ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ


Τα σύννεφα έχουν από ώρα πυκνώσει πάνω από τον αττικό ουρανό. Οι πρώτες στάλες της βροχής ξεκινούν το αργόσυρτο τραγούδι τους πάνω στα σιδερένια σκαλιά. Δεν αργούν να φανούν οι υγρές ριπές στη τζαμαρία του μακρόστενου διαδρόμου. Σιγά σιγά η βροχή δυναμώνει, πέφτει ορμητικά παντού γύρω. Ο διαπεραστικός ήχος της από την ταράτσα γεμίζει τα δωμάτια. Τα κεραμίδια του απέναντι σπιτιού, ξεπλυμμένα πια από την καλοκαιριάτικη σκόνη, έχουν πάρει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα. Ρυάκια νερού σχηματίζονται στα βαθουλώματά τους που κατρακυλούν ως την άκρη και σκάνε με δύναμη πάνω στο χώμα της αυλής, πάνω στα λουλούδια. Μια μυρωδιά αλλιώτικη, φθινοπωριάτικη, πλανιέται στον αέρα, γεμίζει την καρδιά με ανεξήγητη χαρά. Και, ξαφνικά, όλο αυτό το ξέσπασμα κοπάζει, καλμάρει, σταματάει.

Τώρα είναι η στιγμή. Ανοίγω την πόρτα. "Πρόσεχε μη γλιστρήσεις, ρίξε κάτι πάνω σου, θα κρυώσεις", η φωνή της μάνας  από πίσω μου. Μια ζωή τα ίδια. Δε γλιστράω, δεν κρυώνω. Πότε θα το χωνέψει; Ανεβαίνω βιαστικά τη στριφτή σκάλα προς την ταράτσα. Καρφώνω το βλέμμα στο βάθος, στην Ακρόπολη. Μια πολύχρωμη κορδέλα στεφανώνει τον Ιερό Βράχο καθώς οι ηλιαχτίδες διαπερνούν τα μετέωρα σταγονίδια στην νοτισμένη ατμόσφαιρα. Αίσθηση μοναδική, αλησμόνητη.


Σχεδόν πέντε δεκαετίες πριν, σ' ένα παλιό σπίτι στα Πετράλωνα...
Δημοσίευση σχολίου