Ο αφρός των ημερών – του Μπορίς Βιάν - θεατρική κριτική

 

«Ο Αφρός των Ημερών» του Μπορίς Βιάν

σε σκηνοθεσία Μαριτίνας Πάσσαρη

στο Studio Μαυρομιχάλη

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

 

Εισαγωγικά:

Το μυθιστορηματικό έργο του Γάλλου διανοούμενου (και με πολλές άλλες καλλιτεχνικές ιδιότητες) Μπορίς Βιάν γράφτηκε το 1946 και εκδόθηκε τον επόμενο χρόνο, σε μια εποχή ταραγμένη, που ολόκληρη η ανθρωπότητα προσπαθούσε όχι μόνο να επουλώσει τις πληγές της, αλλά και να βρει τρόπους να κατευθυνθεί σε μια άλλη, ελπιδοφόρα πραγματικότητα. Ο συγγραφέας, με γραφή ευφάνταστη, με χιούμορ αλλά και ευαισθησία, αναλύει το βαθύτερο νόημα της ζωής, σχολιάζει τις αξίες αλλά και τη σκληρότητα που σταδιακά γίνεται μέρος της ζωής των ανθρώπων, συνήθεια ή και δεύτερη φύση. Σχολιάζει τις δραματικές αλλαγές από την εφηβεία στην ενηλικίωση και την πορεία προς τον θάνατο, που προκαλεί θλίψη μέσα από τη συνειδητοποίηση της αλήθειας. Όμως το χιούμορ παραμένει αμείωτο, καθώς αποτελεί το πιο δραστικό όπλο για να ολοκληρωθεί με αισιοδοξία ο κύκλος της ζωής.

 

Η υπόθεση (διασκευή):

Οι ζωές τριών ζευγαριών, του Κόλιν και της Χλόης, του Τσικ και της Αλίζ, του Νικολά και της Ιζίς, αναμειγνύονται και κινούνται παράλληλα ή διασταυρώνονται, σε ένα περιβάλλον ονειρικό, όπου η φαντασία και η πραγματικότητα διαρκώς συγχέονται, ενώ η απουσία της υποχρεωτικότητας, η αδιαφορία για το χρήμα (που υπάρχει σε αφθονία για να σκορπίζεται) και τα υλικά αγαθά, η αγάπη για τη μουσική και τον χορό, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου ο ερωτισμός είναι διάχυτος, η επαφή με τη φύση δίνει χρώμα στη ζωή και ο χρόνος έχει αποχωριστεί από τον μανδύα του πιεστικού του ρόλου.

Δίχως σαφή οριοθέτηση μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού, με τις φιλοσοφικές αναζητήσεις να ζητούν το μερίδιό τους στις ζωές των ανθρώπων, με τον χορό και το τραγούδι να δίνουν τον ρυθμό και να πυροδοτούν τις επιθυμίες και, καθώς δεν υπάρχουν εμφανή ζητήματα διαβίωσης, η ζωή ανθοφορεί, οι καρδιές πάλλονται δυνατά και οι άνθρωποι απολαμβάνουν το δώρο της ζωής. Και κάπου εκεί ανάμεσα, με χιούμορ αλλά και καταλυτική ειλικρίνεια, ο γάτος και το ποντίκι παρεμβάλλονται, λέγοντας τη δική τους ιστορία και την περί ζωής άποψη.

Μέχρι που η αρρώστια της Χλόης, σε συνδυασμό με τη μείωση της οικονομικής ευρωστίας και την αδυναμία εύρεσης εργασίας για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών, έρχεται να ανατρέψει την «αφρώδη» πραγματικότητα. Οι κοινές ανθρώπινες δυσκολίες της ζωής αναδύονται στην επιφάνεια, αντιμάχονται την ομορφιά της φύσης και η ζοφερή καθημερινότητα κάνει την αποκρουστική εμφάνισή της, απλώνοντας παντού το σκοτεινό της πέπλο.

Σε αυτές τις συνθήκες, η διαπίστωση ότι η αρρώστια της Χλόης είναι  πρωτόφαντη, ανίατη και θανατηφόρα, εκ των πραγμάτων διαφοροποιεί όχι μόνο τις σχέσεις, αλλά και αναπροσαρμόζει τη στάση ζωής των ηρώων. Η αλλοτρίωση, με τον παραλογισμό της, και η ανεπίστρεπτη ροή της ζωής, με τη σουρεαλιστική της δεινότητα, γράφουν τον επίλογο της ιστορίας, που παράλληλα σηματοδοτεί τη δυνατότητα για μια επανεκκίνηση της κοινωνίας σε εντελώς διαφορετική βάση. Μιας και το μονοπάτι που μέχρι σήμερα ακολουθούμε δείχνει –και είναι–  αδιέξοδο.

 

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Η Μαριτίνα Πάσσαρη επιλέγει να μεταφέρει επί σκηνής ένα μυθιστόρημα, πράγμα που από μόνο του έχει βαθμό δυσκολίας. Αν σε αυτό προσθέσουμε την πολυπλοκότητα της σκέψης του συγγραφέα και την ονειρική διάσταση της πραγματικότητας, το εγχείρημα καθίσταται ακόμα πιο δύσκολο. Ωστόσο, με επιμέλεια και επιλεκτικότητα η σκηνοθέτις πετυχαίνει να αποδώσει την ουσία του αφηγήματος, παρά την αναγκαστική αποσπασματικότητα των επιμέρους ψηφίδων.

Πολύτιμοι και άξιοι συνεργάτες στο εγχείρημα:

Η Αλίκη Καζούρη, που με την υποδειγματική διδασκαλία της κίνησης δίνει τον τόνο, αυξομειώνει τις εντάσεις και «χρωματίζει» με χορευτική τρυφερότητα τον λόγο.

Ο Στάθης Ιωάννου, με τις μουσικές του, συνομιλεί άλλοτε με τον έρωτα, άλλοτε με την ξεγνοιασιά και άλλοτε με τη θλίψη και τον ανθρώπινο πόνο, αλλά και με τη δύναμη που διαθέτουμε για το επόμενο βήμα.

Η Ευδοκία Βεροπούλου, ως θεατρικό πολυεργαλείο, είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία του πρωτότυπου, ευρηματικού και άκρως λειτουργικού σκηνικού, για τα κοστούμια που παρά τη λιτότητά τους ξεχωρίζουν για τη φωτεινότητα και την καλαίσθητη πολυχρωμία τους, αλλά και για τους ευαίσθητους φωτισμούς που διαχέονται στην ατμόσφαιρα και συμβαδίζουν σιωπηλά με τους παλμούς της καρδιάς αλλά και με τις σκιές στους τοίχους.

 

Οι ερμηνείες (αλφαβητικά):

Η Αθανασία Κουρκάκη (Χλόη, Αστυνομικός Ντάγκλας) είναι μια αιθέρια ύπαρξη παθιασμένη με τη ζωή  και με τον έρωτα που η νιότη αποζητά. Αδιαφορεί για τα υλικά αγαθά, διψάει για ομορφιά, χορεύει και τραγουδάει αισθαντικά, παραδίνεται στη δίνη της αρρώστιας και φεύγει από τη ζωή σαν κύκνος που για τελευταία φορά ανοίγει τα φτερά του στην αιωνιότητα. Εξίσου δυναμικό «κορίτσι της πιάτσας» ως αστυνομικός.

Ο Γιώργος Μπουφίδης (Τσικ, Ζαν Σολ Παρτρ, Ιερέας) είναι βυθισμένος στην αναζήτηση της γνώσης που θα κάνει τον κόσμο καλύτερο, αρνητής των επίγειων αγαθών –ακόμα και της αγάπης– αλλά και κάθε συμβατικής υποχρέωσης που του δημιουργεί κοινωνικά δεσμά. Ιδιαίτερα ελκυστικός και πειστικός και ως συγγραφέας-φιλόσοφος.

Ο Στρατής Νταλαγιώργος (Νικολά, Γιατρός, Χριστός, Γάτος) είναι ένας εκκεντρικός σεφ, λάτρης της καλοπέρασης αλλά και των ερωτικών περιπετειών, δυναμικός, ανεξάρτητος αλλά και γνώστης της πραγματικότητας και των ορίων των κοινωνικών ρόλων. Συναρπαστικός στον ρόλο του Χριστού, ιλαροτραγικός ως γιατρός.

Ο Νικόλας Παπούλιας (Κόλιν) είναι η ενσάρκωση του ευαίσθητου παιδιού που δεν αποχωρίζεται την αθωότητα και την ανέμελη ζωή ακόμα και στην ενηλικίωση. Τρυφερή ψυχή και φλογερός εραστής που φτάνει στα άκρα, διατηρώντας το αναφαίρετο δικαίωμα να ζει στον κόσμο του. Βιώνει τη συντριβή της απώλειας, αλλά επιμένει να ζει και να ερωτεύεται.

Η Μαριτίνα Πάσσαρη (Ποντίκι, Ιζίς) είναι η γλυκιά και πονετική Ιζίς, γεμάτη κατανόηση και καλοσύνη. Είναι όμως και ένα χαρακτηριστικό ποντίκι που τρυπώνει στις ζωές και στις σκέψεις των ανθρώπων, που δεν εγκαταλείπει το πλοίο την ώρα που βυθίζεται και αποδέχεται με στωικότητα τη μοίρα που εκ των προτέρων γνωρίζει.

Η Ντόνα Πετροπούλου (Αλίζ, Αστυνομικός Ντάγκλας) είναι ένα στοργικό πλάσμα που παραδίνεται στον έρωτα άνευ όρων, γίνεται εκούσια ακόλουθος μιας αδιέξοδης πορείας και όταν βουλιάζει στην πλήρη απογοήτευση, όταν χάνει κάθε ελπίδα ευτυχίας, βάζει τους δικούς της τίτλους τέλους σε ό,τι της στερεί το δικαίωμα στη ζωή. Απολαυστική και ως όργανο της τάξης.

 

Συνοψίζοντας:

Πρόκειται για μια παράσταση που κινείται στα παράλληλα σύμπαντα του κόσμου όπως θα θέλαμε να είναι, του κόσμου που ως τώρα δεν ζήσαμε και του κόσμου όπως πραγματικά είναι. Σχολιάζει το εφικτό και το ανέφικτο, το ποθητό και το υπαρκτό, αλλά και την αιματηρή θυσία της αθωότητας στον βωμό της παράλογης σκοπιμότητας. Μια παράσταση που μας καλεί να επιλέξουμε τον τρόπο που επιθυμούμε να διανύσουμε με ίδια ευθύνη τη διαδρομή του πεπερασμένου κύκλου της ζωής.

 

Συντελεστές:

Συγγραφέας: Μπορίς Βιάν
Διασκευή, σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Δραματουργική επεξεργασία: Η Ομάδα
Σκηνικά κοστούμια: Ευδοκία Βεροπούλου
Επιλογή μουσικής: Μαριτίνα Πάσσαρη
Μουσική: Στάθης Ιωάννου
Κίνηση: Αλίκη Καζούρη
Φωτισμοί: Ευδοκία Βεροπούλου
Φωτογραφίες: Θέμης Πανταζόπουλος
Οπτικό υλικό: Παύλος Πάσσαρης
Καλλιτεχνικός συνεργάτης /Βίντεο: Μάκης Φάρος
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

 

Διανομή (αλφαβητικά)

Αθανασία Κουρκάκη (Χλόη, Αστυνομικός Ντάγκλας)

Γιώργος Μπουφίδης (Τσικ, Ζαν Σολ Παρτρ, Ιερέας)

Στρατής Νταλαγιώργος (Νικολά, Γιατρός, Χριστός, Γάτος) ,

Νικόλας Παπούλιας (Κόλιν)

Μαριτίνα Πάσσαρη (Ποντίκι, Ιζίς)

Ντόνα Πετροπούλου (Αλίζ, Αστυνομικός Ντάγκλας)

 

Πληροφορίες:

Από 14 Απριλίου έως 2 Ιουνίου

Ημέρες και ώρες: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15

Τιμές εισιτηρίων: κανονικό 15, ατέλεια 7, early bird 12

Προπώληση:  https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-afros-ton-imeron-tou-mporis-bian/

 

Διάρκεια: 90΄ λεπτά

Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134

Τηλέφωνο 210 645 3330

 

 Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Ο "Αφρός των Ημερών" στο fractal

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής - του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - θεατρική κριτική

 

«Ο Μέγας Ιεροεξεταστής»

σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου

στο Θέατρο Αλκμήνη

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

                

Εισαγωγικά:

Ο «Μέγας Ιεροεξεταστής» είναι ένα απόσπασμα από τους «Αδελφούς Καραμαζώφ», το κορυφαίο και τελευταίο μυθιστορηματικό έργο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Πρόκειται για έναν διάλογο μεταξύ του Ιβάν, του άθεου και διανοούμενου αδελφού, με τον Αλιόσα, τον μικρότερο από τους τρεις, θερμό οπαδό της χριστιανικής πίστης και δόκιμο μοναχό. Ο Ιβάν διαβάζει στον αδελφό του ένα ονειρικό ποίημα (στην πραγματικότητα πρόκειται για φιλοσοφικό δοκίμιο) που έγραψε, στο οποίο ο Χριστός επιστρέφει στη γη –και συγκεκριμένα στη Σεβίλη– την εποχή που Ιερά Εξέταση ρίχνει σωρηδόν στην πυρά «προς δόξαν Θεού» τους «αιρετικούς».

Όταν ο Μέγας Ιεροεξεταστής αντιλαμβάνεται την παρουσία του, Τον συλλαμβάνει. Το ίδιο βράδυ Τον επισκέπτεται στο κελί της φυλακής και επιχειρεί να μάθει τον λόγο της επίσκεψής Του, ενώ παράλληλα εκτοξεύει εναντίον του ένα δριμύ κατηγορώ, επειδή αυτά που δίδαξε είναι, κατά τη γνώμη του, πρακτικά ανεφάρμοστα για το ταπεινό ανθρώπινο είδος. Φτάνει να Τον απειλήσει ότι θα Τον ρίξει στην πυρά το επόμενο πρωί, αλλά λυγίζει μπροστά στην ατάραχη και ειρηνική όψη Του. Τελικά αποφασίζει να Τον απελευθερώσει, λέγοντάς του να φύγει και να μην επιστρέψει ποτέ ξανά.

Ο Ντοστογιέφσκι εξαπολύει εμμέσως πλην σαφώς ένα κατηγορητήριο κατά της τσαρικής και της κάθε αυταρχικής εξουσίας, που ήδη έχει δοκιμάσει στο πετσί του με την καταδίκη του σε θάνατο, που μετατράπηκε σε εξουθενωτική εργασία στα κάτεργα της Σιβηρίας.

Με πρόσχημα τις αυθαιρεσίες των προκαθήμενων της εκκλησίας που κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους τη χριστιανική διδασκαλία και τη χρησιμοποιούν ως μέσο υποταγής των μαζών, καυτηριάζει την έκνομη εξουσία που επιβάλλει τις παρανομίες της ως νόμους και υποδουλώνει ανενδοίαστα το άτομο, αρκεί να αποκομίσει το μέγιστο όφελος.

 

Η υπόθεση (διασκευή):

Ο Ιβάν διαβάζει στον αδελφό του, Αλιόσα, ένα ποίημα που έγραψε, μια ονειρική συνάντηση του Μεγάλου Ιεροεξεταστή της Σεβίλλης με τον Ιησού.  Με την ισχύ της κοσμικής του εξουσίας Τον φυλακίζει και έτσι βρίσκει την ευκαιρία να Τον επισκεφτεί στο κελί Του, απαιτώντας να μην προσθέσει ούτε λέξη σε όσα έχει πει, γιατί ήδη αυτά ήταν αρκετά για να διαταράξουν την ισορροπία της κοινωνίας. Και αναγκάστηκε αυτός και οι όμοιοί του, οι μορφωμένοι και συνετοί, να πάρουν τα ηνία και να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους, θυσιάζοντας ίσως και την απόλαυση της σωτηρίας της ψυχής τους αλλά και της επουράνιας ζωής.

Ο Ιεροεξεταστής κατηγορεί τον Ιησού ότι ενώ είχε τη δύναμη να υποτάξει διά βίου τους πιστούς προσφέροντάς τους τα απαραίτητα επίγεια αγαθά, Εκείνος τους προσέφερε την ελευθερία της βούλησης και τη δύναμη της αγάπης. Και αυτά είναι αγαθά που ξεπερνούν κατά πολύ την πεπερασμένη ανθρώπινη ύπαρξη, είναι δυσβάσταχτα για τους ώμους του αδύναμου ανθρώπινου γένους. Τον κατηγορεί επιπλέον ότι αρνήθηκε το μυστήριο και το θαύμα ως μέσα για να πείσει και να υποτάξει μια για πάντα εκείνους που Τον ακολούθησαν, ενώ ξέρει πολύ καλά ότι αν ο Θεός δεν μπορεί να κάνει θαύματα, τότε οι άνθρωποι θα τον απορρίψουν και θα αναζητήσουν άλλον, πιο ικανό και πειστικό Θεό. Και ακόμα περισσότερο τον κατηγορεί ότι ενώ είχε τη δύναμη να πάρει στα χέρια του την κοσμική εξουσία και να γίνει ισόβιος και απόλυτος άρχοντας, αρνήθηκε να το πράξει, σκορπίζοντας δυστυχία στους ανθρώπους.

Ισχυρίζεται ότι όλα αυτά αναγκάστηκαν να κάνουν αυτός και οι όμοιοί του για να επέλθει η ισορροπία, να γίνουν οι άνθρωποι ευτυχισμένοι, να γίνουν αδύναμοι στασιαστές που τους αρέσει να υποτάσσονται, να έχουν το δικαίωμα στην αμαρτία και στη συγχώρεση, να πάψουν να αγαπούν πραγματικά και να μισούν με πάθος. Και το εξουσιαστικό του παραλήρημα ολοκληρώνεται με τη δήλωση άρνησης της αγάπης προς Αυτόν και με την αυθάδη και προκλητική επωδό «κρίνε με αν μπορείς και αν τολμάς».

Πώς απαντά ο Ιησούς σε όλα αυτά; Με σιωπή, με κατανόηση, με τρυφερότητα και με ένα φιλί στα χείλη, που καίει τον γνώστη της αλήθειας περισσότερο και από τις φωτιές της κόλασης.  

 

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος ξεκινά το διπλό του εγχείρημα (σκηνοθέτης και ερμηνευτής) διαθέτοντας δύο σημαντικά όπλα στην καλλιτεχνική του φαρέτρα: την άριστη μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου από τον ποιητή Άρη Αλεξάνδρου, αλλά και την εξαιρετική προσαρμογή του σε μορφή μονολόγου από τη  Ματίνα Μοσχόβη. Επιπλέον, στη σκηνοθετική αντίληψη της παράστασης έχει δύο άξιους και πολύτιμους συνεργάτες, τον Κωστή Σαββιδάκη και την Άννυ Ζερβού. Όλα είναι έτοιμα, λοιπόν, για να μας υποδεχτεί σε μια σκηνή όπου κυριαρχεί αρχικά το σκοτάδι, που διασπάται από το (αγαπημένο του) βαθύ κόκκινο χρώμα, γεννώντας από την πρώτη στιγμή ποικίλους συμβολισμούς: κόκκινο της αμαρτίας, κόκκινο της προδοσίας, κόκκινο της θυσίας και του αίματος, κόκκινο της αγάπης ή μήπως κόκκινο ενός ανεκπλήρωτου έρωτα που η προσδοκία του έχει φωλιάσει για πάντα στην καρδιά μας; Ίσως και όλα αυτά μαζί, καθώς αναδύονται τις στιγμές που η πλοκή κατ’ επανάληψη κορυφώνεται.

Ο Ιεροεξεταστής του Κωνσταντόπουλου είναι όπως και όσο πρέπει σφοδρός και αμετανόητος, ανάλγητος και αυθάδης, ασυγκίνητος, περιπαικτικός και παραληρηματικός. Και όλες αυτές οι πλευρές του φωτίζονται με επιμέλεια και υποβλητικότητα από ένα κόκκινο χρώμα που εστιάζει κυρίως στα μάτια και στο στόμα του, κάνοντας τη φιγούρα του τόσο αποκρουστική και φοβιστική, την ίδια στιγμή που νιώθεις και την πλήρη αδυναμία της μπροστά στο μεγαλείο του θεανθρώπου που δίδαξε την ελευθερία και την αγάπη, όσο και αν το βάρος τους είναι κάποτε τραγικά δυσβάσταχτο.

Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που με το μίνιμουμ των τεχνικών μέσων δημιουργείται ένα συναρπαστικό και άκρως εντυπωσιακό αισθητικό αποτέλεσμα.

 

Η ερμηνεία:

Ένας εμβληματικός, σαγηνευτικός και καθηλωτικός «Μέγας Ιεροεξεταστής» είναι ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος. Επιβλητικός και αυθαίρετος θρησκευτικός εξουσιαστής με πλήρη επίγνωση των πράξεων και του επίγειου ρόλου του, που δεν διστάζει να επιβάλει τον δικό του νόμο και να τον υποστηρίξει με βαθύ φανατισμό.

Με παρουσία που ρίχνει ίσκιο βαρύ και γεμίζει τη σκηνή, με φωνή ανατριχιαστική που βγαίνει από τα σπλάχνα και ξεχύνεται σαν δριμύ κατηγορώ κατακεραυνώνοντας τον σιωπηλό θεάνθρωπο που στέκεται απέναντί του, με λόγο καταιγιστικό και ανατρεπτικό που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις, γίνεται πόλος έλξης όχι μόνο της ακοής και της όρασης αλλά και των σκέψεων και των συσχετισμών που αυτόματα και αυθόρμητα γεννιούνται στο κοινό.

Με υπεροψία υπεραμύνεται των πεποιθήσεών του, με βρυχηθμούς ψυχής χλευάζει την αδύναμη ανθρώπινη φύση και μετά λόγου γνώσεως αρνείται το κήρυγμα της αγάπης. Με το πλεονέκτημα της κοσμικής εξουσίας  ανενδοίαστα αναλαμβάνει την ευθύνη των ενεργειών του και με αλαζονεία δηλώνει έτοιμος για την ώρα της κρίσης του, αν τολμήσει ο δικαιοκριτής να σταθεί τιμωρός των έργων του.

Η ερμηνεία του διακρίνεται για τη στόφα της υψηλής υποκριτικής του τέχνης, καθώς, παρά τη στατικότητα του ρόλου, με συγκλονιστική εκφραστικότητα του προσώπου, με τον ιδιαίτερο τρόπο εκφοράς του λόγου και την υψηλή ένταση των χειρονομιών δομεί μια ισχυρή προσωπικότητα που δονεί συναισθηματικά, συγκλονίζει ψυχικά ακροβατώντας στα όρια της λογικής με τον παραλογισμό και μαγνητίζει τα βλέμματα.

 

Συνοψίζοντας:

Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο που αφήνει το ανεξίτηλο στίγμα μιας κορυφαίας ερμηνείας αλλά και μιας συνολικής προσέγγισης, που μπορούν να χαρακτηριστούν ως ο τέλειος συνδυασμός για την άριστη απόδοση ενός τόσο απαιτητικού κειμένου, που δεν έχει γραφτεί με τη μορφή θεατρικού έργου. Μια παράσταση που αξίζει να ιδωθεί, καθώς σκιαγραφεί με τρόπο χαρακτηριστικό τη μικρότητα της κάθε λογής εξουσίας αλλά και την ακατάλυτη δύναμη της αγάπης και του πανανθρώπινου ιδανικού της ελευθερίας. Το χειροκρότημα είναι το ελάχιστο «ευχαριστώ» για όσα ο θεατής παίρνει μαζί του όταν πέφτει η αυλαία.

 

Συντελεστές:

μετάφραση:  Άρης Αλεξάνδρου

επεξεργασία κειμένου: Ματίνα Μόσχοβη
σκηνοθεσία – ερμηνεία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

βοηθοί σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης, Άννυ Ζερβού

φωτογραφίες: Κλεοπάτρα Σάρλη

επεξεργασία ήχου: studio 19 – Κώστας Μπώκος

επικοινωνία: Νατάσα Παππά

 

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ

Αλκμήνης 8, Γκάζι, τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3428650  

Τιμές εισιτηρίων

Κανονικό: 20€

Μειωμένο [φοιτητές, άνεργοι, ΑμεΑ, άνω των 65]: 15€

Kερκίδα - θέση σε μαξιλάρι [μόνο από το ταμείο του θεάτρου]: 10€

Προπώληση - Tiketservices.gr 

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-o-megas-ieroexetastis/?eventid=14523&showid=97007

παραγωγή: DUKE productions 

συμπαραγωγή: «θέατρο ΣΥΝ ΚΑΤΙ – σύνολο τέχνης»

Μονόλογος – διάρκεια: 60΄ χωρίς διάλειμμα

βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=fUHblg-s7Cg

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: "Ο Μέγας Ιεροεξεταστής" στο fractal

Τάμα - του Γιώργου Χριστοδούλου - θεατρική κριτική

 

Το «Τάμα»

Μια ιδιοφυής θεατρική ιδέα

σε κείμενο & σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδούλου

στο Σύγχρονο Θέατρο

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

                

Εισαγωγικά:

Όταν η ελευθερία της ανθρώπινης βούλησης υπερβαίνει τα επιτρεπτά όρια τα οποία έχει θέσει η υπερκόσμια δύναμη (αν έτσι συμβαίνει), προκαλείται διασάλευση της τάξης και διαταραχή της ισορροπίας. Είναι η ύβρις του ανθρώπου που προκαλεί την άτη και εκείνη με τη σειρά της τη θεϊκή νέμεση και, τις πιο πολλές φορές, την τελική και ανεπίστρεπτη τίση, ώστε η αρχική τάξη να επανέλθει. Πάντα όμως υπάρχει και ένα μικρό παραθυράκι εξευμενισμού της θεϊκής οργής, η έμπρακτη μετάνοια και η παράκληση πριν επέλθει η ολική καταστροφή. Ένα τάμα είναι ικανό να διατηρήσει την ελπίδα ζωντανή ότι έστω και την τελευταία στιγμή θα κερδηθεί η παρτίδα, ότι θα υπάρξει αναστροφή, ότι τελικά ο παντοκράτορας Θεός, η φιλεύσπλαχνη Παναγία ή κάποιος άλλος εξουσιοδοτημένος Άγιος «θα βάλει το χέρι του» και τα πράγματα θα οδηγηθούν στο επιθυμητό για τους ανθρώπους αποτέλεσμα. Είναι ο Θεός παντεπόπτης και ελεγκτής των πράξεών μας, είναι ο άνθρωπος που θέλει να πιστεύει ότι κάποιος τον ακούει και τον συντρέχει στις δύσκολες στιγμές της ζωής του; Από καταβολής κόσμου το ερώτημα παραμένει αναπάντητο και διαχρονικά επίκαιρο.

 

Η υπόθεση:

Με πηγή έμπνευσης τα τάματα και τη χρόνια ανάγκη των ανθρώπων να απευθύνονται στην ανώτερη θεϊκή δύναμη όταν συναντούν ανυπέρβλητα εμπόδια, ο Γιώργος Χριστοδούλου συλλαμβάνει μια εξαιρετική θεατρική ιδέα. Τρεις γυναίκες επί σκηνής ενσαρκώνουν χαρακτηριστικές υπάρξεις που αποζητούν τη θεϊκή παρέμβαση.

Η σημαντική διαφορά είναι ότι η ζητούμενη διαμεσολάβηση του Θεού, της Παναγίας ή του Αγίου δεν γίνεται αποκλειστικά όταν προμηνύεται ή έχει επέλθει η ολική καταστροφή, αλλά και σε περιπτώσεις που εκείνες θεωρούν ότι η θεϊκή δύναμη μπορεί να επιλύσει και προβλήματα της καθημερινότητας, ότι το τάμα τους μπορεί να μην είναι αποκλειστικά παρακλητικό, αλλά να έχει τη μορφή απαίτησης. Γιατί, κατά τη γνώμη τους, δεν μπορεί να προσφέρεις σε κάποιον κάτι απλόχερα και να σου αρνείται την ανταπόδοση. Άλλοτε πάλι ένα τυχαίο γεγονός τις φέρνει πιο κοντά στον Θεό χωρίς ιδιαίτερη πίστη, αλλά ως ελπίδα στην επίλυση του προβλήματός τους. Και άλλοτε μπορούν να φτάσουν στο ακραίο σημείο ενός αυτοκαταστροφικού τάματος, αρκεί να αποφευχθούν τα πιθανά δυσάρεστα επακόλουθα στο απώτερο μέλλον.

Κάπως έτσι, οι ζωές των κοινών θνητών αναμειγνύονται και κινούνται διαρκώς μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας. Από τα ακόρεστα μάτια των αιχμαλωτισμένων κυριολεκτικά θεατών παρελαύνουν οι φιγούρες της μητέρας που τάζει ένα χρυσό μωρό στην Ευαγγελίστρια της Τήνου, της νεαρής κοπέλας που σώζεται από το τραγικό ναυάγιο στα ανοιχτά της Πάρου, της τσιγγάνας που εκλιπαρεί τον Άι-Γιώργη να γιατρέψει το άρρωστο μωρό της, αλλά και της Ελληνίδας μάνας που εναποθέτει όλες τις ελπίδες της στη «μαγική» και διά πάσαν νόσον φανούροπιτα ή της Κρητικοπούλας που τάζει να απαρνηθεί τον μοναδικό έρωτα της ζωής της.

Και τι ζητούν όλες αυτές από τον Μεγαλοδύναμο; Ένα «ναι» χωρίς όρους και μια αγνή και απλή συνομιλία, που ακόμα δεν έχει εισακουστεί.

 

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Ο Γιώργος Χριστοδούλου αναλαμβάνει την ευθύνη, με τη βοήθεια λιγοστών άξιων συνεργατών, να δώσει πνοή ζωής σε όσα λευκά χαρτιά γέμισε με λέξεις, εικόνες, συναισθήματα και απλές ανθρώπινες ιστορίες γεμάτες προσδοκία. Το ιδιοφυές κείμενό του παίρνει σάρκα και οστά επί σκηνής, οι χαρακτήρες ζωντανεύουν, αναδύονται στην επιφάνεια, απογυμνώνονται ψυχικά ενώπιον του κοινού, ανακαλύπτουν και αποκαλύπτουν τα κοινά τους πατήματα και τις κοινές τους ελπίδες.

Με αλληλοδιάδοχους (φαινομενικά) μονολόγους, διανθισμένους με μουσική, τραγούδι και χορό, οι τρεις ανθρώπινες φιγούρες γίνονται ένα, συμπράττουν και συμπάσχουν, αντικρίζουν με σεμνότητα το θείο, κάνουν το τάμα και αποζητούν ή επιδιώκουν το θαύμα.

Πέρα όμως από τη διττή ιδιότητα του θεατρικού συγγραφέα και του σκηνοθέτη, ο Χριστοδούλου επωμίζεται και το ενδυματολογικό μέρος, με επιλογές όχι μόνο απόλυτα ταιριαστές, αλλά ιδιαίτερα λειτουργικές και εναρμονισμένες, ώστε να εξυπηρετούν συνολικά την παράσταση.

Σημαντική η αισθητική συμβολή του Archlabyrinth με το λιτό αλλά εξίσου εντυπωσιακό σκηνικό. Με τα απολύτως απαραίτητα υλικά και με ευρηματικότητα δημιουργεί έναν χώρο με τον οποίο ο θεατής με την πρώτη ματιά εξοικειώνεται, αισθάνεται ότι βρίσκεται σε περιβάλλον γνώριμο και αφήνεται να απολαύσει το θέαμα.

Οι φωτισμοί της Ναυσικάς Χριστοδουλάκου είναι με μια λέξη εξαιρετικοί. Από την αρχή μέχρι το τέλος επιτελούν αθόρυβα το έργο τους, φωτίζοντας όχι μόνο τον χώρο, τα αντικείμενα, τα σώματα ή τα πρόσωπα, αλλά κυρίως τον ψυχικό κόσμο των τριών γυναικών. Γίνονται ένα με τις εναλλαγές των ρόλων και των τρικυμισμένων διακυμάνσεών  τους, αναδύοντας στην επιφάνεια και τα πιο σκιερά τους σημεία. 

 

Οι ερμηνείες:

Η Φανή Παναγιωτίδου δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Με την ίδια ευκολία που προκαλεί το χαμόγελο με νόημα ή το πηγαίο γέλιο, προκαλεί και τη συμπόνια, τη συγκίνηση και την ανατριχίλα. Οι μεταμορφώσεις της γίνονται ακαριαία, σχεδόν με ταχύτητα αστραπής. Το κωμικό και το τραγικό στοιχείο αναδιπλώνονται με άκρα φυσικότητα. Η φωνή και οι κινήσεις της κυλούν σαν κύμα, εικονοποιούν με ευχέρεια ασύλληπτη τον αφηγηματικό λόγο, απλώνονται σταθερά και δυναμικά και κυριεύουν τη θεατρική αίθουσα. Κυριαρχεί πάνω στη σκηνή τόσο με τη δωρικότητα της παρουσίας της όσο και με την υψηλή συνεργατικότητα και τη συνεχή υποστηρικτικότητα στην ομαδική δράση.

Η Χρύσα Κοτταράκου είναι ομολογουμένως ένα πολύπλευρο ταλέντο υποκριτικής, μουσικής παιδείας και χορού. Με χαρακτηριστική παιδική αθωότητα, αφέλεια απροσποίητη, χαλαρότητα άνεση στην εκφορά του φιλικού λόγου σαν από καιρό να γνωριζόμαστε, ενσαρκώνει τις τόσο διαφορετικές μεταξύ τους φυσιογνωμίες, ώστε να γίνεται καταλυτικά πειστική. Αλλά και όταν η μορφή της γίνεται δραματική, όταν δίνει τη μάχη με τον εαυτό της για να τον πείσει ότι η πορεία είναι μονόδρομη, είναι εξίσου συναρπαστική. Μπαίνει εξίσου με χάρη τραγουδώντας στον χορό, αφήνει πίσω της τις σκοτούρες, επιλέγει την ξεγνοιασιά και σκορπίζει παντού νότες αισιοδοξίας.

Η Μαρία Προϊστάκη δίνει τον καλύτερο εαυτό της επί σκηνής. Με ερμηνεία βαθιά ανθρώπινη υποδύεται ανθρώπινες υπάρξεις που η ζωή αποφάσισε να τους δείξει το πιο σκληρό πρόσωπό της. Ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνει το πείσμα της απέναντι στη βαριά μοίρα, διαθέτει ιδιαίτερη δυναμική, καθώς ο λόγος και οι κινήσεις της διακατέχονται από έκδηλη φυσική ένταση και αποφασιστικότητα. Αλλά και όταν γίνεται παρακλητική, όταν κάνει το δικό της τάμα με απλοϊκή λογική, πάλι διακρίνουμε καθαρά την πειστική απαιτητικότητα του κοινού ανθρώπου, που εναποθέτει μεν την έσχατη ελπίδα του στον Θεό, αλλά θέλει και θαύματα για να εξακολουθήσει να πιστεύει.

 

Συνοψίζοντας:

Μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών από κάθε άποψη. Ένας άψογος ωρολογιακός μηχανισμός που ανά πάσα στιγμή πυροδοτεί σκηνικές εκρήξεις με ακρίβεια και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον και την οικειότητα του κοινού μέχρι να πέσει η αυλαία. Ένα θεατρικό κείμενο που του αξίζει μια βαθιά υπόκλιση, μια σκηνοθετική προσέγγιση πρωτότυπη και ουσιώδης, ερμηνείες που εισπράττουν δικαίως το θερμό και ασίγαστο χειροκρότημα, μια ομάδα που πληροί τη σημασία της λέξης. Η μαγική συνταγή της θεατρικής απόλαυσης.

 

Συντελεστές:

Κείμενο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Χριστοδούλου

Σκηνικά: Archlabyrinth

Φωτισμοί:  Ναυσικά Χριστοδουλάκου

Κουστούμια: Γιώργος Χριστοδούλου

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Γραφιστικά: Μαργαρίτα Τζανέττου

Εκτέλεση παραγωγής και social media: Γεωργία Γιαννουλάκη

Παραγωγή: Bright Productions

Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

 

Ερμηνεύουν:

Μαρία Προϊστάκη

Χρύσα Κοτταράκου

Φανή Παναγιωτίδου

 

Πληροφορίες:

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Από 20 Απριλίου μέχρι 19 Μαΐου

Τιμές εισιτηρίων: 16€ γενική είσοδος, 14€ φοιτητικό και άνω των 65 ετών, 10€ ανέργων, ΑμεΑ και ατέλειες.

Προπώληση: Στο ταμείο του θεάτρου και more.com

 

Διάρκεια: 80΄ λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

 

Σύγχρονο Θέατρο

Ευμολπιδών 45, Τηλέφωνο: 2103464380

(5’ λεπτά από το Μετρό του Κεραμεικού)

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Το "Τάμα" στο fractal

 

«Όπως σας αρέσει» – του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο θέατρο Αλκμήνη

 

«Όπως σας αρέσει» – του Ουίλιαμ Σαίξπηρ

στο θέατρο Αλκμήνη

 

Θεατρική κριτική του Δημήτρη Φιλελέ

 

Εισαγωγικά:

Η πολυπρόσωπη κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Όπως σας αρέσει» γράφτηκε στην εκπνοή του 16^ου αιώνα (1599) και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, κατά τις – ανεπιβεβαίωτες– πληροφορίες, το 1603. Η πρώτη δημοσίευσή της έγινε στο First Folio το 1623, εφτά χρόνια μετά τον θάνατό του. Παρότι το έργο δεν θεωρείται από τα πιο σημαντικά του κορυφαίου Άγγλου δραματουργού, έχει ερμηνευτεί θεατρικά και κινηματογραφικά από παγκόσμιου βεληνεκούς ηθοποιούς και έχει αγαπηθεί πολύ από το κοινό. Είναι προφανές ότι στην περίπτωση αυτή, όπως και σε πολλές άλλες, η λογοτεχνική κριτική βρίσκεται σε αναντιστοιχία με το κοινό αίσθημα, που είναι και ο φυσικός αποδέκτης αλλά και κριτής της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

 

Η πρωτότυπη κλασική υπόθεση:

Σε ένα φανταστικό γαλλικό δουκάτο τοποθετεί την ιστορία του ο κορυφαίος Άγγλος δραματουργός, όπου ο Φρειδερίκος, σφετεριστής του θρόνου, διώχνει από το παλάτι και την ανιψιά του, τη Ροζαλίντα. Μαζί της δραπετεύει και η κόρη του, η Σίλια. Τις δύο κοπέλες ακολουθεί ο γελωτοποιός Τατσστόουν.

Παράλληλα, ο Ορλάντο, ένας νεαρός αριστοκράτης ερωτευμένος με τη Ροζαλίντα, φεύγει από το πατρικό σπίτι εξαιτίας της κακής συμπεριφοράς του πρωτότοκου αδελφού του, του Όλιβερ. Τον ακολουθεί ο πιστός γέρος υπηρέτης του, ο Άνταμ.

Ο Ορλάντο και ο Άνταμ φτάνουν στο δάσος του Άρντεν και ζουν μαζί με τον εξόριστο δούκα και τους ακολούθους του, μεταξύ των οποίων και ο Ιάκωβος ο Μελαγχολικός (ταυτίζεται με τη θεϊκή παρουσία). Στο ίδιο μέρος φτάνουν και η Ροζαλίντα (μεταμφιεσμένη σε αγόρι με το όνομα Γανυμήδης) με τη Σίλια (ντυμένη σαν φτωχοκόριτσο με το όνομα Αλιένα).

Ο Ορλάντο χαράζει ποιήματα με το όνομα της αγαπημένης του στα δέντρα του δάσους και εκείνη, επίσης ερωτευμένη, εμφανίζεται ως Γανυμήδης, τον μυεί στα μυστικά του έρωτα, αλλά και τον υποβάλλει σε ένα παιχνίδι ερωτικής δοκιμασίας.

Παράλληλα ένα ερωτικό γαϊτανάκι βρίσκεται σε εξέλιξη:  Ο Σίλβιος είναι ερωτευμένος με τη Φοίβη, αλλά αυτή ερωτεύεται τον Γανυμήδη. Ο Τατσστόουν είναι ερωτευμένος με την Όντρεϊ, την οποία μάταια ο Γουίλιαμ προσπαθεί να κερδίσει. Τελικά, οι ενδιαφερόμενοι συναντιούνται σε μια προσπάθεια να λύσουν τα προβλήματά τους και να αποφασίσουν ποιος θα παντρευτεί ποια.

Και να που οι αντιξοότητες λειτουργούν ως από μηχανής θεός. Λίγο αργότερα ο Ορλάντο σώζει τον αδελφό του, Όλιβερ, από μια λέαινα στο δάσος, που μετανιώνει για την άκαρδη συμπεριφορά του. Ούτε αυτός γλιτώνει από τα βέλη του έρωτα και ερωτεύεται την Αλιένα (δηλαδή τη Σίλια).

Όταν, στο τέλος, αποκαλύπτεται η αληθινή ταυτότητα των δύο κοριτσιών, τα πράγματα μπαίνουν οριστικά στη θέση τους. Ο έρωτας είναι ο τελικός νικητής και τα ζευγάρια ενώνονται με τα δεσμά του γάμου. Ο Φρειδερίκος μετανοεί επίσης και παραδίδει τον θρόνο στον νόμιμο κάτοχό του. Όλοι μαζί θα ζήσουν πλέον στο παλάτι.

Μόνο ο Ιάκωβος ο Μελαγχολικός παραμένει μόνος του στο δάσος, μακριά από τα εγκόσμια, και επιμένει ότι «όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή και όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες απλά ηθοποιοί», αφήνοντας να πλανάται αναπάντητο το ερώτημα της διανομής των ρόλων αλλά και των ορίων αυτοσχεδιασμού που έχουν οι άνθρωποι– ηθοποιοί.

 

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Η διαχρονικότητα της θεματολογίας του Σαίξπηρ δεν είναι πάντοτε από μόνη της αρκετή, ώστε τα έργα να παραμένουν ελκυστικά για το σημερινό φιλοθεάμον κοινό. Χρειάζεται πλέον μια συνολικά σύγχρονη –όχι εκσυγχρονιστική– ματιά, ώστε τα μηνύματα να μεταδοθούν με τους σύγχρονους κώδικες επικοινωνίας, για να μπορούν να γίνουν εύληπτα αλλά και αρεστά.

Αυτό ακριβώς πετυχαίνει ολοκληρωτικά ο νεαρός ταλαντούχος σκηνοθέτης Γιάννης Κόκας μαζί με την τριάδα των άξιων –εκ του αποτελέσματος– βοηθών του (Βαγγέλης Αμπατζής, Ελένη Πανοπούλου και Μαριντίνα Παρασκευά). Αληθεύει ότι έχει στα χέρια του μια εξαιρετικά προσεγμένη απόδοση του έργου στα ελληνικά από τον Σάββα Στρούμπο, ένα υψηλής ποιότητας κείμενο που επί της ουσίας μοιάζει σαν να είναι γραμμένο σήμερα. Και αυτό ακριβώς χρειάζεται και χρησιμοποιεί ως πρωταρχικό εργαλείο για την υλοποίηση του σκηνοθετικού του οράματος. Στη συνέχεια αφαιρεί τα σκηνικά και τις ενδυμασίες, αφαιρώντας ουσιαστικά τον ασφυκτικό εντοπισμό της δράσης σε συγκεκριμένο χρόνο. Ενώ διατηρεί το πλήρες κείμενο, εμπιστεύεται τον αρχικό πολυπρόσωπο θίασο των πάνω από είκοσι (μικρών και μεγάλων) ρόλων σε δύο μόνο ηθοποιούς, που καλούνται να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, ώστε να μεταφέρουν στο κοινό όχι κυρίως το εύρος, αλλά την ουσία του θεατρικού λόγου. Αυτό είναι, κατά την άποψη του γράφοντος, το στοίχημα που κερδήθηκε και έδωσε στο κοινό μια εμπνευσμένη και αριστοτεχνική θεατρική ερμηνεία και παράσταση συνολικά. Ενώ (χωρίς άλλη αποκάλυψη για να μη χαθεί η μαγεία της στιγμής) το ευρηματικό τέλος –που μοιάζει με την αόρατη κλωστή που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, σχολιάζοντας με τρόπο ποιητικό το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης– αφήνει στους θεατές τη γεύση και την ουσία της πραγματικής ζωής.

Η απαιτητική σκηνοθετική άποψη ενισχύεται από τη χορογραφική διδασκαλία της Λιλιάνας Κρυσταλλίδου, που κατορθώνει να μεταμορφώσει το ερμηνευτικό δίδυμο σε έμπειρους χορευτές, έτοιμους ανά πάσα στιγμή να μεταπηδήσουν από την υποκριτική στην τέχνη του χορού.

Εξίσου σημαντική και η φωνητική διδασκαλία από την Ιόλη Σιφονιού, που καθοδηγεί τους ερμηνευτές όχι μόνο να είναι φωνητικά σωστοί, αλλά να συναρπάζουν το κοινό με την τραγουδιστική τους ευχέρεια.

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος συνθέτει, αλλά και επιλέγει μουσικές που συμπλέουν με τη σύγχρονη αντίληψη παρουσίασης του έργου και είναι κατάλληλα τοποθετημένες χρονικά, τόσο που να προκαλούν ευχάριστη αίσθηση στον θεατή.

Τέλος, οι φωτισμοί συμβάλλουν με τον δικό τους αθόρυβο αλλά ουσιαστικό τρόπο στη δημιουργία της απαιτούμενης ατμόσφαιρας μέσα στην οποία εκτυλίσσεται η δράση επί σκηνής.

 

Οι ερμηνείες:

Το δίδυμο της Αιλιάνας Μαρκάκη και του Γιάννη Βασιλώττου δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Τα σώματά και των δύο γίνονται οχήματα που κινούνται με ταχύτητες –αν υπήρχε όριο– πάνω από το όριο ασφαλείας, διαθέτουν κίνηση αιλουροειδούς καθώς οι αλλεπάλληλες μετατοπίσεις τους γίνονται αστραπιαία, ενώ παράλληλα με απίστευτη υποκριτική δεινότητα μαζί με την αλλαγή θέσης και ρόλου, αλλάζει και ο ψυχισμός τους με χαμαιλεόντια προσαρμοστικότητα. Αλλά δεν σταματούν εκεί. Χορεύουν και τραγουδούν σαν επαγγελματίες του είδους, αλλάζουν φωνή και διάθεση με την ίδια ευκολία που μετασχηματίζονται σε ζώα που βγάζουν κραυγές, η παντομίμα τους είναι ευφάνταστη και άκρως ελκυστική, ενώ το εκρηκτικό ερμηνευτικό τους ταλέντο, με την αμεσότητα του, μαγνητίζει το κοινό, με το οποίο συνομιλούν διαρκώς οπτικά και συναισθηματικά. Επιπλέον, η φυσικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τους πολλαπλούς ρόλους, αναδίδει και την αίσθηση του πηγαίου χιούμορ και η ευφυής κωμικότητα προκαλεί το αβίαστο γέλιο των θεατών. Εξίσου αξιοθαύμαστοι και οι δύο νεαροί ηθοποιοί, που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους ενσαρκώνοντας τους ήρωες με πειστικότητα και εκτός από τις πολλές στιγμές γέλιου, μας χάρισαν αντίστοιχα πολλές στιγμές αυθόρμητης συγκινησιακής φόρτισης. Επιβράβευσή τους οι επευφημίες και ο θαυμασμός του κοινού.

 

Συνοψίζοντας, θεωρούμε ότι πρόκειται για ένα από τα πιο αξιόλογα θεατρικά εγχειρήματα στον τομέα της κωμωδίας για την τρέχουσα περίοδο, που συνοδεύεται από  τον αέρα της ανανέωσης που φυσά στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι υπάρχει η δυνατότητα να δώσουμε νέα ελκυστική μορφή στην κλασική δημιουργία χωρίς ακρότητες και με σεβασμό στον δημιουργό του πρωτογενούς υλικού, ώστε να γίνει κτήμα και του νεαρότερου ηλικιακά κοινού.

Το θερμό χειροκρότημα που ακούστηκε στην αίθουσα αλλά και τα πολλά και ευμενή σχόλια μετά το τέλος της παράστασης συνηγορούν υπέρ αυτής της άποψης. 

 

Η ταυτότητα της παράστασης:

 

Συγγραφέας: William Shakespeare

Μετάφραση: Σάββας Στρούμπος

Σκηνοθεσία: Γιάννης Κόκας

Βοηθοί Σκηνοθεσίας: Βαγγέλης Αμπατζής, Ελένη Πανοπούλου, Μαριντίνα Παρασκευά

Χορογραφίες: Λιλιάνα Κρυσταλλίδου

Πρωτότυπη Μουσική: Χρήστος Παπαδόπουλος

Διδασκαλία τραγουδιού: Ιόλη Σιφονιού

Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Γραφιστική επιμέλεια & Φωτογραφίες/trailer: Άγγελος Μπάλλας, Λυδία Καλαμάντη

Παραγωγή: ALBATROS THEATER A.M.K.E

 

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Γιάννης Βασιλώττος, Αιλιάνα Μαρκάκη

 

Πληροφορίες παράστασης

Ημέρα & Ώρα Παραστάσεων: κάθε Τετάρτη στις 19.00

Διάρκεια: 75 λεπτά

Εισιτήρια: Κανονικό: 12 ευρώ | Μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ): 10 ευρώ

Ειδικές τιμές για σχολεία και γκρουπ κατόπιν επικοινωνίας

Προπώληση εισιτηρίων:

Ταμείο του θεάτρου Αλκμήνη, τηλεφωνικές κρατήσεις στο 210 3428650

Ηλεκτρονικά στο www.more.com:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/opos-sas-aresei-1/

 

Πληροφορίες χώρου

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα

Μετρό: Στάση Κεραμεικός, Τρόλεϋ: 21 Στάση ΚΑΜΠΑ,

ΟΑΣΑ: 049,815,838,914,Γ18 Στάση ΚΑΜΠΑ, 035 Στάση ΙΚΑ

Το Θέατρο Αλκμήνη είναι προσβάσιμο στα Άτομα με ειδικές Ανάγκες.

Πηγή 1ης δημοσίευσης: "Όπως σας αρέσει" στο fractal