ΝΑΥΑΓΙΟ
Στη λάσπη
τρώει σκουριά τη λαμαρίνα
που τη
στιγμάτισε αρρώστια στη Σαγκάη
στα δυο
σκισμένη, σάπια η καρίνα
που σώθηκε
απ' τον κυκλώνα στη Βομβάη.
Κουφάρι απ’
τα όρνια φαγωμένο
στου
φεγγαριού το φως γυμνό να παραδέρνει
το παλαμάρι
χρόνια ξεφτισμένο
κι ο μαύρος
γύπας διψασμένος γυροφέρνει.
Στη γέφυρα
κουρνιάζουνε οι γλάροι
μες στο
σκοτάδι κουφοβράζει το μπουρίνι
σβηστά
καραβοφάναρα και φάροι
κι ο
ξέμπαρκος στην αμμουδιά βρίζει και πίνει.
Απονιφάδι,
σκέλεθρο, ρημάδι
άσωτος γιος
τις αμαρτίες ξεπληρώνει
φούντο η ζωή,
κομμένο παραγάδι
αλλού καρδιά,
αλλού κορμί, αλλού τιμόνι.
Στεγνό
μελάνι, φύλλα κίτρινα ξερά
στο
ημερολόγιο σταμάτησε ο χρόνος
φρακάρει η
άγκυρα στα βρόμικα νερά
το
στερνοπαίδι καταβρόχθισε ο Κρόνος.
© Δημήτρης Φιλελές
Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή "Αντι...σώματα"
(Εκδόσεις "Απόπειρα", Αθήνα, 2020)
