“Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου” του Γιάννη Κεντρωτά - Θεατρική κριτική

 

“Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου”

Κείμενο: Γιάννης Κεντρωτάς – Σκηνοθεσία: Μιχάλης Κοιλάκος

στο Θέατρο Olvio

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

 

Εισαγωγικά:

Οι μεγάλες λαϊκές εξεγέρσεις που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας είχαν ως καθοδηγητές φωτεινά μυαλά, ανθρώπους που η μόρφωση και η συνείδησή τους δεν τους επέτρεπε να ανεχθούν ούτε τις κοινωνικές ανισότητες ούτε την εκμετάλλευση των εξαθλιωμένων παραγωγικών μαζών για να καλοπερνούν σε βάρος τους οι κηφήνες γαιοκτήμονες, αυλοκόλακες και άρχοντες. Ωστόσο, όταν οι ηγέτες αυτοί εξέλιπαν είτε λόγω ιδεολογικών διαφωνιών είτε από φυσικά αίτια, είναι επίσης γνωστό ότι οι επαναστάσεις αυτές είτε αποδυναμώθηκαν είτε άλλαξαν πορεία και πάλι οι μάζες βρέθηκαν σε δεινή θέση τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Γιατί άραγε φτάσαμε ως εκεί; Μα φυσικά επειδή οι ίδιοι οι ωφελούμενοι δεν είχαν προκαλέσει αυθόρμητα την εξέγερση ούτε είχαν συνειδητοποιήσει την πραγματική τους ισχύ, αλλά και το ότι τα συμφέροντά τους ήταν εντελώς διαφορετικά από εκείνα των δυναστών τους. Και η κάθε τέτοια υπαναχώρηση, όπως γνωρίζουμε, έχει πάντα καταστροφικές συνέπειες. Και ο αντίπαλος, ο καπιταλισμός (με τη γενική έννοια του όρου), επιστρέφει δριμύτερος και πιο καλά διαβασμένος.

 

Όλος ο θίασος επί σκηνής

Η υπόθεση:

Τι μπορεί να αλλάξει στην ανθρωπότητα όταν εκείνοι που παράγουν τον πλούτο ή εκτελούν αδιαμαρτύρητα εντολές για να ωφελούνται κατ’ αποκλειστικότητα και συστηματικά όσοι είναι εκ πεποιθήσεως άεργοι; Ποιες και πόσες ανατροπές μπορεί να προκληθούν όταν οι απλοί και αδιάκοπα εργαζόμενοι άνθρωποι αποφασίσουν, λόγω μιας απρόσμενης αφορμής, να δουν την πραγματικότητά τους κατάματα και στην αληθινή της διάσταση.

Η ιστορία μας διαδραματίζεται σε ένα μεσαιωνικό σκηνικό, σε μια επαρχία της Σκωτίας, λίγο πριν ο δήμιος αφαιρέσει τη ζωή ενός ακόμα δύστυχου θνητού, που τον έπνιξαν τα χρέη παρά τον καθημερινό του μόχθο. Όμως οι κάθε λογής φόροι δεν τον άφησαν να σηκώσει κεφάλι, που τώρα είναι έτοιμο να αποχωριστεί για πάντα το υπόλοιπο σώμα.

Και ενώ ο Χάρος είναι έτοιμος να πάρει μια ακόμα ταλαίπωρη ψυχή στο σκοτεινό του βασίλειο, ένα ξαφνικό βασιλικό διάταγμα έρχεται να ανατρέψει τα πάντα, ή μάλλον να κάνει ακόμα χειρότερη την ήδη άθλια οικονομική κατάσταση ακόμα και του ίδιου του δήμιου.

Από το σημείο αυτό και μετά η κατάσταση περιπλέκεται, η εκτέλεση παύει να είναι πρώτη προτεραιότητα και όλοι οι εμπλεκόμενοι αρχίζουν να έχουν λογικές απορίες, καθένας από τη δική του σκοπιά. Οι ανατροπές του τρόπου σκέψης, οι παλινδρομήσεις, η αναποφασιστικότητα, η δυσαρέσκεια που υφέρπει και αναζητά τον κατάλληλο τρόπο να εκφραστεί αλλά και η βαλβίδα εκτόνωσης της κρίσης έρχονται στο προσκήνιο. Φαινομενικά επικρατεί αναρχία, ενώ στο υπόβαθρο όλες οι σκέψεις και οι απόψεις βρίσκουν σιγά-σιγά τη λογική του σειρά. 

Μοιραία οι ήρωες οδηγούνται στη μοναδική διέξοδο – την αντίσταση, την εξέγερση και ίσως την επανάσταση που θα δημιουργήσει μια νέα τάξη πραγμάτων όπου καθένας θα αμειφθεί με ό,τι του αναλογεί.

Έχουν όμως αρκετό χρόνο για την πραγμάτωση των προθέσεών τους; Θα μπορέσουν να αλλάξουν τον κόσμο τους, θα αποδοθεί δικαιοσύνη ή μήπως λογαριάζουν χωρίς τον “ξενοδόχο”;

 

Γιάννης Οικονομίδης & Βασίλης Χατζηδημητράκης

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Αν με λίγες μόνο λέξεις μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το θεατρικό κείμενο του Γιάννη Κεντρωτά, τότε με βεβαιότητα θα πούμε ότι είναι ευφυές, ευφάνταστο, αιφνιδιαστικά πρωτότυπο, διαπεραστικό και άκρως ανατρεπτικό. Οι συμβολισμοί και οι συσχετισμοί με την τρέχουσα πραγματικότητα διαθέτουν αμεσότητα και χρειάζονται μόνο τον κατάλληλο διακομιστή για να μεταφερθούν από τον λόγο στο έργο.

Τον ρόλο αυτό αναλαμβάνει σκηνοθετικά ο Μιχάλης Κοιλάκος, που με πιστότητα εικονοποιεί τη γραπτή σύλληψη του συγγραφέα και με ευρηματικότητα τη μεταμορφώνει σε κίνηση, σε ρυθμό, σε διάδραση όχι μόνο μεταξύ των μελών του θιάσου αλλά και με το κοινό. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης φροντίζει να διατηρεί αμείωτη την ένταση των διαλόγων και της κίνησης, ενώ παρεμβάλλει τον χορό και το τραγούδι εκεί που είναι απολύτως απαραίτητα και στη σωστή ποσότητα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι πράγματι εντυπωσιακό.

Η πρωτότυπη μουσική του Κώστα Χαριτάτου ταυτίζεται με τη συνολική αντίληψη και βάζει το δικό της ουσιώδες “λιθαράκι” στη διαμόρφωση της πληρότητας της εικόνας.

Οι φωτισμοί του Γιώργου Παυλόπουλου-Αγιαννίτη λειτουργούν ως αθόρυβος υποστηρικτικός μηχανισμός που εκπέμπει στο ίδιο μήκος κύματος τόσο με τις ψυχικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων όσο και με την ένταση της δράσης.

Τα σκηνικά της Άννας Σάπκα είναι όσο χρειάζεται λιτά και αφαιρετικά, μελετημένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και γι’ αυτό άκρως λειτουργικά.

Τα κοστούμια της Μαρίας Γεωργάτου χωρίς υπερβολές αλλά με κομψότητα (και λειτουργικότητα για τους επί σκηνής δρώντες) μας μεταφέρουν νοερά στην όποια “μεσαιωνική” εποχή.

Οι χορογραφίες της Ralitza Vladimirova συμπλέουν με την επιφανειακά ανάλαφρη αίσθηση που επιχειρούν να δημιουργήσουν οι εμπνευστές της παράστασης και σκορπίζουν νότες αισιοδοξίας και όρεξης για ζωή.

 

Άγγελος Λιάγκος & Μαρία Μπαλούτσου

Οι ερμηνείες:

Ο θίασος, σαν υπάκουο εκκρεμές, εκτελεί την επιβεβλημένη αρμονική ταλάντωση, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να σπάσει τα δεσμά του και να απελευθερωθεί από τις κανονιστικές του ρυθμίσεις.

Ο Γιάννης Οικονομίδης, ως Αβελάρδος, είναι ο αεικίνητος και βαθιά ευαίσθητος δήμιος, ο πιστός εκτελεστής των άνωθεν αποφάσεων, ο υποστηρικτής της καθεστηκυίας τάξης που οραματίζεται το ευοίωνο μέλλον του, μέχρι που εισπράττει την πλήρη απαξίωση. Η απογοήτευση τον οδηγεί σε συναισθηματικές μεταπτώσεις αλλά και στη λογική της επιβίωσης, που μόνο με δραστικές αλλαγές μπορεί να υλοποιηθεί. Και μεταμορφώνεται σε έναν αξιολάτρευτο κατ’ ανάγκη επαναστάτη που υψώνει ανάστημα απέναντι στη σάπια εξουσία χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες.

Ο Βασίλης Χατζηδημητράκης, ως Ευγένιος, βοηθός του δήμιου, είναι η ενσάρκωση του καλού και άβουλου “λαϊκού παιδιού” που ξεκινάει ως “βοηθός”, αλλά δεν ξέρει ότι έτσι πρόκειται να κυλήσει όλη του η ζωή· ίσως και να μην τον νοιάζει. Και αυτή η λαϊκότητα είναι διάχυτη σε όλη του την ύπαρξη· στην κίνηση του σώματος, στην αντιληπτική ικανότητα, στον τρόπο σκέψης αλλά και στην εκφορά του λόγου. Δυσκολεύεται να απαγκιστρωθεί από τη ρουτίνα του και χρειάζεται κάποιον για να τον ωθήσει προς μια άλλη κατεύθυνση.

Ο Μαρία Μπαλούτσου, ως Μαρί, σύζυγος του καταδικασμένου σε θάνατο Ροβέρτου και υποψήφια χήρα, είναι ένας δαιμόνιος συνδυασμός θηλυκότητας και συμφεροντολογικής αποτίμησης των περιστάσεων, που με απίστευτη ευκολία αλλοιώνει τα γεγονότα και φροντίζει να προσαρμόσει τον κόσμο στα μέτρα της. Είναι μια θελκτική παρουσία που οργώνει -όπως συνηθίζει- τη σκηνή, μαγνητίζει τα βλέμματα καταθέτοντας τα σωματικά και ψυχικά της αποθέματα και επιβάλλεται με την πληθωρική και σκαμπρόζικη ερμηνεία της.

Ο Γιώργος Ντούσης είναι ο “άνθρωπος για όλες τις δουλειές”. Εμφανίζεται αρχικά ως μελλοθάνατος κιθαρωδός και η επικοινωνία του με τον Χάρο διαθέτει ξεχωριστή δυναμική και προκαλεί αβίαστη θυμηδία. Ιδιαίτερη όμως είναι και η παρουσία του ως ιππότη, ενός ενδιάμεσου μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων, που ενώ θεωρητικά βρίσκεται στο πλευρό της άρχουσας τάξης, πρακτικά ανήκει στον χειμαζόμενο λαό. Τέλος, είναι εξίσου σπαρταριστός και ως βασιλιάς Κένεθ, που αντιμετωπίζει τους υποτακτικούς του με έναν πολύ γνώριμο για το κοινό τρόπο.

Ο Άγγελος Λιάγκος, ως Ροβέρτος, καταδικασμένος σε αποκεφαλισμό, είναι εντυπωσιακά απολαυστικός και σπαρακτικός ταυτόχρονα. Είναι η προσωποποίηση του τραγέλαφου της ζωής, είναι ο άνθρωπος που βιώνει την αδικία (και συμπάσχεις μαζί του), που άλλοτε αρνείται να τη δει εγκλωβισμένος στα συναισθήματά του και άλλοτε αδυνατεί να την αντιμετωπίσει. Βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά και ενώ παίζεται κυριολεκτικά το κεφάλι του, εξακολουθεί να αντιστέκεται στον παραλογισμό ως φωνή της λογικής.  

Ο Χάρος (διατηρούμε την ανωνυμία της guest εμφάνισης) είναι πανταχού παρών, είναι εκείνος που -παρά την γκροτέσκα παρουσία του σε όλη τη διάρκεια της παράστασης- θα βάλει τελευταίος, όπως πάντα, την υπογραφή του, για να μας υπενθυμίσει τον περιορισμένο χρόνο που διαθέτουμε για τις αποφάσεις μας εν ζωή.

 

Γιώργος Ντούσης

Συνοψίζοντας:

Πρόκειται για μια καυστική θεατρική παράσταση κοινωνικού και πολιτικού περιεχομένου που μέσα από τη μεταμόρφωση της πικρής αλήθειας σε κωμικό στιγμιότυπο, μέσα από εξαιρετικά επιτυχημένους παραλληλισμούς διαφορετικών εποχών και ανθρώπινων χαρακτήρων, μας αποκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε αλλά και το μερίδιο της ευθύνης μας για την πιθανή ανατροπή της. Ένας θίασος που μας παίρνει μαζί του, μας κάνει κοινωνούς της επί σκηνής δράσης και μας ωθεί να περάσουμε από την ώσμωση των ιδεών στην ώσμωση των πράξεων.

 

Η ταυτότητα της παράστασης:

Κείμενο: Γιάννης Κεντρωτάς

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Κοιλάκος

Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Χαριτάτος

Φωτισμοί: Γιώργος Παυλόπουλος - Αγιαννίτης

Σκηνικά: Άννα Σάπκα

Κοστούμια: Μαρία Γεωργάτου

Χορογραφίες: Ralitza Vladimirova

Φωτογραφίες: Eleftheria IKE/Photography www.photosfaira.gr

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη

Παραγωγή: Μ productions και 451F Performing Arts

Παίζουν: Γιάννης Οικονομίδης, Βασίλης Χατζηδημητράκης, Μαρία Μπαλούτσου, Γιώργος Ντούσης, Άγγελος Λιάγκος.

Guest εμφάνιση ο Χάρος.

 

Πληροφορίες:

Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων: 17 ευρώ κανονικό, 12 ευρώ μειωμένο.

Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-mpalanta-enos-euaisthitou-dimiou/ 

Διάρκεια: 80 λεπτά

Θέατρο OLVIO

Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118

Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 18:00 - 21:00

W www.olviotheater.gr   |  Μ olvio.info@gmail.com   |  FB OLVIO.theater

Πληροφορίες: Τηλ.: 21 0341 4118

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου στο fractal

Θανάσης Τριαρίδης - Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε

 #διαβάζω_για_σένα

Ο ποιητής Θανάσης Τριαρίδης

* * * * *

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε

Διαβάζει ο Δημήτρης Φιλελές

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε

 

Για αυτούς που πυροβολήθηκαν με μια σφαίρα στο κεφάλι,

φταίνε αναμφίβολα οι πυροβολημένοι

που βούτηξαν, που κάνανε πλονζόν,

στην πορεία της σφαίρας.

Για αυτούς που κάηκαν, φταίνε φυσικά οι καμένοι

που δεν προνόησαν ότι μπορεί να καούν

και δεν κλειδώθηκαν στα σπίτια τους,

ή στα καταφύγια,

ή και στους τάφους τους.

Για αυτούς που πνίγηκαν όταν τους αναποδογύρισαν τις βάρκες,

φταίνε προφανώς οι πνιγμένοι

που γεννήθηκαν με πνευμόνια και όχι με βράγχια.

Η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός εκφράζουν τη θλίψη τους.

 

Θανάσης Τριαρίδης

 

[Από το βιβλίο «Ποιήματα ενάντια στην Κυβέρνηση»]

 

Πάνος Μπόρας - Αναμάρτητα λάθη

 #διαβάζω_για_σένα

Ο ποιητής Πάνος Μπόρας

* * * * *

Αναμάρτητα λάθη

Διαβάζει ο Δημήτρης Φιλελές

Αναμάρτητα λάθη

 

Πάντα τα ίδια,

τ’ αναμάρτητα λάθη θα μας κυβερνούν.

Το ξέρεις;

Αθώα υλικά,

φθαρτά στον χρόνο.

Σκέψεις βιωματικές κι ονειρικές.

Ζουν μέσα μας,

μεγαλώνουν σε πορεία.

Μας οδηγούν σε συμπεριφορές παρόμοιες.

Μα ποτέ ίδιες.

Πάντα κάτι αλλάζει,

κάτι μικρό πάντα συμβαίνει.

Μια ελάχιστη μετατόπιση,

δίνει μια ψίχα τόπου στο τώρα.

Κι ο κύκλος των πράξεών μας δεν κλείνει ποτέ.

Συνεχίζει στο απέραντο

κάνοντας τα ίδια,

τα μικρά λάθη.

Εκείνα τ’ αναμάρτητα.

 

Έως τη σύγκρουση

της μεγάλης μετατόπισης.

 

Πάνος Μπόρας

Από την ποιητική συλλογή «Ώρες αναγέννησης» 

(Εκδόσεις Μετρονόμος, 2024)

Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας - Κριτική του Νίκου Σαλτερή στο Literature.gr

 

Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Χρίστος Γ. Ρώμας – Δημήτρης Φιλελές,  Eκδόσεις iWrite,  2η βελτιωμένη έκδοση

Πρόσφατα κυκλοφόρησε Η ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Δεκέμβριος 2025) από τις εκδόσεις iWrite, εκδοτικό οίκο με έδρα τη Θεσσαλονίκη και μέλος του Πρότυπου Ομίλου Πολιτισμού Πηγή. Πρόκειται για ένα απολύτως χρηστικό έργο – πανόραμα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, όπως αυτή εξελίχθηκε από τον 10ο αιώνα μ.Χ. μέχρι και τις μέρες μας. Το 466 σελίδων βιβλίο αποτελεί 2η Βελτιωμένη Έκδοση του ομότιτλου που κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Επικαιρότητα με αποκλειστικό τότε συγγραφέα τον γνωστό για τη συγγραφική του δραστηριότητα στο χώρο της ελληνικής φιλολογίας, φιλόλογο Χρίστο Ρώμα.

Η συνεπικουρία του Δημήτρη Φιλελέ στη δεύτερη έκδοση, πολυγραφότατου δασκάλου και μαθητή του Ρώμα, επιβεβαιώνει συμβολικά τις προθέσεις, τους στόχους και τις φιλοδοξίες της επανέκδοσης, όπως αυτές περιγράφονται με διαύγεια και συνοπτικά στους προλόγους τόσο της αρχικής όσο και της παρούσας έκδοσης, αρχής γενομένης από την απάντηση στο αυτονόητο ερώτημα: γιατί άλλη μια ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας:

«κατά καιρούς ιστορίες της λογοτεχνίας διαφέρουν μεταξύ τους, ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνονται, αλλά και με τους σκοπούς που καθεμία επιδιώκει»

σημειώνοντας, ότι στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού υπάρχουν σημαντικά έργο γραμμένα από «καταξιωμένους επιστήμονες» ιδιαίτερα γνωστούς στην Ελλάδα και διεθνώς, όπου «εκτενείς αναλύσεις ή κριτικές για πρόσωπα, έργα, λογοτεχνικά ρεύματα και ιδεολογίες, καθώς και το έντονο, συχνά υποκειμενικό, στοιχείο [των αναλύσεών], καθιστούν πολλές… δύσχρηστες, παρά την ποιότητά τους και την επιστημονική τους εγκυρότητα».

Συνεπώς, αλλά και όπως συνάγεται από τα βιογραφικά των δύο συγγραφέων, η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας των Ρώμα – Φιλελέ «έχει πρακτικό χαρακτήρα. Απευθύνεται στον φιλόλογο του καθημερινού μόχθου, αλλά και σε κάθε σπουδαστή ή υποψήφιο που θέλει να καλύψει βασικές γνωστικές του ανάγκες», οργανώνοντας την ύλη της μέσα από την «ανθολόγηση πληροφοριακών στοιχείων και έγκυρες κρίσεις για τις περιόδους της λογοτεχνίας, τα λογοτεχνικά ρεύματα, τους συγγραφείς και τα έργα τους». Με άλλα λόγια, λειτουργώντας τρόπον τινά ως εγχειρίδιο του πανοράματος της νεοελληνικής λογοτεχνίας για μια και πλέον χιλιετία καλύπτει «την ύλη που περιλαμβάνεται στις εισαγωγές των κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του λυκείου, καθώς και του εγχειριδίου της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του γυμνασίου» διατηρώντας όμως μια ουσιώδη διαφορά από ένα «σχολικής χρήσης» εγχειρίδιο. Δεν στηρίζεται σ’ άλλες επιμέρους, δευτερογενείς θεωρήσεις, εισαγωγές και εγχειρίδια ομοίως πρακτικών προθέσεων, αλλά είναι γραμμένη ως πρωτογενής επιστημονική εργασία που στηρίζεται «στην πιο έγκυρη βιβλιογραφία, παλαιότερη και σύγχρονη, ελληνική και ξένη».

Τον προλογικού χαρακτήρα αυτό ισχυρισμό ο προσεκτικός αναγνώστης – χρήστης του βιβλίου θα επιβεβαιώσει γρήγορα και εύκολα ξεφυλλίζοντάς το. Από τους τίτλους και μόνο των κεφαλαίων θα διαπιστώσει ότι τόσο οι λογοτεχνικές περίοδοι και σχολές, όσο και οι λογοτεχνικές τάσεις και ρεύματα στον ελληνικό χώρο «δεν εξετάζονται –κατά κανόνα– μεμονωμένα, αλλά σε συσχετισμό με την περιρρέουσα κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική ατμόσφαιρα της εποχής τους». Αλλιώς το βιβλίο τηρεί την κλασική επιστημονολογικού χαρακτήρα προσταγή σύμφωνα με την οποία κάθε επιμέρους έργο, δημιουργός, σχολή και λογοτεχνικό ρεύμα για να εξεταστούν με πληρότητα τοποθετούνται στους δυο γνωστούς άξονες, αυτόν τη συγχρονίας και διαχρονίας και θεωρούνται πάντα σε σχέση με τα μεγάλα ιδεολογικά και ειδολογικά ρεύματα της εποχής του. Δηλαδή, α) τόσο ως προς το σύστημα αξιών, ιδεών, πεποιθήσεων και αντιλήψεων που κυριαρχούσαν, όταν γράφτηκε το συγκεκριμένο έργο ακόμα κι αν αντιπαρατίθεται ο δημιουργός του με την εποχή του (πολιτικές και κοινωνικές ιδέες, φιλοσοφικά και θρησκευτικά ρεύματα, ηθικές αξίες και στερεότυπα κάθε εποχής) όσο και β) το λογοτεχνικό είδος (genre) που ανήκει ένα κείμενο, αλλά και τους επιμέρους κανόνες και συμβάσεις που το διέπουν (γένος= ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, είδος/ρεύμα=ρομαντισμός, ρεαλισμός, σουρεαλισμός, ιστορικό μυθιστόρημα, ηθογραφία κλπ., τεχνική=δομή, ύφος, γλώσσα, τεχνικά μέσα κάθε επιμέρους είδους) κι όλα αυτά στην εξελικτική τους διαδρομή σε σχέση με το χτες.

Η συνεπικουρία του νεότερου ηλικιακά Δημήτρη Φιλελέ στην 2η Βελτιωμένη Έκδοση συνδέεται προφανώς και με την φροντίδα να προστεθούν στο corpus της αρχικής έκδοσης λογοτέχνες που εμφανίστηκαν στα τέλη του 20ου αιώνα και τις αρχές του 21ου. Αξίζει, όμως, να επισημανθεί ότι στο αντίστοιχο κεφάλαιο, πέρα από τους ήδη γνωστούς λογοτέχνες, αποθησαυρίζονται και κάποια επιπλέον ονόματα που ακόμα δεν έχουν αξιολογηθεί επαρκώς από τη λογοτεχνική κριτική, έχουν δώσει όμως σημαντικά δείγματα γραφής, καθώς και νεοφανείς εκφράσεις στο χώρο της λογοτεχνίας. Όπως είναι για παράδειγμα τα «Ψηφιακά λογοτεχνικά περιοδικά» που η συστηματική τους παρουσίαση αποτελεί και το ακροτελεύτιο κεφάλαιο του βιβλίου. Διαφαίνεται, λοιπόν, ότι στη συγκεκριμένη έκδοση έχει καταβληθεί συστηματική προσπάθεια να περιγραφεί όσο το δυνατό σφαιρικότερα και εξαντλητικά η σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα και το λογοτεχνικό πεδίο ως όλον, οι νεοφανείς τάσεις που εκδηλώνονται σ’ αυτό, (π.χ. ψηφιακά λογοτεχνικά περιοδικά), λογοτέχνες που διαφαίνεται ότι θα μας απασχολήσουν στο μέλλον και τέλος να τονιστεί η συνέχεια δυο μεγάλων παραδόσεων του λογοτεχνικού πεδίου στη χώρας μας: της λογοτεχνικής κριτικής και του δοκιμίου, παραδόσεις που λάμπρυναν με τις καταθέσεις τους μεγάλα λογοτεχνικά ονόματα.

Η περιοδολόγηση που επιχειρεί η Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας των Ρώμα – Φιλελέ ακολουθεί τη διάστιξη που επιφέρουν στον Χρόνο τα μέγιστου χαρακτήρα ιστορικο-πολιτικά γεγονότα. Έτσι, αυτονόητα η Πρώτη Περίοδος που ξεκινά με τον 10ο αιώνα ολοκληρώνεται το 1453 με την Πτώση της Βασιλεύουσας και κατά συνέπεια διαιρείται σε δυο επιμέρους φάσεις, με κομβικό στοιχείο διχοτόμησής της την Άλωση της Πόλης από του Σταυροφόρους (1204).

Εισαγωγικά και πάλι στο κεφάλαιο αυτό οι συγγραφείς διαπραγματεύονται το αυτονόητο ερώτημα, γιατί θέτουμε ως απαρχή της νεοελληνικής λογοτεχνίας τον 10ο αιώνα, και οργανώνουν τα επιχειρήματα υπέρ της επιλογής τους τόσο σε σχέση με τα αμιγώς ιστορικά συμβάντα (π.χ. εδαφική αναδίπλωση αυτοκρατορίας, εγκατάλειψη μακρινών περιοχών, κόπωση από συνεχείς πολέμους ), αλλά κυρίως τις μετεξελίξεις που αυτά προξενούν στο χώρο της ιδεολογίας (πρώτα βήματα προς τη δημιουργία Ελληνικής εθνικής συνείδησης), τα εξωτερικά μορφικά στοιχεία της γλώσσας γραφής (σταδιακή υποκατάσταση της λόγιας αττικής γλώσσας από την «καθομιλουμένη» στον γραπτό λόγο), καθώς και τους εκφραστικούς τρόπους αυτής (π.χ. κυριαρχία καθομιλουμένης γλώσσας που έχει ρίζες στο δημοτικό τραγούδι). Με δυο λόγια, προκαλεί θετική εντύπωση στον αναγνώστη η ικανότητα και φροντίδα των συγγραφέων να μετακινούνται από το ιστορικό πλαίσιο στα καθαρά φιλολογικά στοιχεία ως προς την περιοδολόγηση της Ιστορίας τους αποδεικνύοντας έτσι την ορθότητα των επιλογών τους.

Στη συγκεκριμένη περίοδο αξίζει να σημειωθεί ότι η «συνομιλία» της λόγιας παραγωγής (π.χ. έμμετρο ιπποτικό μυθιστόρημα) με τον απύθμενο πλούτο του δημοτικού τραγουδιού υποδεικνύεται, πέρα από τις προς τούτο αναφορές των συγγραφέων στο κείμενό τους και από τον τρόπο γραφής παράθεσης των επιμέρους κεφαλαίων.

Η Δεύτερη Περίοδος της νεοελληνικής λογοτεχνίας είναι χρονικά σύντομη αλλά έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Την Άλωση της Πόλης ακολουθεί ως γνωστόν η έξοδος των Ελλήνων λογίων στη Δύση με αποτέλεσμα την αμφίδρομη γονιμοποίηση τόσο των λογίων Ελλήνων με το υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκό πνεύμα, όσων και των Ευρωπαίων με το ελληνικό, καθώς κι η ανθηρή παραγωγή μιας εντόπιας λογοτεχνίας στα υπό φραγκικοί κατοχή μέρη της αυριανής ελληνικής επικράτειας (π.χ. Κρήτη, Ρόδος, Κύπρος) όπου η δημώδης ελληνική «χύνεται» σε λογοτεχνικές φόρμες και ανάλογες θεματικές της Δύσης. Εξ ου και οι συγγραφείς θέτουν ως τέλος την εν λόγω περιόδου την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους (1669), όταν οι αμφίπλευρες επιρροές δυτικών αισθητικών προτύπων με τις δυναμικές μεταμορφώσεις της νεοελληνικής γλώσσας, θα περιοριστούν σημαντικά. Αξίζει και πάλι να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, η συνοπτική πλην όμως εξαντλητική παρουσίαση συγγραφέων αλλά και ειδών λογοτεχνικών έργων που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά, ξυπνούν το ενδιαφέρον και την περιέργεια του αναγνώστη για περαιτέρω ενασχόληση μ’ αυτή την περίοδο (π.χ. ποίηση και δημιουργοί της Ρόδου).

Η Τρίτη Περίοδος εκτείνεται από την πτώση της Κρήτης στους Οθωμανούς (1669) ως και την επίσημη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους (1930). Εδώ ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και οι επιρροές που αυτός άσκησε τον 18ο αιώνα κυρίως σε άριστα μορφωμένους Φαναριώτες, παρουσιάζονται διαμέσου συνοπτικών αναφορών στους Φαναριώτες συγγραφείς και το έργο τους για να ακολουθήσει η παρουσίαση του ελληνικού διαφωτισμού, όπως αυτός εκφράστηκε μέσα από το έργο λογίων του μεγέθους του Ευγένιου Βούλγαρη που επιχειρούν να μεταφέρουν τα «Φώτα» στο σκλαβωμένο γένος. Οι λόγιοι αυτοί έχουν την άποψη, όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο Δημήτρης Καταρτζής, που το έργο του μελέτησε συστηματικά ο Κ.Θ. Δημαράς ότι « Η ρωμαίικια γλώσσα […] είναι κατά πάντα καλύτερη απ’ όλες τις γλώσσες και η καλλιέργειά της και η συγγραφή βιβλίων σ’ αυτή να είναι γενική και ολική αγωγή του έθνους». Δηλαδή, με το έργο τους συνέδεσαν άρρηκτα την εθνεγερσία με τη γλωσσική και μορφωτική αφύπνιση του γένους, αλλιώς τον «φωτισμό» του. Τη μακρά και σημαντικότατη αυτή γραμμή λογίων λαμπρύνουν ογκόλιθοι, όπως ο Ρήγας Βελεστινλής και ο Αδαμάντιος Κοραής που σκοπός τους ήταν «η μετακένωση της ευρωπαϊκής σκέψης και παιδείας στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος», όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται από τους συγγραφείς του βιβλίου.

Από το κεφάλαιο εξέτασης του νεοελληνικού Διαφωτισμού ως και το τέλος του βιβλίου, οι συγγραφείς επιλέγουν η προσέγγιση της λογοτεχνικής παραγωγής κάθε υποπεριόδου να πραγματοποιείται σύμφωνα με την ειδολογική διάκριση των λογοτεχνικών έργων σε Ποίηση, Πεζογραφία και Θέατρο, Έτσι, επιτυγχάνουν μια ολοκληρωμένη και ευδιάκριτη προσέγγιση των επιμέρους έργων, με ευσύνοπτες αλλά εξαιρετικά προσεγμένες αναφορές στα σπουδαιότερα έργα κάθε είδους και τους σημαντικότερους συγγραφείς, σταχυολογώντας εξαιρετικά εύστοχα αποσπάσματα από έργα σημαντικών Ελλήνων κριτικών και ιστορικών της λογοτεχνίας, που έρχονται να συμπληρώσουν φωτίζοντάς τες τις δικές τους εύστοχες παρατηρήσεις για έργα, συγγραφείς και ιδεολογικά, φιλολογικά ρεύματα.

Στην Τέταρτη Περίοδο της Νεοελληνικής λογοτεχνίας οι Ρώμας – Φιλελές εντάσσουν όλη την υπόλοιπη λογοτεχνική παραγωγή από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους μέχρι τις μέρες μας. Κατά συνέπεια το μέρος αυτό καταλαμβάνει τα ¾ της συνολικής έκτασης του βιβλίου. Εδώ οι συγγραφείς εκκινώντας κλασικά από την Επτανησιακή Σχολή σημειώνουν το ρόλο «γέφυρας» που αυτή διαδραμάτισε διευκολύνοντας το πέρασμα ιδεών αλλά και καλλιτεχνικών ρευμάτων που αναπτύχθηκαν στη Δύση στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Επισημαίνουν, όμως ότι οι επιρροές που δέχθηκε η Επτανησιακή λογοτεχνία , εκτός αυτών από την Ευρώπη και ιδιαίτερα την Ιταλία, προήλθαν κι από την Κρητική λογοτεχνία, όταν μετά την πτώση της Μεγαλονήσου έφτασαν στα Επτάνησα πρόσφυγες από το νησί του Βιτσέντζου Κορνάρου, καθώς κι από τη δημώδη ποίηση και «ιδιαίτερα τα ιστορικά δημοτικά τραγούδια». Επιρροές που συμφύθηκαν με το έργο εμβληματικών λογοτεχνών – όπως ο Βηλαράς κι ο Χριστόπουλος-, και την αναμενόμενη σχέση των εκπροσώπων της Σχολής με τα κείμενα της Αγίας Γραφής κι αυτά της κλασικής ελληνικής λογοτεχνίας. Τέλος, τονίζεται η εμβληματικού χαρακτήρα σχέση της Επτανησιακής Σχολής με τη δημοτική γλώσσα, και προσεγγίζεται συστηματικά, όπως ήταν αναμενόμενο, ο προεξέχων εκπρόσωπός της και εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός.

Την παρουσίαση της Επτανησιακής σχολής ακολουθεί αυτή των Φαναριωτών και της Ρομαντικής Σχολής των Αθηνών καθώς και της Νέας Αθηναϊκής Σχολής και επιχειρείται μια διαυγής, σύντομη και ακριβής περιγραφή των επιμέρους διαφορών τους.

Απ’ το σημείο αυτό και μετά οι επιμέρους υποπερίοδοι της Νεότερης Λογοτεχνίας, (λογοτεχνία ως ου ’30, πρώτη και δεύτερη μεταπολεμική γενιά (1940, εξετάζονται, όπως ήδη αναφέρθηκε, τόσο από τη σκοπιά της ιδεολογίας και των λογοτεχνικών τάσεων που κυριαρχούν σε μια έκταση αυτών, όσο και με τη διακριτή κάθε φορά αναφορά στους συγγραφείς καθεμιάς, πάντα υπό το πρίσμα της διάκρισης σε έργα ποίησης, πεζογραφίας και θεάτρου. Μόνο στο υποκεφάλαιο για τη δεύτερη μεταπολιτευτική γενιά, οι τρεις επιμέρους διακρίσεις θα συμπληρωθούν με την εξέταση της νεοελληνικής, λογοτεχνικής κριτικής και τη δοκιμιογραφία, καθώς και ένα ολόκληρο, υποκεφάλαιο για τα έντυπά και ψηφιακά λογοτεχνικά περιοδικά.

Έτσι, οι Ρώμας και Φιλελές μας παραδίδουν ένα σφικτογραμμένο, συνοπτικό και ταυτόχρονα επιστημονικά έγκυρο και ολοκληρωμένο εγχειρίδιο -πανόραμα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, όπως αυτή εξελίχθηκε τους τελευταίους δέκα και πλέον αιώνες. Ένα σύγγραμμα, που όχι μόνο καλύπτει τις διανοητικές απαιτήσεις και των πλέον απαιτητικών αναγνωστών του- μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών και φιλίστορων -, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί ένα γλωσσικά άψογο, εξαιρετικά βατό και απολαυστικό στην ανάγνωση κείμενο.

Σύνταξη:Νίκος Σαλτερής - 28 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: 

Η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Literature.gr

Πάνος Μπόρας - Χωρίς μαγεία

 #διαβάζω_για_σένα

Ο ποιητής Πάνος Μπόρας

* * * * *

Χωρίς μαγεία

Διαβάζει ο Δημήτρης Φιλελές

Χωρίς μαγεία

Φεύγω.

Η μαγεία μας έσβησε.

Η αγάπη βούλιαξε στις απύθμενες λιμνοθάλασσες

των χαμένων αναμνήσεων.

Οι όμορφες στιγμές που ζήσαμε

έπεσαν σαν αστέρια από άλλον ουρανό.

Συνεχίζουμε μόνοι,

σβηστοί σαν φώτα γιορτής,

που σταματήσαν οι χοροί.

Λιωμένοι

σαν αποκαΐδι κεριού.

Στερέψαμε 

σαν μπουκάλι από κρασί.

Στον κόσμο αυτόν, μόνοι πια, 

χωρίς μαγεία προχωράμε.

Πάνος Μπόρας

Από την ποιητική συλλογή «Ώρες Αναγέννησης» 

(Εκδόσεις Μετρονόμος, 2024)

Μαντώ Μάκκα - 300 (τριακόσιοι)

 #διαβάζω_για_σένα

Η ποιήτρια Μαντώ Μάκκα

* * * * *

300 (τριακόσιοι)

Διαβάζει ο Δημήτρης Φιλελές

300

 

Χιλιάδες χρόνια πριν

τα πλοία των Κινέζων

χρειάζονταν τριακόσιους κωπηλάτες

να φοβερίσουν

τον φόβο να εισπράξουν.

 

Τριακόσιους

έχουμε και εμείς

την υποταγή

μέσω μαγικών κουτιών

στα σπίτια μας να φέρνουν

κουπί όμως

δεν έπιασαν ποτέ,

τα ροζιασμένα χέρια

δικά μας είναι.

 

Ο Κανένας, εσύ και εγώ

βγάζοντας ο ένας

τα μάτια του άλλου

τα σερβίρουμε στο πιάτο τους,

ήσυχους να μας αφήσουν

τα στομάχια μας ν’ ακούμε

να γουργουρίζουν.

 

Μαντώ Μάκκα

 

Από την ποιητική συλλογή «Ζωή στη χλωρίνη» 

(Εκδόσεις Νίκας, 2026)

 

«Μεσοτοιχίες ή Μικρή Προσευχή στις 3:46 π.μ.» της Εύας Οικονόμου-Βαμβακά - Θεατρική κριτική

 

«Μεσοτοιχίες ή Μικρή Προσευχή στις 3:46 π.μ.»

σε Κείμενο και Σκηνοθεσία της Εύας Οικονόμου-Βαμβακά

από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας

στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

 

Εισαγωγικά:

Οι “μεσοτοιχίες”, δομικές ή αόρατες, είναι εκείνες που όσο και αν δημιουργούν όρια, άλλο τόσο υπονοούν την επικοινωνία. Ο “τοίχος” που μας χωρίζει είναι και αυτός που μας ενώνει. Χωρίς κατ’ ανάγκη να παρεμβαίνουμε στη ζωή του άλλου, είμαστε ωστόσο ένα μέρος από αυτή. Ακούσια ή εκούσια εισβάλλουμε και συνυπάρχουμε, διασταυρωνόμαστε και ανταλλάσσουμε επιθυμίες, ανησυχίες, όνειρα, προσωρινές νίκες ή ήττες και αλληλεπιδρούμε, ενώ ζούμε χωριστά. Ένα φαινομενικό χάος που όμως έχει πρακτικό λόγο ύπαρξης, αφού κατά βάθος είμαστε δεμένοι διά βίου στο ίδιο άρμα, εκείνο της μάχης με τον ίδιο μας τον εαυτό, με τις αμφιβολίες και τους δαίμονές μας – και ή θα γίνουμε υποχείριό τους ή θα τους αντιμετωπίσουμε με το κεφάλι ψηλά.

 

Η υπόθεση:

Τρεις άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους αγρυπνούν μέσα στο σκοτάδι της πόλης. Τρία μοναδικά αναμμένα φώτα που αναλογίζονται τα πεπραγμένα τους, ξεκινούν από το παρελθόν και διανύουν τη διαδρομή που τους έχει φέρει ως το σήμερα, μιλούν για τις προσδοκίες, τις ανατροπές, τις διαψεύσεις, τις υποχωρήσεις, τους συμβιβασμούς, μέχρι να φτάσουν στην αντιμετώπιση της επώδυνης πραγματικότητας με την ανάληψη της ατομικής τους ευθύνης.

Ένας φωτογράφος που κατά σύμπτωση βρέθηκε για πρώτη φορά σε εμπόλεμη ζώνη και από τότε ένας αόρατος μαγνήτης τον οδηγεί στα πεδία των μαχών και των άμαχων θυμάτων, με το ηδονικό “κλικ” της κάμερας να διαπερνά το είναι του, να γίνεται ένα με αυτόν, αλλά να είναι ταυτόχρονα και η κόλασή του με το βασανιστικό ερώτημα πότε έπρεπε ή δεν έπρεπε να σηκώσει τη μηχανή του απέναντι στην ανθρώπινη δυστυχία.

Μια νεαρή φροντίστρια ηλικιωμένων, μια σταχτοπούτα που στα παραμύθια της γιαγιάς της το μέλλον της προδιαγραφόταν λαμπερό και πάνω σε θρόνο, αλλά είναι υποχρεωμένη να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα, καταδικασμένη να υφίσταται τις ιδιοτροπίες και τις εκδικητικές συμπεριφορές των γερόντων, ακόμα και τις προτάσεις που θα αλλάξουν οριστικά τη ρότα της ζωής της.

Ένας άβουλος νεαρός άντρας που βρέθηκε, όπως συχνά συμβαίνει, στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, που “μπλέχτηκε” εξαιτίας της εσφαλμένης εκτίμησης των πραγμάτων, που παρασύρθηκε και βρέθηκε θεατής εγκληματικών ενεργειών, που αδράνησε για τη σωτηρία ενός ανθρώπου για να μη “φορτωθεί” κάτι που δεν του αναλογεί. Στην πραγματικότητα όμως αρνήθηκε να επωμιστεί το δικό του μερίδιο ευθύνης.

Αυτοί οι τρεις “συνομιλούν” με παρεμβολές του λόγου, έρχονται βαθμιαία αντιμέτωποι με τον εαυτό τους, μέχρι να οδηγηθούν στην αναπότρεπτη έκρηξη, να κοιτάξουν κατάματα την αλήθεια τους και να μπορέσουν να ζήσουν με αυτή.

Τέλος, οι μουσικές και τα τραγούδια που παρεμβάλλονται δρουν υποβοηθητικά στη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος, ενώ παράλληλα αφηγούνται με τον δικό τους τρόπο το επί σκηνής δρώμενο.

 

Η παράσταση ως συνολική εικόνα:

Η Εύα Οικονόμου –Βαμβακά με την διπλή ιδιότητα της συγγραφέως και της σκηνοθέτιδας, εγχείρημα επιτυχημένο και στο παρελθόν και στο παρόν, εμπνέεται από το δυστοπικό περιβάλλον της σύγχρονης κοινωνίας και εκεί τοποθετεί τους χαρακτήρες της. Ανθρώπους της διπλανής πόρτας, ανθρώπους που ζουν στον δικό τους κόσμο, στα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, ανθρώπους που ζητούν απεγνωσμένα απαντήσεις καθώς βλέπουν ότι η αδυναμία προσαρμογής τους αποβαίνει διαρκώς καταστροφική. Επιλέγει τον τυπικό χώρο ενός διαμερίσματος όπου η δράση εκτυλίσσεται σε πραγματικό χρόνο και συνθήκες και οι ζωές των τριών “ξένων” διασταυρώνονται νοερά και με επιμέλεια οδηγεί τις εξελίξεις με όλες τους τις διακυμάνσεις, τις πτώσεις, τις εξάρσεις, αλλά και την τελική έκβαση.

Αρωγοί στη σκηνοθετικής της δημιουργία η Άννα Φιλίδου και η Φωτεινή Μελετιάδου.

Ο Βασίλης Αποστολάτος μεριμνά για την άψογη οργάνωση του σκηνικού χώρου όπου τα πάντα βρίσκονται στη σωστή θέση, αλλά και για τους φωτισμούς που συνοδεύουν τον συναισθηματικό κόσμο των χαρακτήρων.

Ο Αλέξανδρος Σταυρόπουλος έχει επεξεργαστεί με άριστο τρόπο την εντελώς διαφορετική κινησιολογία των τριών χαρακτήρων.

Οι ενδυματολογικές επιλογές της Ουρανίας Φραγγέα ακολουθούν με συμβατότητα τις απαιτήσεις της παράστασης.

 

Οι ερμηνείες (με αλφαβητική σειρά):

Ο Μπάμπης Αλεφάντης είναι ένας ακόμα νεαρός που έχει απορροφηθεί από την ανώνυμη μάζα, ανασφαλής, χωρίς ενδιαφέροντα, άβουλος, ανεύθυνος και εξίσου τρομοκρατημένος από τον ίδιο του τον εαυτό, που λυγίζει κάτω από το βάρος της ευθύνης που του αναλογεί.

Ο Ανδρέας Νάτσιος, ο εθισμένος φωτογράφος της βίας, είναι ο άνθρωπος που τα φαντάσματα του παρελθόντος αποτελούν πάντοτε παρόν και στοιχειώνουν κάθε του βήμα, κάθε του σκέψη. Οι μνήμες των αθώων θυμάτων του πολέμου τον κυνηγούν ανελέητα και τα αναπάντητα ερωτήματα γεννούν ζωντανούς εφιάλτες. Παραδέρνει αναζητώντας μάταια απαντήσεις σε ό,τι δεν μπορεί να βιωθεί για δεύτερη φορά, μέχρι να αποδεχτεί την πραγματικότητα.

Η Δανάη-Αρσενία Φιλίδου είναι ένα πλάσμα ονειροπόλο, ένα πλάσμα που μεγάλωσε με παραμύθια που μεταμορφώθηκαν σε βίωμα, που δυσφορεί και οργίζεται με την πραγματικότητα, που αναζητά τρόπο να σταθεί στα πόδια της και να ζήσει το όνειρό της, ουσιαστικά θυσιάζοντας το ίδιο της το όνειρο.

Η μουσική παρουσία και οι στίχοι των τραγουδιών της Sophie Lies δρουν ως καταλύτης της παράστασης. Η μουσική της υποβλητική και ο ποιητικός της λόγος αποκαλυπτικός. Κάθε της στίχος αντιστοιχεί απόλυτα στους επί σκηνής δρώντες, ενώ παράλληλα διαχέεται στο κοινό, συμβάλλοντας στη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας.

 

Συνοψίζοντας:

Πρόκειται για ένα κοινωνικό έργο σύγχρονου προβληματισμού που η θεματολογία του αντιστοιχεί στον ιστό των δυτικών “αναπτυγμένων” και “πολιτισμένων” κοινωνιών, ένα έργο που ταυτίζεται και με τις βιωμένες εμπειρίες μας και με την αλγεινή καθημερινότητά μας, ένα έργο που χωρίς φόβο θέτει το δάχτυλο “επί τον τύπον των ήλων” και μας προ(σ)καλεί να δούμε την πραγματικότητα χωρίς παρωπίδες τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Μια παράσταση αξιοθέατη, με υψηλή ένταση και δυναμικές ερμηνείες που δικαίως απέσπασαν το χειροκρότημα και τις ζωηρές επευφημίες του κοινού.

 

Η ταυτότητα της παράστασης:

Κείμενο: Εύα Οικονόμου –Βαμβακά με τη συνεισφορά του θιάσου

Σκηνοθεσία: Εύα Οικονόμου – Βαμβακά

Σκηνικός  χώρος & Φωτισμοί: Βασίλης Αποστολάτος

Κινησιολογία: Αλέξανδρος Σταυρόπουλος

Κοστούμια: Ουρανία Φραγγέα

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Άννα Φιλίδου, Φωτεινή Μελετιάδου

Φωτογραφίες  παράστασης: Χριστίνα Μπέζα

 trailer παράστασης: Λιλή Νταλανίκα

Εκτέλεση Παραγωγής: SAOS Aμκε

 

Παίζουν (με αλφανητική σειρά):

Μπάμπης Αλεφάντης, Ανδρέας Νάτσιος, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου.

Πρωτότυπη μουσική / μουσικός επί σκηνής: SOPHIE LIES

 

Για την παράσταση προσέφεραν την πολύτιμη βοήθειά του η Θωμαΐς Οικονόμου-Βάμβακά και η Στέλλα Δημητριάδου.

 

Η παράσταση παρουσιάστηκε:

Στις 3, 4, 6 και 7 Αυγούστου 2026 στο Momentum Art Space (Καβάλα) στο πλαίσιο του 69ου Φεστιβάλ Φιλίππων.

Στις 18, 19 και 20 Σεπτεμβρίου 2026 στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στην Αθήνα.

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Οι Μεσοτοιχίες στο fractal