νñKος Θ. Ϡαναγιωτάρας - Παλιννόστησηˑ casu Odysseus - ανάγνωσμα β'

 #διαβάζω_για_σένα

Ο ποιητής νñKος Θ. Ϡαναγιωτάρας

Παλιννόστησηˑ casu Odysseus

Ανάγνωσμα β’

Κάθε απώλεια μια αλήθεια˙

αποκτά την ιδιότητα της παραπλάνησης,

καταργεί το ψέμα του χθες.

Αύριο θα επιμένουν οι ποιμένες

πως θα είναι μια απολεσθείσα αλήθεια,

ένας προσωπικός παράδεισος!

 

Στην δική μου Οδύσσεια

δεν υπάρχει επιστροφή,

υπάρχει προορισμός και προσδοκίες˙ αφορισμός. Υπάρχει επίγνωση

και μια ανυπότακτη κατάρα…

fons malorum;¹ ἐπιχείρημα διὰ τοῦ βαλαντίου²

μέχρι και οι θεοί μας αντιγράφουν˙

ars est celare artem.³

 

 

Πολεμάμε με τα κύματα για να μην χαθεί ο προορισμός

για να μεγαλώνει το απέθαντο γαλάζιο

και να πικραίνεται ο Άδης,

να στερεύει ο Αχέροντας.

 

 

Άπληστοι οι θεοί μας, εις μάτην οι θυσίες μας όλες.  

Καμία ρυτίδα μηδέ τύψεις, μόνο θύελλες

στα σπλάχνα και στο αίμα μας… στα παιδιά μας!

 

_______________________________

¹  η πηγή των κακών

²  δωροδοκία

 ³  τέχνη είναι να αποκρύπτεις την τέχνη

 

* * *

 

 

 

Μην σηκώνετε τις άγκυρες αν δεν αντέχετε την περιπλάνηση,

την πλάνη˙

η σκουριά των είναι η αθανασία μας

κι η θάλασσα μια φιλήδονη αποπλάνηση.

 

Αναρωτιέται η ψυχή και πλανάται το κορμί.

Ασύλητος τάφος σαν δεν ερωτευτεί,

σαν δεν κατακτηθεί! 

 

Γιατί ερωτεύτηκα την θάλασσα μίσησα το χώμα

κι όλη του την θαλπωρή,

απαρνήθηκα την επιστροφή

κι αρκέστηκα στην συντριβή!

 

 

Τον Έρωτα δεν τον σκοτώνει η προσμονή μήτε η απόσταση,

τον αλλάζει όμως η όμπρα

κάθε που το φθινόπωρο αργεί

κι οι γερασμένοι ίσκιοι των τρεμάμενων χεριών,

των φθαρμένων στον χρόνο χαδιών.   

 

 

‘Χάριτας ὁμολογῶ σοι’⁴ ψέλλιζαν τα χείλη λίγο πριν το δείλι

μια στον γαρμπή και μια στον γραίγο. 

 

_______________________________

⁴  Σου οφείλω ευγνωμοσύνη

 

* * *

 

Ακόρεστη η δίψα της θάλασσας για λακριντί˙

‘φιλήκοον εἶναι καὶ μὴ πολύλαλον το χούι μου’ σφύριζε

και ξανασφύριζε

με τους παφλασμούς της στην κουπαστή.

 

Που χρόνος για συζήτηση,

υφάντρα των ανέμων η ελευθερία μου,

απόκτησε ένα γαλάζιο στήθος και χάθηκε σαν τρελή στο πέλαγος.

 

 

Βασανιστικός ο έρωτας της αναζήτησης…

ο Νέστωρας δεν μπορεί να περιμένει, δεν έχει λόγο μήτε χρόνο,

δεν έχει ανάγκη, έχει διαγράψει όλα τα ‘πρέπει’.

 

Όλο το άνθος της θάλασσας στα κουπιά μας,

στην αέναη φυγή μας,

κάπως έτσι μυρίζει η ελευθερία μας˙

έτσι μαραζώνει η επιστροφή μας!

 

Nascentes morimur.⁵ Δεν σώνεται η ζωή αν δεν τιμωρήσει τον θάνατο.

Σαν άλλος Οιδίποδας

θα κοιτάζω ίσια στα μάτια την δική μου Μήδεια,

την δική σας Γλαύκη

για να έχω λόγους να μην επιστρέψω˙

να με αδικώ εις γνώση μου… μνηστήρας κι εγώ, σε ξένο παλάτι

χωρίς Πηνελόπη˙ να κλέβω τους πένητες

για να εξαγοράσω τον Τειρεσία,

για να δικαιώσω τον Ελπήνορα. Χωρίς ζωή δεν υπάρχει θάνατος!

 

_______________________________

⁵ Με την γέννησή μας πεθαίνουμε

 

©  νñKος Θ. Ϡαναγιωτάρας

 

νñKος Θ. Ϡαναγιωτάρας - Παλιννόστησηˑ casu Odysseus - ανάγνωσμα α'

#διαβάζω_για_σένα

Ο ποιητής νñKος Θ. Ϡαναγιωτάρας

Παλιννόστησηˑ casu Odysseus

Ανάγνωσμα α’

 

Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα˙

γεμάτη με τα λάθη του σήμερα,

ντυμένη την μελαγχολία του χθες.

Τεμπελιάζουν οι νύχτες

γιατί δεν έχουν αφεντικό,

γιατί ξέρουν πως τίποτα δεν θ’ αλλάξει αύριο.

Λαχταράει η πανσέληνος για ν’ αντέξει όλες τις ευχές,

να μυρίσει όλες τις αγκαλιές˙

για να γευτεί την αρμύρα κι όλα της τα χάδια.  

 

 

Βγάλαμε την ψυχή της θάλασσας με τ’ αγνά τα μάτια μας˙

ἑκάστῳ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν.

 

 

Μια πένθιμη ωδή ακούγεται στο βάθος του ορίζοντα˙

μια αέναη γραίγου ανάσα κανακεύει τα πανιά, 

θλιβερή η μοναξιά της, ωστόσο γενναιόδωρη˙

πολλά τα ενθύμια μα λίγες οι αφιερώσεις,

ελάχιστες οι ευχές για μια ευκταία επιστροφή.

 

 

Absence weakens Love;

Forgives and forgets Hatred!¹

 

_______________________________

¹  Η Απουσία αποδυναμώνει την Aγάπη˙

Συγχωρεί και ξεχνά το Μίσος

 

* * *

 

Να πάω πως κόντρα στον άνεμο,

ενάντια στο κύμα δίχως πανιά, δίχως ελπίδα;

 

Δεν μπορεί να με λυγίσει

γιατί δεν ξέρει από θυσίες,

δεν ξέρει από σκοτάδια θλίψης,

 

 

 

Γερασμένη Ιθάκη τι καρτερείς,

ποια επιστροφή και ποια αθανασία;

 

 

 

Δεν αδειάζει η κούπα του Ιονίου

κουβαλάει τόσες ψυχές κι άλλες τόσες μνήμες˙

σφετεριστής το πρωινό αγέρι,

μας έφτασε στο μακρινό Αλγέρι

κι αυτά τα βράχια απέναντι

θα μεγεθύνουν τους πόθους, θα μας θυμίζουν τον Αντίνοο,

τον εραστή το Νείλο που πάντα έχει δίκιο. 

 

 

Ένα παλιοκρέββατο το σκαρί κορμί

για να ξαπλώνουν οι έρωτες κι η ατίθαση υπομονή,

για να κωφεύουν οι αγέραστοι οι πόθοι

με δέος, με οίκτο, πριχού αποδειχτούν πως είναι νόθοι.

 

* * *

 

Ορίστηκα να είμαι ανάμνηση

κι όχι ειλικρίνεια – φενάκη

οι αναμνήσεις,

καρπός πρώιμου έρωτα κι εγγενούς ανάγκης, casu Odysseus!

 

 

Είχα την ευκαιρία να διορθώσω σφάλματα

μα δεν το έκανα, μου θύμιζαν εμένα,

να με αναιρέσω πως δίχως την συγκατάθεση της Ιστορίας;

 

 

 

Αδρές οι διορθώσεις, ανεπαίσθητες:

 

όχι ένα πρόωρο λάθος, αλλά πολλά,

όχι μόνο ένα ταξίδι,

ὀφθαλμοὶ γὰρ τῶν ὤτων ἀκριβέστεροι μάρτυρες!²

 

 

Κι ο άνεμος μέρος της μεθόδου των θεών,

με τι καθαρή καρδιά ν’ αποθεώσω την Κίρκη και την Αφροδίτη;

Όλοι βάρβαροι σαν δεν κατέχουμε ιστορία,

σαν δεν πλάσαμε θεούς στα μέτρα μας!

 

_______________________________

²  αξίζει περισσότερο ένας αυτόπτης μάρτυρας παρά δέκα αυτήκοοι μάρτυρες

 

©  νñKος Θ. Ϡαναγιωτάρας