#διαβάζω_για_σένα
.jpg)
Νοικοκυρεμένη Ελλάς
Η νοικοκυρεμένη Ελλάδα
της εξορίας
και των βασανιστηρίων
των δέντρων που ψήφιζαν
των πραξικοπημάτων
των πιάτων που σπάνε
στις λαϊκές πίστες
του Ωνάση
του έπους του Γουέμπλεϊ,
η Ελλάς των Ελλήνων.
Ειρηναίος
Μαράκης
22/11/2023
#διαβάζω_για_σένα
.JPG)
Η μάνα νύχτα
Η μάνα νύχτα
Πλησίασε να καταθέσει τον πενιχρό της
οβολό
στα πέτρινα χέρια των αγνοούμενων.
Εν μέσω αρχαγγέλων κι ανταρτών.
Με φανταχτερό διάδημα και κόκκινο
βελούδο.
Οπλισμένη.
Ξυπόλυτη και ξάγρυπνη.
Πλησίασε ευλαβικά η μάνα νύχτα
κρατώντας την ανάσα στην προσμονή
της έκρηξης.
Πλησίασε κι έβαλε το λαιμό της
κάτω απ’ το λεπίδι των γνωστικών.
«Ας έρθουν τώρα» είπε.
«Ας έρθουν οι υπάλληλοι. Ας έρθει η
πουτάνα η
μέρα.
Από την Ιθάκη ας έρθουν. Κι από την
Πέλλα.
Εγώ θα χωθώ, να κοιμηθώ λίγο, εδώ,
στις τσέπες των πουλημένων, των
προδομένων,
των σακατεμένων απ’ αγάπη. Ας έρθουν».
Απομακρύνθηκε. Άφησε πίσω τον τόπο του
κρανίου.
Του κρανίου που σήμαινε:
Έτσι θα δοθείς στην κοινωνία. Ούτε
λογοτεχνικά
άλλοθι, ούτε έρωτες θα σε σώσουν. Όπως
οι
πρωθύστεροι
και οι μετέπειτα θα συρθείς στη δίνη
μου.
Στο προσωπικό μου κενό θ’ αφομοιωθείς.
Απομακρύνθηκε.
Πίσω,
Σαν κομμένη ουρά φιδιού, σφάδαζε το
πάθος.
Γιώργος
Δάγλας
#διαβάζω_για_σένα
Παρακαταθήκη
Φεύγουμε
πια απ’ το προσκήνιο
έντρομοι
μη μας αναγνωρίσει κανείς
αρκούμαστε
σε δεύτερους ρόλους
σ’
ένα άδειο θέατρο
προβολείς
μαστιγώνουν τα σύννεφα
και
μετά η βροχή ξεπλένει τύψεις.
Η
ελευθερία αποδήμησε πια
τώρα
στυγνοί γραφειοκράτες
καταδυναστεύουν
τις ζωές μας
καθώς
πρέπει υπάλληλοι της εξουσίας
μας
περνάνε από εξονυχιστικό έλεγχο
συμβόλαια
υπογράφουμε τα μεσάνυχτα
με
ρήτρα θανάτου.
Φεύγουμε
πια απ’ την πατρίδα
πικραμένοι
και φτωχοί
με
όνειρα τρύπια
κι
αλκοολικά στιχάκια για παρακαταθήκη.
Γιώργος Γκανέλης
*Από
τη συλλογή “Χρεοκοπία Ιδεών”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2014.
#διαβάζω_για_σένα
.jpg)
Τα ρούχα του πατέρα
Κι ύστερα έβγαζε
τα πουκάμισα
τα άφηνε πρόχειρα πάνω σε καρέκλες
άλλοτε πάλι
τα τοποθετούσε προσεχτικά σε κρεμάστρες
κι έμπαινε
σε σώμα αγαπημένο
σε λουτρό μυστικό
σε θάλασσα σιωπής.
Μετά τα σαράντα
χαρίσαμε τα ρούχα του στο γηροκομείο
όλα εκτός
από εκείνο το πουκάμισο
το κυριακάτικο το χιλιοφορεμένο
που το υψώσαμε
στο ανατολικό παράθυρο
παντιέρα.
Αργυρώ Αξιώτη
#διαβάζω_για_σένα
.jpg)
Σ’
αυτή τη χώρα*
στην Ανθή
Σ’ αυτή τη χώρα
Εμφύλιος δε θα γίνει
μια φορά και καλή
σκοτωθήκαμε.
Τώρα πια
στα γήπεδα ξοδεύουμε
την οργή μας
με χιούμορ γυμνασιακού
επιπέδου
με υπόκλιση
στους επιχειρηματικούς
ομίλους
που δραστηριοποιούνται
στο ποδόσφαιρο.
Σ’ αυτή τη χώρα
ανάμνηση έγινε
ο ταξικός πόλεμος,
δεξιοί κι αριστεροί
πλούσιοι και φτωχοί
τα βρήκαμε
ηλίθια γελώντας
μπροστά από τις οθόνες
μας.
Σ’ αυτή τη χώρα,
όπως έγραψε κι ο Γιάζρα
Χαλίντ,
δεν χωράνε μανιφέστα.
Ούτε και η ποίηση.
Ειρηναίος
Μαράκης 30/5/2024
*Σ’ αυτή τη χώρα δεν
χωράνε μανιφέστα, στίχος από το ομώνυμο ποίημα του Γιάζρα Χαλίντ και την πρώτη
του ποιητική συλλογή (Γκρόζνι, Εκδόσεις Υποκείμενο, 2016).
#διαβάζω_για_σένα
.JPG)
Επιστροφή
Όσοι
έφυγαν
αφήνοντας
πίσω τους
μια
πόρτα ανοιχτή
να
την χτυπάει ο άνεμος,
όσοι
περπάτησαν μόνοι
στις
γραμμές του τρένου
με
μια βαλίτσα αφημένη στην αποβάθρα
περιμένοντας
την αναμέτρηση.
Όσοι
στοίχειωσαν τη ζωή μας
χωρίς
τελειωμό και λύτρωση,
πάντα
σαν σκληρή υπενθύμιση επιστρέφουν.
Επιστρέφουν
χωρίς μάτια
με
ένα μαύρο πουλί στον ώμο τους
επιστρέφουν
μιαν
ανύποπτη κι απελπισμένη στιγμή
να
κλείσουν αθόρυβα
τη
ξεχασμένη πόρτα, πίσω τους.
Γιώργος Δάγλας
*Από
τη συλλογή «ταριχευτές πουλιών», εκδόσεις Κύμα, 2020.
#διαβάζω_για_σένα
Εποχές
Αντιποιητική εποχή
στην οθόνη της τηλεόρασης λαϊκοί προφήτες
περιφέρουν την άγνοια τους
στις αγορές ξεπεσμένοι άγγελοι ρητορεύουν
μεγιστάνες της αφροσύνης γέμισαν τα αστικά σαλόνια.
Πεζή εποχή
άρρωστα παιδιά χαράζουν τα όνειρά τους
πάνω στη ματαίωση της αυγής
προσποιητά χαμόγελα, ατελέσφοροι έρωτες
οικόπεδα στην άκρη του γκρεμού.
Παράξενες εποχές
οι μέρες ακροβατούν πάνω στην επανάληψη
οι νύχτες μια γραμμή ισοπεδωμένων ψυχών.
Κι εμείς, μ’ ένα δισάκι φθαρμένο
κοιτάμε τη ζωή να χάνεται μες στη βροχή.
Γιώργος Γκανέλης
*Από τη συλλογή “Χρεοκοπία Ιδεών”, Εκδόσεις
Στοχαστής, 2014.
#διαβάζω_για_σένα
Εκκρεμότητα
Ανάμεσα σε παράταιρους
ναργιλέδες
και κατεβασμένα ρολά,
το συρματόπλεγμα
κόβει στα δυο
το ίδιο σώμα.
Τις νύχτες η ανάσα
παγώνει
κι η ψυχή
περιπλανιέται
σε έρημα σπίτια
και χώματα ξερά,
που κάποτε
έσκαβαν αγαπημένα
χέρια·
τότε, που υπήρχε εδώ
μόνο η άνοιξη.
Τι έγιναν τα ιερά
χώματα;
Ποιος πατάει το βιος
των προγόνων;
Στην πόλη, νύχτα-μέρα,
μια εκκρεμότητα
απαιτεί λύση.
Το πένθος απλώνεται,
καμία χαρά δεν το
σκεπάζει.
Ολοζώντανες
μνήμες
αγρυπνούν
σε σώματα παιδικά.
Πώς έφερε το ξημέρωμα
τόση καταστροφή;
Αναμονή.
Ματαίωση.
Απ’ το Βαρώσι
ως την Κερύνεια
και σ’ όλο το νησί
εδώ, στη γη που κάποτε
γεννήθηκε η Αφροδίτη.
Πού
πήγε τόση ομορφιά;
Και
πότε -επιτέλους- θα αποδοθεί δικαιοσύνη;
Αλεξία
Καλογεροπούλου
Στις 14 Αυγούστου 1996 οι άνανδροι Γκρίζοι Λύκοι
δολοφονούν εν ψυχρώ τον Σολωμό Σολωμού.
Τρεις μέρες πριν είχαν δολοφονήσει το εξάδελφό του,
Τάσο Ισαάκ (11 Αυγούστου 1996).
Σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια.
Στη μνήμη του είναι γραμμένο το ποίημά μου
«Εκτέλεση»*.
Εκτέλεση
Μια
σφαίρα γράφει τ’ όνομά σου
δεν
γονατίζει η καρδιά σου
εσύ
στα μάτια την κοιτάζεις
ούτε
για μια στιγμή διστάζεις.
Του
χρέους ένας είναι ο δρόμος
ένας
και της τιμής ο νόμος
στα
χείλη καίει το τσιγάρο
στέρνο
σου κέρασμα στο χάρο.
Όποιος τολμά
μονάχα πίνει
νερό στην
Κασταλία κρήνη
για την πατρίδα
η θυσία
πέρασμα στην
αθανασία.
Σαν
το λιοντάρι σκαρφαλώνει
άλλος
κανένας δεν ζυγώνει
ταξίδι
από το Παραλίμνι
για
την Αχερουσία λίμνη.
Στα
δυο ραγίζει ο καθρέφτης
φονιάς
αδίστακτος ο κλέφτης
στης
Ιστορίας την οθόνη
μια
μέρα μαύρη ξημερώνει.
Όποιος τολμά
μονάχα πίνει
νερό στην
Κασταλία κρήνη
για την πατρίδα
η θυσία
πέρασμα στην
αθανασία.
© Δημήτρης Φιλελές
*Το
ποίημα περιλαμβάνεται στο αφιέρωμα «Αλύτρωτη Κύπρος - Από την Κατοχή στα
Κατεχόμενα», που εκδόθηκε με πρωτοβουλία μου, σε συνεργασία με ομότεχνους από
την Κύπρο και την Ελλάδα, από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή (2024), με αφορμή τη
συμπλήρωση 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή στο πολύπαθο νησί.
#διαβάζω_για_σένα
.jpg)
Αποστρατευμένοι
Τώρα δεν έχει πια ΕΣΑ,
φωνές δεκανέων να σου ξηλώνουν τα
όνειρα,
κυρίες ταγματαρχών να σφουγγαρίζεις την
κουζίνα τους,
και κάθε βράδυ στο θάλαμο διψώντας λίγη
θαλπωρή,
καπνίζοντας απανωτά τσιγάρα.
Τώρα δίχως μπερέ και ζωστήρα,
οι λερωμένες αρβύλες δίνουν μια ιδέα
λευτεριάς,
ξεκουμπωμένο στήθος θα πει είμαι κύριος,
να και το κορδονάκι που καθάριζα το όπλο
μου,
θα το κρατήσω να θυμάμαι τις
επιθεωρήσεις.
Θα ’θελα κάτι ν’ αγοράσω πριν φύγω,
ένα τσιτάκι για την αδελφή μου, κανένα
παιχνίδι για τα μικρά,
μα η τσέπη μου είναι άδεια σαν την
καρδιά μου.
Θα ’θελα να τριγυρίσω και πάλι στους
δρόμους,
να δω για τελευταία φορά τη Σαλονίκη,
όμως δεν έχω πόδια πια, δεν έχω μάτια,
δεν έχω όρεξη ούτε να μιλήσω,
ο νους μου κιόλας ταξιδεύει στο χωριό.
Ίπποι 8, άνδρες 40
(αυτό ας είναι το τελευταίο μας
στρίμωγμα,
η τελευταία ανταμοιβή απ’ την πατρίδα),
όμως ετούτο το τράνταγμα γιατί μου
σφίγγει έτσι την καρδιά;
Αυτό που πέρασε δεν ήταν τίποτα μπροστά
σ’ αυτό που θα ’ρθει,
αναδουλειά, ξηρασίες, καταστροφή της
σοδειάς,
η καθημερινή αγωνία για το καρβέλι,
και τ’ αδελφάκια να κλαίνε, κι η σύνταξη
του πατέρα μικρή,
κι ο θείος από την Αμερική μονάχα
υποσχέσεις.
Δεν έχει τέλος αυτή η θητεία.
Ντίνος
Χριστιανόπουλος
