Μάθημα Ιστορίας - Μελοποίηση και ερμηνεία Νίκος Βρεττός

 #διαβάζω_για_σένα

 

Ο Νίκος Βρεττός μελοποιεί και ερμηνεύει

το «Μάθημα Ιστορίας»

από την ποιητική μου συλλογή «Αντι…σώματα»

(εκδόσεις Απόπειρα).

Το βίντεο από την παρουσίαση του βιβλίου

στις 28 Ιουνίου 2021

στο stage bar «Θέσις 7», στο Μοναστηράκι.

ΜΑΘΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Αγέλαστος καπνίζοντας την πίπα του ο Στρατής

ανιστορούσε στα παιδιά του πόλεμου τη φρίκη

πόσες φορές το θάνατο στα μάτια είχε δει

πόσο στη λάσπη χώθηκε στο δρόμο για τη νίκη.

 

Γίνεται ο άνθρωπος θεριό σε μια μόνο στιγμή

βαθιά δαγκώνει την ψυχή φίδι φαρμακωμένο

κι αυτό που τώρα βλέπετε το γέρικο κορμί

καθημερνά ετάιζε ένα λύκο πεινασμένο.

 

Με τ’ όπλο μου σημάδεψα και πήρα τη ζωή

του ξένου που τον τόπο μου ζητούσε να πατήσει

στα σωθικά μου ανοίγοντας αγιάτρευτη πληγή

που απ’ τον ύπνο με ξυπνά και μ” έχει στιγματίσει.

 

Κι αν διάβηκε καιρός πολύς, πότε δε λησμονώ

πόσοι σταυροί ανώφελα στο χώμα καρφωθήκαν

κοιτάζω τα παράσημα,  θυμάμαι και θρηνώ

τα νιάτα πριν ανθίσουνε που γείραν και σβηστήκαν.

 

Τι κι αν για ειρήνη πάλεψα, ο πόλεμος κρατεί

αλλού της νιότης τους ανθούς ο θεριστής θερίζει

όλο ψηλώνει ο σωρός στο λάκκο το βαθύ

η φτερωτή στο μύλο του ψυχές καταβροχθίζει.

 

Κοπαδιαστά οι άνθρωποι τραβούνε στο χαμό

με τα μεγάλα ιδανικά οι σειρήνες ξελογιάζουν

καμαρωτοί, ασυλλόγιστοι ορμάνε στο γκρεμό

και σε μισάνθρωπους θεούς το μέλλον θυσιάζουν.

 

Μη σας γελούν οι ήρωες που λένε τα βιβλία

της δόξας είναι η φορεσιά με αίμα κεντημένη

το μίσος και το άδικο γεννούν την ιστορία

που 'ναι αρκούδα στο χαλκά σα νύφη στολισμένη.

 

© Δημήτρης Φιλελές 

Μαριονέτες - Μελοποίηση και ερμηνεία Φίλιππος Πλακιάς

 #διαβάζω_για_σένα

Ο Φίλιππος Πλακιάς μελοποιεί

και ερμηνεύει τις «Μαριονέτες»

από την ποιητική μου συλλογή «Αντι…σώματα»

(εκδόσεις Απόπειρα).

Το βίντεο από την παρουσίαση του βιβλίου

στις 28 Ιουνίου 2021

στο stage bar «Θέσις 7», στο Μοναστηράκι.

ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ

 

Άνθρωποι πιόνια, με κορδόνια μαριονέτες

βράδυ πρωί σπίτι δουλειά σκυφτό κεφάλι

στη μυρμηγκοφωλιά σκλαβιά η βιοπάλη

μια φυλακή η ζωή, στα όνειρα δραπέτες.

 

Μια θάλασσα τα όνειρα, λάθος πορεία

στίγμα στεριάς, γερο-βοριάς κι εμείς στην ξέρα

εδώ βυθός, αλλού το φως, αλλού η μέρα

τροχός βαρύς, κύκλος μικρός η ιστορία.

 

Φυγή στο χτες, πέτρες κοφτές, αναπολήσεις

στην καταιγίδα δίχως σκέπη ταξιδιώτες

στη δίνη της αυτοχειρίας αιμοδότες

αυλαία, χειροκρότημα, διαφημίσεις.

 

© Δημήτρης Φιλελές

Η θάλασσα που κλαίει - Διαβάζει η Τζωρτζίνα Κώνστα

#διαβάζω_για_σένα

 

Η Τζωρτζίνα Κώνστα διαβάζει το ποίημά μου

«Η θάλασσα που κλαίει»

από την ποιητική μου συλλογή «Αντι…σώματα»

(εκδόσεις Απόπειρα)

κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου

τη Δευτέρα 28 Ιουνίου 2021, στο stage bar «Θέσις 7»,

Αγίου Φιλίππου 7, στο Μοναστηράκι.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ

 

Πώς να σωπάσω τη φωνή της θάλασσας που κλαίει

κι όλο προσμένει ο άνεμος να σπρώξει το πανί

κλειστοί του Αιόλου οι ασκοί, δεν λησμονούν τα χρέη

κρεμιέτ’ η ελπίδα στο κουπί να μείνει ζωντανή.

 

Ανέμελη η άγκυρα στα βράχια σκαλωμένη

σαν μαρκησία στολίζεται κοχύλια του βυθού

μερόνυχτα ασάλευτη, βουβή και παγωμένη

κι ο τιμονιέρης βλαστημά τα μάγια να λυθούν.

 

Ποια να ‘ναι τάχα η βουλή του γερο-Ποσειδώνα

που καρφωμένη στα ρηχά την πλώρη μας κρατά

ποιος τάχα κακοκάρδισε την ξακουστή γοργόνα

ζει ο βασιλιάς ή πέθανε κανέναν δεν ρωτά.

 

Σειρήνες μας μηνύσανε ποια μοίρα μας ορίζει

το άψυχο κουφάρι μας στο κύμα να θαφτεί

κάποια μπουρού στο πέλαγος θλιμμένη να σφυρίζει

κι απ' όλα τ’ ανομήματα το σώμα να νιφτεί.

 

Έτσ’ είπαν και χαθήκανε στου ορίζοντα τη χάψη

και δώσαμε υπόσχεση στο φως της χαραυγής

αστροπελέκι και φωτιά να πέσει να μας κάψει

ανάπαυση αν γυρέψουμε στην αγκαλιά της γης.

 

Σαλπάρει το ξυλάρμενο τον όρκο φορτωμένο

αφήνει πίσω τη στεριά, χορεύει στον αφρό

κι εγώ την ώρα τη στερνή να φτάσει περιμένω

το σπίτι να ‘βρω που ποθώ στο άγιο το νερό.

 

© Δημήτρης Φιλελές 

Τέσυ Μπάιλα - Παρουσίαση ποιητικής συλλογή "Αντι...σώματα"

 #διαβάζω_για_σένα

 

Η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα

παρουσιάζει

την ποιητική μου συλλογή

«Αντι…σώματα»

 

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2021,

στο stage bar «Θέσις 7»,

Αγίου Φιλίππου 7, στο Μοναστηράκι.

Χρίστος Γ. Ρώμας - Παρουσίαση ποιητικής συλλογής "Αντι...σώματα"

#διαβάζω_για_σένα

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2021

στο stage bar «Θέσις 7»,

Αγίου Φιλίππου 7, στο Μοναστηράκι

Ο Δάσκαλος Χρίστος Γ. Ρώμας

φιλόλογος - συγγραφέας

παρουσιάζει την ποιητική μου συλλογή

«Αντι…σώματα»

Αντι...σώματα - Παρουσίαση Ποιητικής Συλλογής

Αγαπημένοι φίλοι και φίλες,

Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλώ στην παρουσίαση της ποιητικής μου συλλογής "Αντισώματα".

Τη Δευτέρα 28 Ιουνίου 2021, στις 8:30 το βράδυ, στο stage bar "Θέσις 7", Αγίου Φιλίππου 7, στο Μοναστηράκι.

Κρατήστε εγκαίρως τις θέσεις σας στο 2169000790.

Για την ποιητική συλλογή μιλούν

ο Χρίστος Γ. Ρώμας, φιλόλογος - συγγραφέας

και η Τέσυ Μπάιλα, συγγραφέας

Ποιήματα διαβάζει

η Τζωρτζίνα Κώνστα, ηθοποιός - σκηνοθέτις - δασκάλα θεάτρου

Μελοποιημένα ποιήματα της συλλογής ερμηνεύουν 

ο Νίκος Βρεττός και ο Φίλιππος Πλακιάς. 

Ουαρσάν Σάιρ - Πατρίδα

#διαβάζω_για_σένα

20 Ιουνίου

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

Πατρίδα

 

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του

αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά

φωτιά κάτω απ’ τα πόδια σου

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι

που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

Κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν

να τον λυπούνται

κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδι είναι προτιμότερα

από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε

κανένας δε θα το άντεχε

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες

βρομομετανάστες

ζητιάνοι ασύλου

που ρουφάτε τη χώρα μας

αράπηδες με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα

απολίτιστοι

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια

στα άγρια βλέμματα

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές εκτός

αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου

να συρθείς στην έρημο

να κολυμπήσεις ωκεανούς

να πνιγείς

να σωθείς

να πεινάσεις

να εκλιπαρήσεις

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ’ ό,τι εδώ.

 

Ουαρσάν Σάιρ

 

Η Ουαρσάν Σάιρ (Warsan Shire) γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 1988 στην Κένυα από Σομαλούς γονείς και ζει μόνιμα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι συγγραφέας, ποιήτρια, εκδότρια και δασκάλα. Τα κυριότερα βραβεία που έχει λάβει είναι το Βραβείο Αφρικανικής Ποίησης από το Πανεπιστήμιο Brunel τον Απρίλιο του 2013 και το βραβείο Young Poet Laureate for London τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Σκελετόβραχος

 

Ο Νίκος Βρεττός

μελοποιεί και ερμηνεύει 

το ποίημά μου "Σκελετόβραχος"

Σκελετόβραχος

 

Τις νύχτες στέκεις σιωπηλός και αρμενίζεις

μα το αλάτι σου κουφώνει τα θεμέλια

ποιας νιότης πεθυμιά στα δόντια μουρμουρίζεις

ποιες θύμησες μες στην παλάμη σου κουρέλια.

 

Γυμνό παγώνει τ' όνειρό στη λαμαρίνα

χτυπά καμπάνα θλιβερή, σήμα κινδύνου

στην άβυσσο σταυρούς καρφώνει η σειρήνα

βουβός ξεσπά λυγμός του επιτάφιου θρήνου.

 

Στοιχειά στήνουν χορό στο μανιασμένο κύμα

του γραίγου τ' άγριο θεριό παραμονεύει

ποιος πρώτος θα σταθεί ορθός μπροστά στο νήμα

ζωή θηλιά σφιχτή σαν φίδι αργοσαλεύει.

 

Όπου σταθείς σε κυνηγά τ' ανεμοβρόχι

νύχτα αφέγγαρη στεγνή η ψυχή σκεβρώνει

το φως βυθίζεται στου χρόνου την απόχη

γι' αλλού τραβάς κι αλλού σε σπρώχνει το τιμόνι.

 

Στο σκελετόβραχο σαπίζει το κουφάρι

ό,τι απομένει απ' τη ζωή μια χούφτα αλάτι

άδειο σαν στόμα πεινασμένο το αμπάρι

το μπάρκο το στερνό μια μαχαιριά στην πλάτη.

 

© Δημήτρης Φιλελές

Τρία ποιήματα στο περιοδικό "Κλεψύδρα"

κ λ ε ψ ύ δ ρ α

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

Τεύχος 18, Μάιος 2021

 

Εκδότης : Παπούλιας Εμμ. - Σκύφας Αθ. & Σία Ο.Ε.

Σόλωνος 101, Αθήνα, 106 78

http://www.enastron.com

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Ξαγρύπνησα

περιμένοντας να φανεί

έστω για μια μόνο νύχτα

το άστρο της σωτηρίας

να φωτίσει το δρόμο

των κατατρεγμένων

που πορεύονται ατέλειωτα

σκοτεινά χιλιόμετρα

δίχως προορισμό

να ρίξει μια δέσμη φωτός

στα αφρισμένα κύματα

που ανυπεράσπιστα κορμιά δέρνονται

δίχως ελπίδα στεριάς

να ρίξει μια αχτίδα ζεστασιάς

στα κουλουριασμένα

απομεινάρια της ζωής

που βρίσκουν καταφύγιο

κάτω από μουχλιασμένα χαρτόνια

 

ξημέρωσα

αντικρίζοντας πάλι μόνο

φανταχτερά πλαστικά λαμπιόνια

κρεμασμένα σε καχεκτικά δέντρα

σε γιορταστικές βιτρίνες

σε σιωπηλούς βρώμικους τοίχους

σε σιδερόφραχτα σκουριασμένα μπαλκόνια

που για λίγες μέρες

μασκαρεύουν την αλήθεια

παραπλανώντας προσωρινά

τα αθώα παιδικά βλέμματα

 

όταν ο φόβος πάψει

να σκεπάζει την πραγματικότητα

θα γιορτάσω μαζί σας.

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

 

Οι βαρυσήμαντες δηλώσεις

διά στόματος αρμόδιων

είναι πολλαπλές στρώσεις καλλυντικών

επικαλύπτουν την αγριότητα της αλήθειας

με δηλητηριώδεις τεχνητές ουσίες

παραπλανούν την όραση

αλλοιώνουν τη γεύση

αποτιτανώνουν την όσφρηση

αποπροσανατολίζουν την αφή

γλιστρούν κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα

ερωτοτροπούν χυδαία με τις επιθυμίες

μέχρι το ξημέρωμα

όταν το τσαλακωμένο πια προσωπείο τους

συναντά το γεμάτο απόγνωση βλέμμα

τα αντανακλαστικά αφυπνίζονται

σπρώχνουν ανυπότακτα το πρόσωπο 

στην άβυσσο της φαντασίωσης

για τη συντήρηση της ψευδαίσθησης

με την προσδοκία της προόδου

της πλαστικής χειρουργικής

 

εσύ πού κοιτάζεις

τώρα που σου μιλώ;

ΑΣΥΝΑΙΣΘΗΣΙΑ

 

Δεν ακούτε

τον τριγμό των ψυχών

που υποχωρούν τσακισμένες

στο πέρασμα

της πύρινης λαίλαπας ;

δεν οσμίζεστε

την πικρή αποφορά

της καμένης σάρκας

κάτω απ' τα χαλάσματα ;

δεν ακούτε

τις οιμωγές των παιδιών

και τους επιτάφιους θρήνους

των μανάδων ;

δεν αηδιάζετε

με τον οχετό της απανθρωπιάς

που ντύνεται το μανδύα

της απονομής δικαιοσύνης

με λουτρά αίματος ;

δεν ακούτε

το βρυχηθμό της θάλασσας

που καταπίνει αδιάκοπα

ελπίδες και όνειρα ;

δε βλέπετε

το δάκρυ του ουρανού

που κάθε βράδυ βυθίζεται

στη ματωμένη έρημο ;

τι γεύση νιώθετε στο στόμα

όταν οι οστεοθλάστες θρυμματίζουν

τα υπολείμματα συναισθημάτων

όταν η γλώσσα αναδεύει

τα σωθικά

μέσα στο σάπιο κουφάρι σας ;

πώς επιμένετε να ανήκετε

στο ανθρώπινο είδος

όταν η κινητήρια δύναμή σας

είναι το ένστικτο

του αρπακτικού ;

 

Σας διαγράφω

οριστικά και αμετάκλητα!

© Δημήτρης Φιλελές

Θεανώ Παπάζογλου-Μάργαρη - Ένα δάκρυ για τον μπαρμπα-Τζίμη

 #διαβάζω_για_σένα

Αγαπημένοι φίλοι και φίλες,

Μοιράζομαι μαζί σας τη μικρή μου συμβολή στη γιορτή μνήμης της Εργατικής Πρωτομαγιάς με την ανάγνωση ενός αποσπάσματος από το διήγημα "Ένα δάκρυ για τον μπαρμπα-Τζίμη", από το ομότιτλο βιβλίο της Θεανώς Παπάζογλου-Μάργαρη, με υπότιτλο "Δώδεκα ελληνοαμερικάνικα διηγήματα", που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις "Δίφρος" το 1958.