Woman-Hood - θεατρική κριτική

 

“Woman-Hood”

Η solo performance της Νατάσσας Αραμπατζή

στο Red Jasper Cabaret Theatre

 

“Τι είναι μια γυναίκα χωρίς τον μανδύα της θηλυκότητας;”

 

Γράφει ο Δημήτρης Φιλελές

 

Αντί προλόγου:

Η θηλυκότητα εντάσσεται ως στερεότυπο στην μακρύ κατάλογο που η πατριαρχική αντίληψη έχει εφεύρει για να προσδιορίσει και να προκαθορίσει τον ρόλο των γυναικών μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Είναι προφανές ότι μια όμορφη γυναίκα αποτελεί πόλο έλξης για το άλλο φύλο, όπως ακριβώς ισχύει και για έναν όμορφο άντρα. Αυτό όμως διαφέρει από την  καταπιεστική εκ γενετής διαμόρφωση των γυναικών ως ωραίο φύλο (άρα οι «άσχημες» δεν έχουν καμία τύχη σ’ αυτή τη ζωή). Επιπλέον, η θηλυκότητα μπορεί να «εξασφαλίζει» σε μια γυναίκα την εξεύρεση συζύγου ή ερωτικού συντρόφου, δεν της διασφαλίζει όμως ταυτόχρονα και την ανθρώπινη διαβίωση ή την αποφυγή της οποιασδήποτε μορφής κακοποίησης, λεκτική, ψυχική ή σωματική. Γιατί, εν τέλει, η θηλυκότητα, ως προαπαιτούμενο, και η συντήρησή της ανεξαρτήτως συνθηκών, είναι ένα «όπλο» το οποίο η κάτοχος ή θα το στρέψει εναντίον του εαυτού της για να απαλλαγεί επιτέλους από τον αβίωτο βίο της ή θα το καταστρέψει για να ζήσει σαν άνθρωπος.

 

Η σύλληψη της performance:

Η Νατάσσα Αραμπατζή χαράζει μια δύσβατη διαδρομή μέσα από την οποία διέρχεται αιωρούμενη με κινήσεις ακροβατικές που απαιτούν δυναμισμό και αποφασιστικότητα, με κινήσεις χορευτικές που απαιτούν ψυχικό σθένος και ευαισθησία, με στίχους συμβολικούς που αναβλύζουν από το στόμα της, ξεχειλίζοντας από το βάθος της ψυχής της. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα είναι μελετημένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Γιατί γνωρίζει καλά ότι το ταξίδι της από την επίπλαστη ομορφιά της  θηλυκότητας μέχρι την πραγματική ομορφιά του ανθρώπου θα είναι μακρύ και επώδυνο, αλλά είναι και η μοναδική διέξοδος για να φτάσει μέχρι τη λύτρωση, μέχρι την ανακάλυψη του πραγματικού της εαυτού, εκείνου που ποθεί να είναι και όχι να φαίνεται.

Στόχος της είναι η απαλλαγή από όλες τις στερεοτυπικές δομές και τις προκαταλήψεις που ως άνθρωπο την καταδυναστεύουν, που την (ετερο)προσδιορίζουν ως γυναίκα παρά τη θέλησή της και της στερούν το δικαίωμα να ορίσει τον εαυτό της. Αποφασίζει να αιωρηθεί, να πετάξει πέρα και πάνω από όσα και όσους την κρατούν δέσμια, να εγκαταλείψει ό,τι και όσα την κάνουν να δυσφορεί, να κατακερματίσει τον παραμορφωτικό καθρέφτη που την δείχνει όπως οι άλλοι επιθυμούν να είναι και να συμπεριφέρεται.

Η διαδρομή είναι ακανθώδης, επίπονη και τραυματική, αλλά συγχρόνως λυτρωτική. Έχει σκοτεινές γωνιές, ολισθηρότητα και επικίνδυνες στροφές, αλλά και προοπτική. Και καθώς η performer «γδύνεται» και απαλλάσσεται από την καταναγκαστική θηλυκότητα, οδηγείται με ασφάλεια στην έξοδο του φωτός και η αλήθεια της γίνεται η απαρχή μιας νέας αληθινής ζωής.

 Πολύτιμος αρωγός της ο Λαέρτης Μαλκότσης, που μεριμνά ώστε η μουσική του συμβολή να μεταφέρει την ένταση του συναισθηματικού κόσμου αλλά και του σωματικού δυναμισμού της performer.

Σημαντική και ουσιώδης η λειτουργία των φωτισμών και του ήχου διά χειρός Ελευθερίας Σταύρου, που συμβαδίζουν με το επί σκηνής δρώμενο και συμβάλλουν στην πληρότητα της αισθητικής εικόνας.

 

Η ερμηνεία:

Η Νατάσσα Αραμπατζή πατάει στη σκηνή με στιβαρότητα, εσωτερική δύναμη και βεβαιότητα. Διαθέτει την ικανότητα και τη γνώση να ισορροπεί ανάμεσα στην ακροβασία, τον χορό, τον ποιητικό λόγο και τη θεατρικότητα. Το βλέμμα της καθαρό, ο λόγος της ευθύς, το σώμα της υπάκουο εργαλείο· και όλα μαζί, βήμα-βήμα, χτίζουν με ευχέρεια έναν δίαυλο επικοινωνίας με το κοινό, που την παρακολουθεί χωρίς να τη χάνει στιγμή από το οπτικό του πεδίο. Μπορεί και καταρρίπτει το προσωπείο της θηλυκότητας, σπάει με ισχυρή θέληση το κέλυφος της προστασίας (ή της καταδίκης;), δημιουργεί ένα νέο δεδομένο και μας το παρουσιάζει με την αυθεντικότητα που του αναλογεί, γυμνό (ή μήπως απογυμνωμένο;) και αξιαγάπητο.  Η διαδρομή της διοχετεύεται μέσα από την άκρως επιμελημένη ερμηνεία της και όσο πλησιάζει προς την κορύφωση του τέλους, η παρουσία της συνδυάζει άριστα την επιβλητικότητα με την ελκυστικότητα.

 

Εν κατακλείδι:

Η performance είναι μια πορεία συνειδητοποίησης της πραγματικότητας χωρίς φτιασιδώματα. Η εικόνα, επιφανειακά σκληρή, διακρίνεται στο υπόβαθρο τόσο για την ενσυναίσθηση όσο και για το συμπεριληπτικό ενδιαφέρον της. Είναι σαφώς προσανατολισμένη στην αναζήτηση της αξίας του ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου, σε ένα διαρκώς και ταχύτατα μεταβαλλόμενο περιβάλλον, που όμως -παραδόξως- αδυνατεί (ή μήπως αρνείται;) να αποχωριστεί τα στερεότυπά του. Είναι μια εμβάθυνση στη φύση του ανθρώπου που επισημαίνει τα τρωτά της και τείνει το χέρι για μια συμβολική αιώρηση πάνω από όσα ψευδώς αληθεύουν.

 

Η ταυτότητα της παράστασης

Ιδέα / Χορογραφία / Εκτέλεση: Νατάσσα Αραμπατζή

Πρωτότυπη μουσική: Λαέρτης Μαλκότσης

 (*) Στην παράσταση ακούγονται αποσπάσματα ποιημάτων από τους Κατερίνα Γώγου, Μαρία Πολυδούρη, Κ.Π. Καβάφη

Φωτισμοί – επιμέλεια ήχου: Ελευθερία Σταύρου

Photo Credits: Ισμήνη Γούλα

Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

 

Πληροφορίες παράστασης

Ημερομηνίες: Πέμπτες 5,12,19,26 Νοεμβρίου 2026

Ώρα: 21.00 – Διάρκεια: 55’

Εισιτήρια: 12€/ Μειωμένο: 10€

Προπώληση στο more. Τηλ. κρατήσεις: 2108822551

Red Jasper Cabaret Theatre, Κεφαλληνίας 18, Αθήνα

Πηγή πρώτης δημοσίευσης: Η performance "Woman-Hood" στο fractal