«Push up» του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ - θεατρική κριτική

 

«Push up» του Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ

σε σκηνοθεσία Έφης Ρευματά

στο θέατρο ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

 

Εισαγωγικά:

Πολύ συχνά εικάζεται ότι προσωπική ζωή και καριέρα μπορούν να κινούνται σε ράγες παράλληλες χωρίς η μία να λειτουργεί σε βάρος της άλλης. Δυστυχώς η σύγχρονη πραγματικότητα διαψεύδει οικτρά τη θεωρία για μια ακόμα φορά. Στο έργο “Push up” του βραβευμένου  Γερμανού θεατρικού συγγραφέα Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ, επιβεβαιώνεται ότι πρόκειται για δυο θηρία που ακολουθούν διαφορετικές πορείες και πως αν κάποτε συναντηθούν, τότε το ένα θα κατασπαράξει το άλλο.

 

Η υπόθεση:

Έξι υψηλόβαθμα στελέχη μιας πολυεθνικής εταιρείας κινούνται στον ίδιο χώρο, καταβάλλοντας καθένας από τη θέση του τη μέγιστη προσπάθεια για ανέλιξη στις καίριες διοικητικές θέσεις της. Αυτή η συνθήκη οδηγεί σε έναν ακήρυκτο πόλεμο, στον οποίο οι αντίπαλοι οφείλουν να εξοντώσουν τον «εχθρό», αν θέλουν να έχουν τύχη στη νομή της επαγγελματικής εξουσίας.

Η σύζυγος του αφανούς αλλά παντεπόπτη μέσω αυτής ιδιοκτήτη αναπτύσσει μια σχέση μίσους με την ανερχόμενη και προσοντούχα υπάλληλο, κινούμενη από τον φόβο της πιθανής εξωσυζυγικής σχέσης, που θίγει όχι μόνο τον εγωισμό και τη θηλυκότητα της (καθώς το γήρας είναι αμείλικτο), αλλά και τα προσωπικά της κεκτημένα. Η εξόντωση είναι μονόδρομος. Αλλά και η φιλόδοξη νεαρή θα δώσει τη δική της μάχη επιβίωσης, κρατώντας κρυμμένο τον ταραγμένο συναισθηματικό της κόσμο και δίνοντας χτυπήματα εκεί που πονάνε. Ποια θα επικρατήσει και θα σηκώσει το τρόπαιο της «νίκης»;

Δυο συνεργάτες σε ένα νέο πρότζεκτ, ένας άντρας και μια γυναίκα, απολαμβάνουν μια νύχτα περιστασιακού αλλά έντονου σεξ, που θα γίνει τελικά τροχοπέδη στη συνεργασία τους, αφού στη δουλειά δεν χωρούν ανόητοι συναισθηματισμοί. Η ερωτική ηδονή δίνει τη θέση της στην ανελέητη «συναδελφική» σφαγή από την οποία μόνο ένας θα βγει νικητής. Η άρνηση της παραδοχής της λανθασμένης οπτικής θα δώσει σε έναν από τους δύο τη χαριστική βολή. Μήπως όμως και ο νικητής θα μείνει για πάντα ακρωτηριασμένος ψυχικά;

Ο γερόλυκος της εταιρείας θα απολαύσει λίγο πριν τη συνταξιοδότησή του τη μέγιστη τιμή. Θα γίνει το αφεντικό στο νεοσύστατο παράρτημα της εταιρείας στο Ντουμπάι όπως ονειρεύεται ή θα χάσει τη θέση από τον ανερχόμενο νεαρό προστατευόμενό του, που ζει μέσα από την εικονική πραγματικότητα, στερείται ενσυναίσθησης και οι κινήσεις του είναι στρατηγικά και ανάλγητα μεθοδευμένες; Και οι τύψεις ποιο ρόλο θα παίξουν για τον νικητή της άνισης αναμέτρησης;

Και εκείνη η φωνή του επιστάτη, η ήρεμη, η ματιά του από απόσταση, η καθαρή, μπορεί άραγε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να μας αφυπνίσει από τον αυτοκαταστροφικό λήθαργο;

 

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Η Έφη Ρευματά μεταφράζει, διασκευάζει και σκηνοθετεί ένα σύγχρονο θεατρικό έργο από κάθε άποψη. Αρχικά αναλαμβάνει την ευθύνη της απόδοσης του έργου, ώστε να του δώσει σάρκα και οστά στη γλώσσα μας. Στη συνέχεια, μεριμνά μέσω της διασκευής του για την προσαρμογή του στην ελληνική πραγματικότητα. Τέλος, με τη σκηνοθετική της ματιά, αξιοποιώντας στον μέγιστο βαθμό τις δυνατότητες του σωματικού θεάτρου, επιχειρεί το έργο να γίνει ελκυστικό στο κοινό. Θεωρούμε ότι το τρίπτυχο των στόχων έχει επιτευχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε το κοινό να παρακολουθήσει μια παράσταση ισχυρών δονήσεων και να κατανοήσει με πληρότητα τα πολυεπίπεδα μηνύματα της παράστασης.

Αρωγός στο σκηνοθετικό της έργο η Γεωργία Γιαννουλάκη.

Τα λιτά σκηνικά της Μαργαρίτας Τζαννέτου είναι άκρως λειτουργικά και υποβοηθητικά σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Το ίδιο και οι ενδυματολογικές της επιλογές, που συλλειτουργούν με τις εσωτερικές μεταπτώσεις των χαρακτήρων.

Υποδειγματική η χορογραφία και η κινησιολογία της Άννας Μάγκου. Με χαρακτηριστικές κινήσεις υποδηλώνει κάθε στιγμή όχι μόνο την αδιάκοπη ένταση σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο, αλλά κινείται στο τέμπο που παρασύρει το κοινό στον ψυχισμό των χαρακτήρων.

Η μουσική σύνθεση του Φοίβου Σαμαρτζή διαχέεται στην αίθουσα με υψηλή ένταση και ακατάπαυστο ρυθμό, δημιουργώντας δονήσεις που κρατούν τους θεατές σε μόνιμη έξαρση.

Οι σιωπηλοί φωτισμοί του Αντώνη Καρανδεινού συντελούν στην ολοκλήρωση της σκηνικής εικόνας, καθώς οι εναλλασσόμενοι χρωματισμοί βρίσκονται σε απόλυτη ταύτιση με τη μουσική, τον χορό ή τους μεταξύ των χαρακτήρων λεκτικούς και σωματικούς διαξιφισμούς.

 

Οι ερμηνείες (αλφαβητικά):

Ο Κώστας Ανταλόπουλος, ως Χανς, είναι ο γερόλυκος της εταιρείας στην οποία έχει αφιερώσει τη ζωή του, ζει ακόμα με τις αναμνήσεις μιας προσωπικής ζωής που μάλλον δεν έζησε, εξακολουθεί να πιστεύει ότι κάποτε θα του δοθεί δικαιωματικά η ανταμοιβή για την προσφορά του και απελπισμένος οδηγείται στο μοιραίο τέλος. Είναι μια φιγούρα τραγική που μέχρι το τέλος λειτουργεί παραπλανητικά –έτσι μόνο ξέρει–, αλλά η απογοήτευση ρέει στο αίμα του. 

Η Αθανασία Κουρκάκη, ως Πατρίτσια, γυναίκα ιδιαίτερα δυναμική και κατακτητικά διεκδικητική, παλινδρομεί μεταξύ ερωτικού συναισθήματος και επαγγελματικής ανόδου, θυσιάζει τη γλυκιά γεύση της ηδονής για την αναρρίχηση, θυσιάζει το εμείς χάρη του υπερτροφικού εγώ, αλλά ακόμα και όταν πετυχαίνει τον στόχο της, είναι βέβαιο ότι το σημαντικότερο ερώτημα μέσα της θα παραμένει βασανιστικά αναπάντητο σε κάθε της βήμα.

Ο Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, ως Ρόμπερτ, είναι ο νεαρός υπάλληλος που βλέπει οι επιθυμίες, οι επιδιώξεις και οι στόχοι του να υλοποιούνται πολύ γρήγορα, φτάνει στην πηγή της απόλαυσης, αλλά αρνείται να τη θεωρήσει προτεραιότητα, η κρίση του θολώνει, ο εγωισμός του αρνείται να οπισθοχωρήσει, αποδεικνύεται υπερόπτης και πριν καν το καταλάβει, γίνεται το πιόνι που πρέπει να θυσιαστεί στη σκακιέρα των οικονομικών συμφερόντων.

Η Φανή Παναγιωτίδου, ως σύντροφος του κ. Κράμερ, φιλική επιφανεικά, αλλά σκληρή και αμείλικτη με κάθε εμπόδιο που θεωρεί ότι της φράζει τον δρόμο ή μπορεί να διαταράξει την οικογενειακή της γαλήνη, που μπορεί να μην είναι τίποτα και περισσότερο από διαχείριση συμφερόντων. Είναι η παρακοιμώμενη της εξουσίας, ένας θηλυκός θηρευτής που ξέρει πότε να χτυπήσει για να εξολοθρεύσει κάθε επικίνδυνο αντίπαλο.

Ο Νίκος Στεργιώτης, ως Φράνκ, είναι η ενσάρκωση του σύγχρονου ανερχόμενου στελέχους, αφοσιωμένος στην επίτευξη του στόχου του, αποκομμένος από κάθε κοινωνική δραστηριότητα, χωρίς ίχνος προσωπικής ζωής, περιχαρακωμένος σε έναν δικό του κόσμο, μιας πραγματικότητας εικονικής που του προσφέρει παραμυθιακές ηδονές χωρίς αληθινή συναισθηματική φόρτιση. Και με αυτή την απουσία, μεταμορφώνεται σε ένα πλάσμα χωρίς εσωτερική επαφή, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταρρακώσει τους αντιπάλους του. Κωμικοτραγική μορφή που αντανακλά τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Η Βιβή Φωτοπούλου, ως Σαμπίνε, γυναίκα με γνώσεις και ταλέντο, δυναμική και επιφανειακά ατσαλάκωτη, με τεράστιο συναισθηματικό και ερωτικό κενό, που επιμελώς φροντίζει να καλύπτει. Διεκδικεί με σκληρότητα αλλά και εντιμότητα την άνοδό της στην κορυφή της πυραμίδας, δίνει τα πάντα για να ανεβεί ένα ακόμα σκαλί στην ιεραρχία. Και όταν δεν της δίνεται αυτό που της ανήκει, τότε γίνεται εκδικητική για να τραυματίσει συναισθηματικά την αντίπαλο. Ίσως επειδή ενδόμυχα θέλει όλο και περισσότεροι να μοιραστούν την αίσθηση του ελλείμματος.

Η ηχητική παρουσία του Γιώργου Νινιού δρα ευεργετικά στην ολοκλήρωση των μηνυμάτων του έργου. Καταλυτική η χροιά της φωνής του και ο λόγος του ζεστός και ανθρώπινος, μας δίνει μια άλλη, αφανή ως εκείνη τη στιγμή οπτική των πραγμάτων, μας προσγειώνει απότομα  στην πραγματικότητα και μας απλώνει ένα χέρι να πιαστούμε μέσα στον στρόβιλο των ανομολόγητων παθών.

 

Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα σύγχρονο πολυπρόσωπο δράμα που εκτυλίσσεται στη σφαίρα των αδίστακτα ανταγωνιστικών επιχειρήσεων μεταξύ των στελεχών που καθημερινά μοχθούν να τις εδραιώσουν στον χώρο τους, υποθηκεύοντας εκούσια την ίδια τους τη ζωή, αδιαφορώντας πρακτικά για οτιδήποτε ανθρώπινο. Τα πιόνια, άνθρωποι που διαθέτουν ιδιαίτερη μόρφωση και εξειδίκευση, διακατέχονται από διαρκές ένστικτο εξόντωσης του απέναντι, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι τελικά πυροβολούν τον καθρέφτη τους. Η παράσταση ενδείκνυται ιδιαίτερα για όσους αγωνίζονται σκληρά να φτιάξουν ή να διατηρήσουν πάση θυσία τις πολυπόθητες «καριέρες».  

 

Η ταυτότητα της παράστασης:

Κείμενο: Ρόλαντ Σιμμέλπφενιγκ (Roland Schimmelpfennig)

Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Έφη Ρευματά

Σκηνικά – Κοστούμια: Μαργαρίτα Τζαννέτου

Επιμέλεια κίνησης – Χορογραφία: Άννα Μάγκου

Μουσική σύνθεση: Φοίβος Σαμαρτζής

Σχεδιασμός φωτισμών: Αντώνης Καρανδεινός

Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Γιαννουλάκη

Φωτογράφος – Video: Θοδωρής Φράγκος

Επεξεργασία Video: Χριστίνα Πάτκοβα

Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

Εκτέλεση παραγωγής – Social Media: Γεωργία Γιαννουλάκη

Διεύθυνση παραγωγής: Αντώνης Λάμπρος

Παραγωγή: Θεατρικές Παραγωγές Bright Α.Μ.Κ.Ε (Bright Productions)

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά):

Κώστας Ανταλόπουλος, Αθανασία Κουρκάκη,

Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, Φανή Παναγιωτίδου,

Νίκος Στεργιώτης και Βιβή Φωτοπούλου

Ακούγεται η φωνή του Γιώργου Νινιού

 

Ευχαριστίες:

Ελευθερία Λεμοντζόγλου, Νίκος Σταυράκης, Συλβάνα Θεοδοσίου,

Μαργαρίτα Τσαούση, Ιάσωνας Τραντάς, Κώστας Σκαρλάτος,

Κωστής Πετρόπουλος

 

Πληροφορίες:

Πρεμιέρα Σάββατο 24 Ιανουαρίου – Για 10 παραστάσεις

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Σάββατο στις 21:00 / Κυριακή στις 20:00

 

Τιμές εισιτηρίων: 20 ευρώ (γενική είσοδος) / 15 ευρώ (φοιτητικό, άνω των 65) / 10 ευρώ (ΑΜΕΑ, Ατέλειες)

 Θέατρο: ΕΛΕΡ – Ελένη Ερήμου, Φρυνίχου 10 Πλάκα

Διάρκεια: 100΄ λεπτά 

Τρέιλερ: (226) PUSH UP - YouTube

Κρατήσεις: PUSH UP | Εισιτήρια online! | More.com

Και στα ταμεία του θεάτρου 2107718943

 

 Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Η παράσταση "Push up" στο fractal