Χρίστος Γεωργάλας - Ημερολόγιο Γάζας - Κριτική βιβλίου

 

Χρίστος Γεωργάλας - «Ημερολόγιο Γάζας»

Ιατρική εν μέσω γενοκτονίας

Εκδόσεις Τόπος, ISBN 978-960-499-598-1

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

 

Όταν ένας γιατρός ασκεί την ιατρική επιστήμη ως λειτούργημα σε ακραία αντίξοες συνθήκες, όταν διακινδυνεύει ανά πάσα στιγμή την ίδια του τη ζωή για να σώσει τη ζωή των συνανθρώπων του που αναίτια δεινοπαθούν, τότε ως οντότητα βρίσκεται στην κορυφή της κλίμακας του ανθρωπισμού και του επιτρέπεται να φέρει επάξια τον τίτλο του ανθρώπου. Και γιατί να κάνει κάτι τέτοιο, ενώ έχει τη δυνατότητα να ασκεί το προσοδοφόρο επάγγελμά του σε συνθήκες πολυτέλειας και να απολαμβάνει δικαίως τα αγαθά των κόπων του;

Ο Χρίστος Γεωργάλας δίνει με λίγες λέξεις την απάντηση, που χαράζεται ανεξίτηλα στη μνήμη αλλά και στη συνείδηση του αναγνώστη: «Δεν έγινα γιατρός για να γυρνάω την πλάτη, για να ζω στη μικρή μου ιδιωτική φούσκα». Αισθάνεται ότι αυτό πρέπει να πράξει και ως άνθρωπος που έφερε στον κόσμο παιδιά και δηλώνει απερίφραστα τον λόγο: «Γιατί θέλω να αφήσω στα παιδιά μου κάτι περισσότερο από κούφιες συμβουλές και ένα σπίτι».

Και καθώς ο φόβος, ως λογική νοητική λειτουργία, απλώνει το σκοτεινό πέπλο του για να απωθήσει την επιθυμία της προσφοράς, η άκαμπτη προσήλωσή του στα ιδανικά της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της δικαιοσύνης και η βεβαιότητα ότι νομοτελειακά το κακό πάντα στο τέλος νικιέται, λειτουργούν ως αντίβαρο, διαρρηγνύουν το σκοτάδι της αμφιβολίας και δημιουργούν τη στιβαρή πεποίθηση: Βρίσκομαι εδώ επειδή θέλω να βρίσκομαι μόνο εδώ! Ως μέλος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Medical Aid for Palestinians βρίσκεται για δεύτερη φορά στη Γάζα, επειδή «θέλει να λέγεται άνθρωπος».

Το «Ημερολόγιο Γάζας», με υπότιτλο «Ιατρική εν μέσω γενοκτονίας» είναι ένα τόλμημα, ένα ποιοτικό άλμα, καθώς ένας συνάνθρωπός μας, ανεξάρτητα από την ιδιότητά του, διατηρώντας ακέραια την ψυχραιμία και την ανθρωπιά του με την απειλή του θανάτου ορατή, θεώρησε χρέος του να αποτυπώσει σε σύντομες και ουσιώδεις σημειώσεις όσα τραγικά και συνάμα κοσμοϊστορικά συνέβαιναν καθημερινά μπροστά στα μάτια του, για να μας προσφέρει μια διαυγή εικόνα της πραγματικότητας απέναντι στο θολό και συγκεχυμένο τοπίο των πολιτικών συμφερόντων και των ειδησεογραφικών πρακτορείων, που αδίστακτα είτε εθελοτυφλούν είτε, ακόμα χειρότερα, επιχειρούν να πείσουν για το δίκαιο του ισχυρού, όπως πλέον συμβαίνει σε διάφορες γωνιές του πλανήτη.

Ο Χρίστος Γεωργάλας, δίχως να διεκδικεί συγγραφικές δάφνες, καταθέτει ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας γεγονότα ανατριχιαστικά, που μόνο ντροπή μπορούν να προκαλέσουν για το ανθρώπινο είδος, ενώ παράλληλα διαπιστώνει ότι στην αιματοβαμμένη γη της Παλαιστίνης οι άνθρωποι εξακολουθούν να θέλουν να ζήσουν –ή και να πεθάνουν– στα πάτρια χώματα παρά να εκτοπιστούν για μια ακόμα φορά.

Και ενώ η οσμή του θανάτου είναι έντονη στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ενώ τα ισραηλινά drones κατοπτεύουν τις υπό κατοχή περιοχές, οι Παλαιστίνιοι αντιστέκονται με τρόπο πρωτόγνωρο· κάνουν περιπάτους δίπλα στη θάλασσα, πετούν χαρταετούς και ερωτεύονται. Και ας τους λείπουν τα βασικά αγαθά, και ας κάνει 20 ευρώ το κιλό το ρύζι, και ας κοστίζει 17 ευρώ το ένα τσιγάρο, και ας είναι το κορμί της πατρίδας τους –όπως και η ζωή τους– κομμένο βάναυσα στα δυο. Κάτι που οδηγεί τον συγγραφέα αβίαστα να σημειώσει στο ημερολόγιό του: «Δεν ήρθα γιατί τους λυπάμαι. Ήρθα γιατί τους θαυμάζω».

Ωστόσο, ο ισραηλινός στρατός κατοχής συνεχίζει ακάθεκτος το απάνθρωπο έργο του και εκδηλώνει την καταστροφική του μανία σε στόχους που ούτε οι εβραιοφάγοι ναζί δεν τολμούσαν να αγγίξουν – τι τραγική ειρωνεία! Μεταξύ αυτών και το νοσοκομείο Νάσερ, όπου η ομάδα των εθελοντών γιατρών θα επιχειρήσει να ασκήσει ιατρική, με εμφανή τα σημάδια των νεοβανδάλων, με τους μαζικούς τάφους πάνω από 300 ανθρώπων (παιδιών, ενήλικων ασθενών και υγειονομικών), που κάποιοι από αυτούς θάφτηκαν ζωντανοί. Αυτά άφησαν στο πέρασμά τους οι άνανδροι Ισραηλινοί στρατιώτες, που εκτέλεσαν εν ψυχρώ αθώους ανθρώπους και βομβάρδισαν νοσοκομειακές μονάδες, ασθενοφόρα και καραβάνια ανθρωπιστικής βοήθειας.

Πώς όμως το κράτος του Ισραήλ θα μπορούσε να πουλήσει τα εξελιγμένα οπλικά του συστήματα, απότοκα της εγκληματικής «επιστημονικής» του ευρηματικότητας, αν πρώτα δεν δοκίμαζε την αποτελεσματικότητά τους πάνω στα αθώα κορμιά των παιδιών της Παλαιστίνης; Δεν του είναι αρκετός ούτε ο ξεριζωμός ούτε ο εποικισμός. Δεν διστάζει να χρησιμοποιεί ως πειραματόζωα τους ανυπεράσπιστους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Ωχριούν οι θάλαμοι αερίων μπροστά στη σύγχρονη αυτή κτηνωδία, στην ψυχοπαθολογία ενός κράτους – κατά συρροή δολοφόνου.  Τα όπλα υψηλής ακριβείας στη στόχευση, που εκτίθενται και στην Ελλάδα, αποκλείουν τις παράπλευρες απώλειες και φέρουν την πιστοποίηση «tested the battlefield in Gaza».

Και ενώ οι νεκροί καταμετρούνται πλέον σε εκατοντάδες, ενώ στο ανθρώπινο σφαγείο το αίμα ρέει ασταμάτητα, οι νέοι Παλαιστίνιοι γιατροί δίνουν αλύγιστοι την τριπλή μάχη: της επιβίωσης, της ανθρωπιάς αλλά και της επιστήμης. Χωρίς, ασφαλώς, να αμελείται η προσωπική ευθύνη όσων κάνουν σκοποβολή στα κεφάλια και τα γεννητικά όργανα μικρών παιδιών, όσο και εκείνων που πληρώνουν για να παρακολουθήσουν ως θεατές το αποτρόπαιο θέαμα. Κοινωνικές τερατογενέσεις αμφότερες οι κατηγορίες.

Είναι πλέον προφανές ότι στόχος του Ισραήλ είναι η Τελική Λύση! Σε ένα νέο Άουσβιτς έχει μετατραπεί η γη της Παλαιστίνης, αυτή τη φορά με εκτελεστές τους Εβραίους.

Μέσα από κάθε σελίδα του βιβλίου αναδύονται οι τραγικές συνθήκες και ο απαράμιλλος ηρωισμός με τον οποίο οι Παλαιστίνιοι υπερασπίζονται την πατρίδα τους, όχι με τα όπλα, αλλά με τη δύναμη της ψυχής τους. Όχι με κατάρες και βρισιές για τους διώκτες τους, αλλά δίνοντας καθημερινά τον αγώνα για τη ζωή.

Επιλεκτικά, αποδελτιώνοντας σημεία του βιβλίου, αναφέρουμε ότι:

* Τα αναλώσιμα υλικά του χειρουργείου και τα βιβλία χρησιμοποιούνται για προσάναμμα.

* Ο ισραηλινός στρατός προκαλεί συστηματική καταστροφή θερμοκοιτίδων και βομβαρδίζει νηοπομπές τροφίμων για να προκαλέσει τον θάνατο του πληθυσμού μέσω του παρατεταμένου υποσιτισμού.

* Τυφλά χτυπήματα, δήθεν για την εξόντωση μελών της Χαμάς, στον κεντρικό δρόμο της Γάζας με δεκάδες νεκρούς.

* Στοχευμένες δολοφονίες ταλαντούχων μελών της ακαδημαϊκής-πανεπιστημιακής κοινότητας.

* Βομβαρδισμός του φαρμακείου και των αποθηκών του νοσοκομείου Νάσερ, του μοναδικού λειτουργικού νοσοκομείου στη Λωρίδα της Γάζας.

Το «Ημερολόγιο Γάζας» (21 Απριλίου 2025 – 20 Μαΐου 2025) δεν είναι ένα ακόμα βιβλίο πολεμικών ανταποκρίσεων που έρχεται να προστεθεί στα προϋπάρχοντα ή σε όσα πρόκειται να γραφτούν στο μέλλον. Γιατί αυτό που αποτυπώνει ο εθελοντής γιατρός-συγγραφέας δεν είναι πόλεμος. Είναι μαζική δολοφονία αθώων θυμάτων. Και ως τέτοια θα μείνει στην ιστορία.

Ενισχυτικό της γραφής το πλούσιο –συγκλονιστικό– φωτογραφικό υλικό, ξεκινώντας από το εξώφυλλο του βιβλίου (φωτογραφία από τον 4^ο όροφο του νοσοκομείου Νάσερ), που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την καταστροφική λαίλαπα που εξαπλώνεται στη Μεσόγειο (αλλά και στην υδρόγειο), για τους υπαίτιους της μαζικής σφαγής, για την ανθρωπότητα που ολισθαίνει σε έναν καινούργιο αιμοσταγή κατήφορο.

Το «Ημερολόγιο Γάζας» είναι ένα ιστορικό και ανθρωπιστικό ντοκουμέντο που, με αφορμή τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την κρατούσα λογική του παραλόγου που διαχέεται ολοένα και περισσότερο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η ανυπαρξία ηθικών κανόνων και φραγμών (πέρα από κάθε δογματική αντίληψη), η επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου, οι στρατηγικές συμμαχίες και τα έκνομα συμφέροντα ανοίγουν χαίνουσες πληγές στο σώμα της ανθρωπότητας, οδηγώντας τη σε αυτοκαταστροφικές ατραπούς. Οι απόψεις ότι βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, ότι είμαστε εταίροι και σύμμαχοι, είναι μυθεύματα που καταρρίπτονται όχι εν μιά νυκτί αλλά σε χρόνο dt. Αλίμονο σε εκείνους τους μικρόψυχους, μικρόνοες και μωροπίστευτους που ζουν με την ψευδαίσθηση ότι η απανθρωπιά, η υποκρισία και το ψέμα θα παραμείνουν εσαεί κραταιά και δεν θα λιώσουν κάποτε σαν  αδύναμα μέταλλα μέσα στο άσβεστο καμίνι της αλήθειας και του πανανθρώπινου πάθους για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Και αν ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν είπε ότι «οι γέροι (Παλαιστίνιοι) θα πεθάνουν και οι νέοι θα ξεχάσουν», ο Χρίστος Γεωργάλας με αισιοδοξία και βαθιά πίστη στον άνθρωπο μας βεβαιώνει ότι «(στον πόλεμο) δεν νικάει αυτός που εκφράζει την απόλυτη βία, αλλά αυτός που καταφέρνει να σταθεί όρθιος απέναντι στο κτήνος».

Κάθε γραμμή του «Ημερολογίου της Γάζας» μας φέρνει όχι μόνο αντιμέτωπους με την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, αλλά και με την ευθύνη μας ως ανθρώπων που οφείλουμε να αιτιολογήσουμε το ίχνος μας πάνω στη γη.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Χρίστος Γεωργάλας υπήρξε πρωτοπόρος της ενδοσκοπικής χειρουργικής βάσης κρανίου στην Ευρώπη και ιδρυτής του πρώτου σχετικού κέντρου στην Ολλανδία. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, είναι ο Έλληνας ωτορινολαρυγγολόγος με τη μεγαλύτερη ερευνητική επιρροή, με περισσότερες από 20.000 επιστημονικές αναφορές (citations) και πάνω από 160 δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά.

Παράλληλα με το ακαδημαϊκό και κλινικό του έργο, έχει συμμετάσχει σε ανθρωπιστικές αποστολές σε εμπόλεμες και υποβαθμισμένες περιοχές, από το Κόσοβο και την Ουγκάντα έως τη Γάζα. Πιστεύει ότι η ιατρική δεν μπορεί να ασκείται αποκομμένη από το κοινωνικό της πλαίσιο. 

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Το "Ημερολόγιο Γάζας" στο fractal