Ο Μέγας Ιεροεξεταστής - του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι - θεατρική κριτική

 

«Ο Μέγας Ιεροεξεταστής»

σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου

στο Θέατρο Αλκμήνη

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

                

Εισαγωγικά:

Ο «Μέγας Ιεροεξεταστής» είναι ένα απόσπασμα από τους «Αδελφούς Καραμαζώφ», το κορυφαίο και τελευταίο μυθιστορηματικό έργο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Πρόκειται για έναν διάλογο μεταξύ του Ιβάν, του άθεου και διανοούμενου αδελφού, με τον Αλιόσα, τον μικρότερο από τους τρεις, θερμό οπαδό της χριστιανικής πίστης και δόκιμο μοναχό. Ο Ιβάν διαβάζει στον αδελφό του ένα ονειρικό ποίημα (στην πραγματικότητα πρόκειται για φιλοσοφικό δοκίμιο) που έγραψε, στο οποίο ο Χριστός επιστρέφει στη γη –και συγκεκριμένα στη Σεβίλη– την εποχή που Ιερά Εξέταση ρίχνει σωρηδόν στην πυρά «προς δόξαν Θεού» τους «αιρετικούς».

Όταν ο Μέγας Ιεροεξεταστής αντιλαμβάνεται την παρουσία του, Τον συλλαμβάνει. Το ίδιο βράδυ Τον επισκέπτεται στο κελί της φυλακής και επιχειρεί να μάθει τον λόγο της επίσκεψής Του, ενώ παράλληλα εκτοξεύει εναντίον του ένα δριμύ κατηγορώ, επειδή αυτά που δίδαξε είναι, κατά τη γνώμη του, πρακτικά ανεφάρμοστα για το ταπεινό ανθρώπινο είδος. Φτάνει να Τον απειλήσει ότι θα Τον ρίξει στην πυρά το επόμενο πρωί, αλλά λυγίζει μπροστά στην ατάραχη και ειρηνική όψη Του. Τελικά αποφασίζει να Τον απελευθερώσει, λέγοντάς του να φύγει και να μην επιστρέψει ποτέ ξανά.

Ο Ντοστογιέφσκι εξαπολύει εμμέσως πλην σαφώς ένα κατηγορητήριο κατά της τσαρικής και της κάθε αυταρχικής εξουσίας, που ήδη έχει δοκιμάσει στο πετσί του με την καταδίκη του σε θάνατο, που μετατράπηκε σε εξουθενωτική εργασία στα κάτεργα της Σιβηρίας.

Με πρόσχημα τις αυθαιρεσίες των προκαθήμενων της εκκλησίας που κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους τη χριστιανική διδασκαλία και τη χρησιμοποιούν ως μέσο υποταγής των μαζών, καυτηριάζει την έκνομη εξουσία που επιβάλλει τις παρανομίες της ως νόμους και υποδουλώνει ανενδοίαστα το άτομο, αρκεί να αποκομίσει το μέγιστο όφελος.

 

Η υπόθεση (διασκευή):

Ο Ιβάν διαβάζει στον αδελφό του, Αλιόσα, ένα ποίημα που έγραψε, μια ονειρική συνάντηση του Μεγάλου Ιεροεξεταστή της Σεβίλλης με τον Ιησού.  Με την ισχύ της κοσμικής του εξουσίας Τον φυλακίζει και έτσι βρίσκει την ευκαιρία να Τον επισκεφτεί στο κελί Του, απαιτώντας να μην προσθέσει ούτε λέξη σε όσα έχει πει, γιατί ήδη αυτά ήταν αρκετά για να διαταράξουν την ισορροπία της κοινωνίας. Και αναγκάστηκε αυτός και οι όμοιοί του, οι μορφωμένοι και συνετοί, να πάρουν τα ηνία και να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους, θυσιάζοντας ίσως και την απόλαυση της σωτηρίας της ψυχής τους αλλά και της επουράνιας ζωής.

Ο Ιεροεξεταστής κατηγορεί τον Ιησού ότι ενώ είχε τη δύναμη να υποτάξει διά βίου τους πιστούς προσφέροντάς τους τα απαραίτητα επίγεια αγαθά, Εκείνος τους προσέφερε την ελευθερία της βούλησης και τη δύναμη της αγάπης. Και αυτά είναι αγαθά που ξεπερνούν κατά πολύ την πεπερασμένη ανθρώπινη ύπαρξη, είναι δυσβάσταχτα για τους ώμους του αδύναμου ανθρώπινου γένους. Τον κατηγορεί επιπλέον ότι αρνήθηκε το μυστήριο και το θαύμα ως μέσα για να πείσει και να υποτάξει μια για πάντα εκείνους που Τον ακολούθησαν, ενώ ξέρει πολύ καλά ότι αν ο Θεός δεν μπορεί να κάνει θαύματα, τότε οι άνθρωποι θα τον απορρίψουν και θα αναζητήσουν άλλον, πιο ικανό και πειστικό Θεό. Και ακόμα περισσότερο τον κατηγορεί ότι ενώ είχε τη δύναμη να πάρει στα χέρια του την κοσμική εξουσία και να γίνει ισόβιος και απόλυτος άρχοντας, αρνήθηκε να το πράξει, σκορπίζοντας δυστυχία στους ανθρώπους.

Ισχυρίζεται ότι όλα αυτά αναγκάστηκαν να κάνουν αυτός και οι όμοιοί του για να επέλθει η ισορροπία, να γίνουν οι άνθρωποι ευτυχισμένοι, να γίνουν αδύναμοι στασιαστές που τους αρέσει να υποτάσσονται, να έχουν το δικαίωμα στην αμαρτία και στη συγχώρεση, να πάψουν να αγαπούν πραγματικά και να μισούν με πάθος. Και το εξουσιαστικό του παραλήρημα ολοκληρώνεται με τη δήλωση άρνησης της αγάπης προς Αυτόν και με την αυθάδη και προκλητική επωδό «κρίνε με αν μπορείς και αν τολμάς».

Πώς απαντά ο Ιησούς σε όλα αυτά; Με σιωπή, με κατανόηση, με τρυφερότητα και με ένα φιλί στα χείλη, που καίει τον γνώστη της αλήθειας περισσότερο και από τις φωτιές της κόλασης.  

 

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος ξεκινά το διπλό του εγχείρημα (σκηνοθέτης και ερμηνευτής) διαθέτοντας δύο σημαντικά όπλα στην καλλιτεχνική του φαρέτρα: την άριστη μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου από τον ποιητή Άρη Αλεξάνδρου, αλλά και την εξαιρετική προσαρμογή του σε μορφή μονολόγου από τη  Ματίνα Μοσχόβη. Επιπλέον, στη σκηνοθετική αντίληψη της παράστασης έχει δύο άξιους και πολύτιμους συνεργάτες, τον Κωστή Σαββιδάκη και την Άννυ Ζερβού. Όλα είναι έτοιμα, λοιπόν, για να μας υποδεχτεί σε μια σκηνή όπου κυριαρχεί αρχικά το σκοτάδι, που διασπάται από το (αγαπημένο του) βαθύ κόκκινο χρώμα, γεννώντας από την πρώτη στιγμή ποικίλους συμβολισμούς: κόκκινο της αμαρτίας, κόκκινο της προδοσίας, κόκκινο της θυσίας και του αίματος, κόκκινο της αγάπης ή μήπως κόκκινο ενός ανεκπλήρωτου έρωτα που η προσδοκία του έχει φωλιάσει για πάντα στην καρδιά μας; Ίσως και όλα αυτά μαζί, καθώς αναδύονται τις στιγμές που η πλοκή κατ’ επανάληψη κορυφώνεται.

Ο Ιεροεξεταστής του Κωνσταντόπουλου είναι όπως και όσο πρέπει σφοδρός και αμετανόητος, ανάλγητος και αυθάδης, ασυγκίνητος, περιπαικτικός και παραληρηματικός. Και όλες αυτές οι πλευρές του φωτίζονται με επιμέλεια και υποβλητικότητα από ένα κόκκινο χρώμα που εστιάζει κυρίως στα μάτια και στο στόμα του, κάνοντας τη φιγούρα του τόσο αποκρουστική και φοβιστική, την ίδια στιγμή που νιώθεις και την πλήρη αδυναμία της μπροστά στο μεγαλείο του θεανθρώπου που δίδαξε την ελευθερία και την αγάπη, όσο και αν το βάρος τους είναι κάποτε τραγικά δυσβάσταχτο.

Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που με το μίνιμουμ των τεχνικών μέσων δημιουργείται ένα συναρπαστικό και άκρως εντυπωσιακό αισθητικό αποτέλεσμα.

 

Η ερμηνεία:

Ένας εμβληματικός, σαγηνευτικός και καθηλωτικός «Μέγας Ιεροεξεταστής» είναι ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος. Επιβλητικός και αυθαίρετος θρησκευτικός εξουσιαστής με πλήρη επίγνωση των πράξεων και του επίγειου ρόλου του, που δεν διστάζει να επιβάλει τον δικό του νόμο και να τον υποστηρίξει με βαθύ φανατισμό.

Με παρουσία που ρίχνει ίσκιο βαρύ και γεμίζει τη σκηνή, με φωνή ανατριχιαστική που βγαίνει από τα σπλάχνα και ξεχύνεται σαν δριμύ κατηγορώ κατακεραυνώνοντας τον σιωπηλό θεάνθρωπο που στέκεται απέναντί του, με λόγο καταιγιστικό και ανατρεπτικό που δεν επιδέχεται αντιρρήσεις, γίνεται πόλος έλξης όχι μόνο της ακοής και της όρασης αλλά και των σκέψεων και των συσχετισμών που αυτόματα και αυθόρμητα γεννιούνται στο κοινό.

Με υπεροψία υπεραμύνεται των πεποιθήσεών του, με βρυχηθμούς ψυχής χλευάζει την αδύναμη ανθρώπινη φύση και μετά λόγου γνώσεως αρνείται το κήρυγμα της αγάπης. Με το πλεονέκτημα της κοσμικής εξουσίας  ανενδοίαστα αναλαμβάνει την ευθύνη των ενεργειών του και με αλαζονεία δηλώνει έτοιμος για την ώρα της κρίσης του, αν τολμήσει ο δικαιοκριτής να σταθεί τιμωρός των έργων του.

Η ερμηνεία του διακρίνεται για τη στόφα της υψηλής υποκριτικής του τέχνης, καθώς, παρά τη στατικότητα του ρόλου, με συγκλονιστική εκφραστικότητα του προσώπου, με τον ιδιαίτερο τρόπο εκφοράς του λόγου και την υψηλή ένταση των χειρονομιών δομεί μια ισχυρή προσωπικότητα που δονεί συναισθηματικά, συγκλονίζει ψυχικά ακροβατώντας στα όρια της λογικής με τον παραλογισμό και μαγνητίζει τα βλέμματα.

 

Συνοψίζοντας:

Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο που αφήνει το ανεξίτηλο στίγμα μιας κορυφαίας ερμηνείας αλλά και μιας συνολικής προσέγγισης, που μπορούν να χαρακτηριστούν ως ο τέλειος συνδυασμός για την άριστη απόδοση ενός τόσο απαιτητικού κειμένου, που δεν έχει γραφτεί με τη μορφή θεατρικού έργου. Μια παράσταση που αξίζει να ιδωθεί, καθώς σκιαγραφεί με τρόπο χαρακτηριστικό τη μικρότητα της κάθε λογής εξουσίας αλλά και την ακατάλυτη δύναμη της αγάπης και του πανανθρώπινου ιδανικού της ελευθερίας. Το χειροκρότημα είναι το ελάχιστο «ευχαριστώ» για όσα ο θεατής παίρνει μαζί του όταν πέφτει η αυλαία.

 

Συντελεστές:

μετάφραση:  Άρης Αλεξάνδρου

επεξεργασία κειμένου: Ματίνα Μόσχοβη
σκηνοθεσία – ερμηνεία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

βοηθοί σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης, Άννυ Ζερβού

φωτογραφίες: Κλεοπάτρα Σάρλη

επεξεργασία ήχου: studio 19 – Κώστας Μπώκος

επικοινωνία: Νατάσα Παππά

 

Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ

Αλκμήνης 8, Γκάζι, τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3428650  

Τιμές εισιτηρίων

Κανονικό: 20€

Μειωμένο [φοιτητές, άνεργοι, ΑμεΑ, άνω των 65]: 15€

Kερκίδα - θέση σε μαξιλάρι [μόνο από το ταμείο του θεάτρου]: 10€

Προπώληση - Tiketservices.gr 

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-o-megas-ieroexetastis/?eventid=14523&showid=97007

παραγωγή: DUKE productions 

συμπαραγωγή: «θέατρο ΣΥΝ ΚΑΤΙ – σύνολο τέχνης»

Μονόλογος – διάρκεια: 60΄ χωρίς διάλειμμα

βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=fUHblg-s7Cg

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: "Ο Μέγας Ιεροεξεταστής" στο fractal

Η "Φαίδρα" του Γιάννη Ρίτσου - θεατρική κριτική

 

«Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου

σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου

στο Θέατρο Αλκμήνη

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

 

Η «Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου

Στη «Φαίδρα» του, ο Γιάννης Ρίτσος με γραφή στοχαστική ξεδιπλώνει το βαθύ ανθρώπινο μαρτύριο του έρωτα όταν αυτός συνθλίβεται από τις Συμπληγάδες των θρησκευτικών επιταγών αλλά και των κοινωνικών συμβάσεων.

Η ηρωίδα του, μια σύγχρονη τραγική μορφή εξαιτίας μιας θεάς που τη βάζει σε αφόρητη δοκιμασία, από τις πρώτες κιόλας λέξεις που αρθρώνει, δηλώνει την έντονη αντίθεσή της σε ό,τι υπερφυσικό μας καταδυναστεύει: «Την αγιότητα πριν απ’ την αμαρτία δεν την πιστεύω [...] αόρατοι οι θεοί· δε δίνουν αποδείξεις».

Γνωρίζει τους κινδύνους που ανά πάσα στιγμή ελλοχεύουν για τους ερωτευμένους που «τα βράδια, βαδίζουν τόσο αργά», καθώς υπάρχει ο μόνιμος φόβος μήπως γκρεμιστούν «σε μιαν αόρατη άβυσσο, που πάντα βέβαια υπάρχει μπροστά στα πόδια μας». Και όταν οι άνθρωποι αποφεύγουμε το ερωτικό πάθος επειδή δεν αντέχουμε τη συντριβή, τότε «τα πιο όμορφα πράγματα τα λέμε συνήθως για ν’ αποφύγουμε να πούμε μιαν αλήθεια».

Ο έρωτάς της, που μένει μετέωρος και χωρίς ανταπόκριση, την πληγώνει βαθιά (η έμπειρη εγώ, η τυραγνισμένη), επειδή γνωρίζει ότι ο Ιππόλυτος, το αντικείμενο του πόθου και των ονειρώξεών της, ενώ μπορεί να της χαρίσει την απόλυτη ευτυχία, αντιστέκεται σθεναρά στις προκλήσεις της ίσως όχι επειδή δεν την επιθυμεί, αλλά επειδή έτσι πρέπει (ο ανήξερος εσύ, ο υπερόπτης, ο αστεία αθώος, αξιολάτρευτος αθώος).

Το σώμα της και η ψυχή της στάζουν αόρατο κατακόκκινο αίμα, το αίμα της αμαρτίας που ζητά να ξεχυθεί, να θυσιαστεί και να εξαγνιστεί στον βωμό του εξομολογημένου πάθους, καθώς «καμιά λευτεριά δεν κερδίζεται χωρίς κάποια δική μας θυσία». Τα συναισθήματα και οι επιθυμίες της μεταμορφώνονται σε βαριές σκιές που την πολιορκούν, προκαλώντας της την ιδέα ενός λυτρωτικού θανάτου.

Σε αυτό το απονενοημένο διάβημα τη σπρώχνει η ζωή που καλύπτεται από τα ευπρεπισμένα προσωπεία που καθημερινά φορούν οι άνθρωποι για να συγκαλύψουν τις ενοχές τους ή να μην αποκαλύψουν τις ένοχες σκέψεις τους (αυτά είναι τα πρόσωπα θαρρώ των Αγίων). Εκείνη, σαν προγραμμένο πρόβατο επί σφαγή, ομολογεί περήφανη στον Ιππόλυτο: «Το άγιο, το ταπεινό το ψεύδος δεν το κράτησα. Το προσωπείο το ’σκισα και το πέταξα μπροστά στα πόδια σου». Και άλλο τόσο τον προειδοποιεί μέσα στην ερωτική της παράνοια: «Αυτοί που πόνεσαν πολύ γνωρίζουν να εκδικούνται, κι ας γνωρίζουν το ανεύθυνο το δικό τους και των άλλων».

Ύστερα απ’ όλα αυτά τον διώχνει,  επειδή δεν αντέχει άλλο το βασανιστικό του προσωπείο, την αγιότητα, τη δειλία του, τη σιωπή του. Επιλέγει τον θάνατο ως λυτρωτική έξοδο από τα δεινά της, γιατί «ο τέλειος θάνατος, ο ήσυχος, ο ακραίος είναι τυφλός, κουφός και μουγγός, όπως τ’ ολόλευκο».

 

Η επί σκηνής «Φαίδρα»:

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος αναλαμβάνει εξολοκλήρου την ευθύνη της θεατρικής μεταφοράς της «Φαίδρας» του Ρίτσου. Εκ του αποτελέσματος είναι προφανές ότι έχει μελετήσει κάθε λέξη του ποιητή και έχει αποκωδικοποιήσει κάθε του σκέψη. Με απόλυτο σεβασμό στον λόγο και τον τρόπο του ποιητή βαδίζει πάνω στα λεκτικά του χνάρια και τα μεταμορφώνει σε τρισδιάστατες εικόνες κατάφορτες από υπαρξιακή αγωνία και συναισθηματικούς κλυδωνισμούς. Δημιουργεί ένα υποβλητικό σκηνικό όπου κυριαρχεί το βαθύ κόκκινο χρώμα, όπως το χρώμα του ασφυκτικού έρωτα. Η θρηνητική μουσική υπόκρουση σε απόλυτα σωστή ένταση έχει το δικό της κρίσιμο μερίδιο στην εξέλιξη και την κορύφωση της παράστασης. Κατ’ επιλογή χρωματικά αντίθετη η Φαίδρα του (τουλάχιστον εξωτερικά) και ο Ιππόλυτος με την εμφάνιση μιας δυναμικά απρόσιτης παρουσίας (υποδηλώνοντας συναισθηματική αποστασιοποίηση). Επιλέγει συνειδητά για την ερμηνεία των ρόλων δύο πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς. Αφενός μεν τους ρίχνει στη μέση του ωκεανού, αφετέρου αποκτά το πλεονέκτημα της δημιουργίας δύο χαρακτήρων πλασμένων από τα χέρια του. Το αποτέλεσμα αυτής της συνολικής αντίληψης των πραγμάτων και του όλου εγχειρήματος είναι ιδιαίτερα αξιόλογο και (ίσως) ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο θεατρικής συζήτησης. Πολύτιμος βοηθός στο σκηνοθετικό μέρος ο Κωνσταντίνος Κατσούγκρης.

Οι φωτισμοί του Μανώλη Μπράτση είναι αξιοπρόσεκτοι. Οι χρωματικές εναλλαγές με επιμέλεια φωτίζουν τον ψυχικό κόσμο των ηρώων, ενώ ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το «παιχνίδι» του με τις σκιές.

 

Οι ερμηνείες:

Η Βανέσσα Βαΐτση είναι μία εξωστρεφής Φαίδρα. Μια γυναίκα πληγωμένη σαν αγρίμι, λαβωμένη όχι μόνο από τα βέλη του έρωτα, αλλά κυρίως από την αντίσταση που συναντά στην εκπλήρωση των επιθυμιών της. Λατρεύει το αντικείμενο του πόθου της και το εκφράζει με το βλέμμα, τα χείλη, τα χέρια, το σώμα·  και κυριεύεται από μανία όταν βρίσκει έναν αδιαπέραστο τοίχο αποτρεπτικών συμβάσεων.

Μετέρχεται κάθε τρόπο για να φτάσει στον στόχο της. Γίνεται επιθετική, σαγηνευτική, επιθυμητή, ικετευτική, χειριστική, αλλόφρων, αλλά όλες οι προσπάθειες πέφτουν στο κενό. Αναγνωρίζει ότι ματαιοπονεί· μέχρι που αποφασίζει συνειδητά να παραδοθεί στην αγκαλιά του θανάτου για να λυτρωθεί οριστικά. Με μια αγέρωχη έξοδο εγκαταλείπει την άδικη ζωή που τόση δυστυχία της προκάλεσε, στοιχειώνοντας και τη ζωή εκείνου που απαρνήθηκε τον έρωτά της.

Ο Κωνσταντίνος Ντάτης, χωρίς να βγαίνει λέξη από το στόμα του, έχει το βλέμμα προσηλωμένο στις εκφράσεις του σπαραγμού της Φαίδρας, ενώ παραμείνει απροσπέλαστος. Συχνά το νεανικό σώμα του φαίνεται έτοιμο να ακολουθήσει την ξέφρενη ερωτική παρόρμηση, να υποταχθεί στην αλήθεια της φυσικής έλξης. Όμως πάντα ένα κύμα αποτροπής που εξωτερικεύεται με λεπτές αλλά έντονες κινήσεις αντίστασης, φαίνεται ικανό να κάμψει τη σωματική επιθυμία και να τοποθετήσει τη λογική πάνω από το συναίσθημα. Η παρουσία του δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες για την κορύφωση της έντασης.

 

Συνοψίζοντας:

Πρόκειται για μια σύγχρονη ανθρώπινη τραγωδία που δίνεται στο κοινό ακριβώς με τον τρόπο που την εμπνεύστηκε ο πρωτογενής δημιουργός της. Οι χαρακτήρες, αν και ακραίοι, είναι εντελώς υπαρκτοί. Οι θεατές καλούνται να εστιάσουν όχι μόνο στις ερμηνείες, αλλά ταυτόχρονα στις λέξεις-κλειδιά που ένα ποιητικό κείμενο περιέχει. Και όταν αυτός ο συνδυασμός γίνει εφικτός, τότε προκύπτει και το μέγιστο της θεατρικής (ας μας επιτραπεί) ηδονής.

 

Η ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Κατσούγκρης

Σκηνικά – κοστούμια, επιμέλεια μουσικής:

Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

 

Ερμηνεύουν:

Βανέσσα Βαΐτση, Κωνσταντίνος Ντάτης

 

Σχεδιασμός φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης

Ηχογράφηση: Studio19st - Κώστας Μπώκος

Σχεδιασμός video: Studio19st

Φωτογραφίες: Νεκτάριος Σουλδάτος

Εταιρεία Παραγωγής: ÇaVa ΑΜΚΕ

 

Πληροφορίες Παράστασης

Χώρος: Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Αθήνα 118 54

[Μετρό: Στάση Κεραμεικός]

Το Θέατρο Αλκμήνη είναι προσβάσιμο στα Άτομα με ειδικές Ανάγκες.

Περίοδος Παραστάσεων: 

Από την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026 έως την Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Ημέρα & Ώρα Παραστάσεων: Κυριακή στις 21:00

 

Τιμές Εισιτηρίων: 

Κανονικό: 15€, Μειωμένο [Φοιτητικό, Ανέργων, ΑμεΑ]: 12€

Προπώληση Εισιτηρίων:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/faidra-tou-gianni-ritsou/

 

Διάρκεια Παράστασης: 70΄ λεπτά

 

Video Παράστασης:

https://www.youtube.com/watch?v=ElKvO50vs5s

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΙΑ ΜΜΕ

Υπεύθυνη Τύπου: Νατάσα Παππά [email: nata_pappa@yahoo.gr]

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Η "Φαίδρα" στο fractal