αντιλαλούσε στο σοκάκι

ένας σκοπός για κάποια Μόνικα.

Καθότανε στα σκαλοπάτια

κι η μουσική που κάνει θαύματα

ταξίδι σ' άλλα μονοπάτια

γιάτρευε της καρδιάς τα τραύματα.

Πάνω στου τραγουδιού την άκρη

άνθος της πέτρας χειμωνιάτικο

σαν της βροχής το πρώτο δάκρυ

σαν αεράκι ανοιξιάτικο.

Όνειρα γέρνουν στο περβάζι

και το φεγγάρι μένει άφωνο

ήχος γλυκός που αναστενάζει

στόμα πικρό μ' ένα παράπονο.

Τώρα οι νότες του σκορπίζουν

χαμόγελα στον ουρανό

και στο σεργιάνι χρωματίζουν

κόκκινο κάθε δειλινό.

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

ΑΝ ΤΑ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΑΝ

Αφιερωμένο στους μαθητές μου

και στους γονείς τους

Αν τα ξυπνητήρια σταματούσαν

κάποιο πρωινό μια Κυριακή

έναν τρόπο θα 'βρισκε η αγάπη

πάνω από τον κόσμο ν' απλωθεί.

Αν απ' το πρωί δεν ξεκινούσαν

όλοι για να τρέξουν στη δουλειά

όλη μέρα θα 'μεναν στο σπίτι

για να παίζουνε με τα παιδιά.

Αν το χρήμα δεν μας κυβερνούσε

κι ήταν μοιρασμένο το ψωμί

θα 'διναν οι άνθρωποι τα χέρια

για να προστατέψουνε τη γη.

Αν μου είχαν μάθει στο σχολείο

πάντα ν' αγαπώ τον διπλανό

θα 'στελνα δυο άσπρα περιστέρια

μήνυμα να φέρουν γιορτινό.

Είναι το ταξίδι τόσο λίγο

κι έχω μια βαριά κληρονομιά

όταν έρθει η ώρα μου να φύγω

πίσω τι θ' αφήσω στα παιδιά.

Είναι το ταξίδι μας στον κόσμο

μια καρδιά που γρήγορα χτυπά

κράτα ένα φυλλαράκι δυόσμο

να ΄χουν να μυρίζουν τα παιδιά.

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ

Αφιερωμένο στους μικρούς

και μεγάλους αναγνώστες

Πηγή φωτο : neapolistas.blogspot.com

Ήρθε μια κουκουβάγια

στου σχολείου την αυλή

ολοστρόγγυλα έχει μάτια

είναι απ' όλους πιο σοφή.

Τα βιβλία ξεσκονίζει

για να ενημερωθεί

μάθημα ευθύς αρχίζει

έχει όρεξη τρελή.

Ποιος το ποίημα γνωρίζει

ποιος το μάθημα θα πει

ποιος την άσκηση θα λύσει

κόπο θέλει η προκοπή.

Ιστορία όλη μέρα

γλώσσα κι αριθμητική

ούτε μύγα στον αέρα

ζήτω η γραμματική.

Αχ, καλή μας κουκουβάγια

μίλα λίγο πιο αργά

στα μικρά μας τα κεφάλια

δεν χωρούν τόσα πολλά.

Δε χτυπάει το κουδούνι

το διάλειμμα αργεί

μέσα μας ένα ζουζούνι

το παιχνίδι νοσταλγεί.

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

ΕΛΛΑΔΑ

Ένα μικρό μικρό καράβι

σηκώνει άγκυρα, πανιά

σκίζει το κύμα και γλιστρά

σαν τρυφερό της μάνας χάδι.

Χρόνια και χρόνια ταξιδεύει

για λίγο δένει στη στεριά

στην πρώτη την καλοκαιριά

πάλι στο πέλαγο αλαργεύει.

Στ' άρμενο πάνω ανεμίζει

το γαλανόλευκο πανί

μια σπίθα πάντα ζωντανή

τους πειρατές να φοβερίζει.

Δελφίνια τρέχουν συντροφιά του

θαλασσοφύλακες πιστοί

κι ο ήλιος το 'χει ορκιστεί

νύχτα να μη βρεθεί μπροστά του.

Ελλάδα, χώρα ευλογημένη

απ' την Κυρά των Αμπελιών

Ελλάδα, πέτρα ριζωμένη

κάτω απ' τον ήλιο των νησιών.

Ελλάδα, χώρα πουλημένη

στα σκλαβοπάζαρα της γης

Ελλάδα, μάνα αναστημένη

από τη στάχτη ξαναζείς.

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΑ

Στους αιώνιους έφηβους του Νοέμβρη

Ήταν μια χούφτα από παιδιά

που πάλευαν για λευτεριά

γράφαν τις νύχτες με μπογιά

λόγια βγαλμένα απ' την καρδιά.

Ήταν παιδιά στα δεκαεφτά

στους τοίχους γράφαν στα κλεφτά

κάτω απ' τη μπότα τη βαριά

δε λογαριάζαν τα θεριά.

Ήταν παιδιά κι είχαν ψυχή

για τη γενιά τους προσταγή

μες στο σκοτάδι μια κραυγή

ποτέ πια φασισμός στη γη.

Μια ιστορία μακρινή

άραγε ποιον να συγκινεί

αργεί ο ήλιος να φανεί

στο χρόνο χάθηκε η φωνή.

© Δημήτρης Φιλελές, 2014

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΣΚΥΛΙΩΝ

Ο φίλος μου ο Τζακ

την έκανε στο τσακ

απ’ των τρελών τη χώρα.

Δεν πήρε μυρουδιά

από σφιχτά λουριά

κι απ’ όσα ζόρια τρώω τώρα.

Βρήκα κι εγώ τον Τζο

ένα σκυλί κουτσό

που γλίτωσε τη φόλα.

Περνάμε μια χαρά

κουνάει την ουρά

και είν’ ο μάγκας μέσα σ’ όλα.

Δε βρίσκουμε δουλειά

ζωή μ’ ανεμελιά

ξενοδοχείο μας τ’ αστέρια.

Κοιμόμαστε αγκαλιά

με άδεια την κοιλιά

και σφίγγουμε γερά τα χέρια.

Σκέφτηκα το λοιπόν

το σκοτεινό παρόν

πως άλλο πια δε μας σηκώνει.

Το μέλλον ζοφερό

μια τρύπα στο νερό

τρώμε των παπουτσιών τη σκόνη.

Θα πάω να βρω τον Τζακ

τον φίλο μου τον black

αδέσποτοι να τριγυρνάμε.

Παρέα με τον Τζο

τον σκύλο τον κουτσό

μαζί τ’ αστέρια να μετράμε.

Οι παραπάνω στίχοι αποτελούν πνευματική μου ιδιοκτησία. Η αναδημοσίευσή τους, μερικά ή συνολικά, επιτρέπεται μόνο για μη κερδοσκοπικούς λόγους και με την αναφορά του συνδέσμου προέλευσής τους.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΧΩΡΙΟ

Το Μικρό Χωριό

Τα στοιχειά του δάσους και τα ξωτικά

βγήκανε στις στράτες και στη δημοσιά

κι ένας καλικάντζαρος με κέρατα

πάει να μαγαρίσει τα νοικοκυριά.

Πο πο πο τρομάρα στο μικρό χωριό

ποιος θα μας γλιτώσει από το κακό

τρέξτε να σωθείτε στο μικρό σκολειό

για ψηλά ανεβείτε στο καμπαναριό.

Μια καλή νεράιδα το ραβδί χτυπά

κι όπου φύγει φύγει πάν' τα ξωτικά

γύρω στην ποδιά της τρέχουν τα παιδιά

και το παραμύθι τώρα αρχινά.

Αχ, πόσο μ' αρέσει στο μικρό χωριό

να περνώ στο δρόμο και να τραγουδώ

κάθε μέρα είναι μια μικρή γιορτή

δένω στην ανέμη κόκκινη κλωστή.

Ήρθανε κι οι μοίρες, μας μοιρώσανε

το κακό το μάτι το ξορκίσανε

κι απ' τα παραθύρια τα ορθάνοιχτα

στρώνουν τα σοκάκια ροδοπέταλα.

Τι φωνές και γέλια στο μικρό χωριό

μέσα στην πλατεία στήνουμε χορό

όργανα θα παίζουν μέχρι την αυγή

και χαρά κι ειρήνη θ' απλωθούν στη γη.

Οι παραπάνω στίχοι αποτελούν πνευματική μου ιδιοκτησία. Η αναδημοσίευσή τους, μερικά ή συνολικά, επιτρέπεται μόνο για μη κερδοσκοπικούς λόγους και με την αναφορά του συνδέσμου προέλευσής τους.