#διαβάζω_για_σένα
Επί ματαίω...
Επί ματαίω...προσπαθώ
ν' ανοίξω την πόρτα
του Οίκου σου!
Οι κλειδοκράτορες με τρομάζουν!
Τα στασίδια όλα πιασμένα!
Ανεπίδεκτη μαθήσεως
και πρωτίστως υποταγής!
Δεν ανήκω στους εκλεκτούς,
μήτε στους ομόφρονες!
Φοβάμαι τους δωροθέτες!
Τους αναμάρτητους επίσης!
Δεν ανήκω πουθενά!
Θα περιφέρω
τους στίχους μου
στα πεζοδρόμια τις νύχτες!
Κι ας ποδοπατηθούν!
Λιγότερο θα πονέσουν...
Είν' όμορφη η πόλη τις νύχτες,
δίχως τις σκιές που παριστάνουν τους ανθρώπους...
Βολεμένοι πίσω
απ' τις ψηφιακές μας φυλακές!
Εξαπολύοντας μύδρους!
Δέσμιοι της παντογνωσίας μας!
Επιθετική απολυτότητα,
προβλεπόμενες αντιδράσεις!
Ανιαρές επαναλήψεις...
Διθύραμβοι,
επικρίσεις...
Ανύπαρκτες φιγούρες,
πέρα από φίλτρα,
πέρα από stories...
Δεν γνωρίζω τίποτα πλέον!
Κι ούτε το επιθυμώ!
Νοστάλγησα την αυθεντία ενός φθινοπώρου ...
® Κατερίνα Πήττα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου